Elfaringen

31-08-2016, Manchester

Eergister kreeg ik van mijn lieve zus de crematiefilm van Elfin. Met liefde, tranen en oordopjes bekeek ik hem vanochtend in bed. En jahoor, hij loopt vast op 21:21. Synchronisiteit is mij niet vreemd de laatste tijd. Dit soort gelijke cijfercombinaties staan voor engelen of what so ever om je heen zeggen sommigen. Mijn vriendin Irma zou zeggen: Gaat het even niet? Waarop ik zou antwoorden: Het Gaat Maar Door! Continu zie ik mooie getallen en gebeuren er prachtige dingen in mijn leven. Het is alsof mijn leven een wonder is geworden. Wonder is normaal geworden. And I do not wonder why, I just take it the way it comes. Dankbaar als een malle dat ben ik. Nu een stukje voor mijn kleine man. Ik ben nu in Manchester en in het vliegtuig hier naartoe heb ik dit voor hem geschreven:

Lieve Elf, je was elf maandjes lief en puur toen je ging. Daar is het bij gebleven. Meer heb ik en heeft dit leven jou niet kunnen geven. Lot of niet, gepaard met veel verdriet, jij vrolijk mannetje bent niet meer onder ons. In mijn herinnering de allermooiste en met zekerheid mijn kleine grootste hartendief.
Tranen van pijn en ook geluk dat je elf maanden bij mij mocht zijn. Je begon al een beetje te staan. Lopen of rennen kon je nog niet. Wel kruipen, als een, wat is het? Je tijgerde als een vis. Met je ene voetje steeds een tikje op de grond en dan weer hup naar voren trekken met je armen. Als een speer de grote woonkamer bij Faj door. Heerlijke vent.
Mijn kleine elf, ik houd van je en voel je bij mij, in mij, om mij, overal! Ik mis je. Ook ben ik blij. Jij bent hoe dan ook vrij. Ik voel me daarom ook vrij. Met de herinneringen aan jou kan ik het allemaal aan. Jij bent duidelijk, waar je ook maar precies bent, voor mij gaan staan. Jezus schatje wat komt er veel moois op mij af! Mijn kleine beschermengel en gids. Die mooiste liefste lach zal ik altijd koesteren. Gelukkig heb ik veel filmpjes van dat heerlijke geluid. En beelden van je vrolijke lachebekkie met opkomende tandjes en stralende blauwe ogen. Man man man, de allermooiste.
Voor altijd verbonden. Hou van Jou Binkie Boef

Zoals ik al eerder beschreef, ben ik nu in Manchester. Op bezoek bij mijn lieve vriendin Kate. Gister kwam ik aan. We kwamen langs een boetiekje bij haar in de buurt en ik wilde naar binnen. Ik zag vooral tuttige kleding maar ineens zag ik iets glimmen. Het was een ring. Met fantastische nepdiamanten. In de vorm van een Z. Drie strepen met diamanten. Een voor Elfin, een voor Pauline en een voor mij. Zoals in mijn vorige stukje beschreven leef ik nu drie dubbel en dwars.
Ik deed hem om en als in een sprookje paste hij precies. Kate was aan het kletsen met de verkoopster. Ik dacht op dat moment: Shant, wil je met me trouwen? Ja! Dacht ik ook. Ik deelde het heugelijke nieuws met Kate. De ring was twaalf pond. Twaalf als symbool voor twaalf maanden trouw aan mezelf per jaar. Ik stop met zoeken naar een soul mate. I am the mate of my own soul! Als je van jezelf houdt, houdt de wereld ook van je. Try before you die! Fijne dag.

Liefde

Elfin Elfje Elf

Waar was ik gebleven? Jeetje wat gaat de tijd ontzettend snel en wat gebeuren er veel mooie dingen samen met de lieve prachtige mensen om mij heen. Elfin zou dit jaar een zijn geworden. Hij is iedere dag bij mij. In mijn hart en in alles wat ik doe. Hij loopt als rode draad door mijn leven. Lieve Elfin is geboren op elf augustus en was elf maanden en elf kilo toen hij deze planeet verliet. Wat een elf achtige toestand. Ik geloof niet in toeval. Ik heb toch zwaar het gevoel dat hij in spirit om mij heen hangt. Hij zit met alle zekerheid voor altijd op de plek waarvan uit ik nu leef; mijn hart.
Afgelopen elf augustus werd ik wakker om 6:15, een kwartier voor zijn geboorte een jaar geleden. Mijn natuurlijke wekker had ingecalculeerd dat ik nog wat tijd nodig had.
Ik pakte mijn telefoon om de geboorte foto’s te bekijken. De tranen stroomden over mijn wangen. Heerlijk verscheurd opluchtend huilen is zo fantastisch lekker af en toe.
Hij was echt het vrolijkste mooiste mannetje wat ik ooit heb mogen mee maken. Ik ben dankbaar dat ik hem elf maanden in mijn leven heb mogen hebben. En negen wonderbaarlijke maanden in mijn buik. Lief klein elfje.

Sinds Elfin is overleden, ben ik veel dichterbij mijzelf gekomen. Ik voel veel meer waar ik behoefte aan heb en voel ook veel andere mensen aan. Alles is aan zal maar zeggen. In het contact met mijn vrienden en de mensen om mij heen gebeuren er steeds kleine wondertjes. Dit is een soort van normaal geworden.
Zo had een vriendin het gister over witte schedels, haar maya teken, en ik keek voor me en zag de afbeelding van een witte schedel. Dat is een klein dingetje. Ik zie overal vlinders en libelles, hartjes, het getal elf en weet ik veel wat meer. Ik zie het als richtingwijzers, blijf uw richting volgen, u voelt hem perfect aan.

Op de dag van de crematie van Elfin hebben we een ballon in de vorm van een ster op laten vliegen. Een paar dagen na dit afscheid wandelde ik op het strand. Mijn vrienden en ik vonden tot drie keer aan toe een soortgelijke ster aangespoeld op het strand. Na deze lange fijne strandwandeling kwamen we aan in een strandrestaurant. Ik bestelde een pannenkoek met groenten en hoe werd deze opgediend? Als een opgevouwen ster. Dankjewel universum. Ik zei ook heel droog ja, een ster, natuurlijk. Eva, mijn lieve dinnetje, lachte en vroeg: je kijkt er niet eens meer van op he? Nee lieve mensen, deze dingen gebeuren aan de lopende band, Elfin heeft het goed. Ik heb het prachtig. Er is voor mij een nieuw wonderbaarlijk leven begonnen en het gaat maar door. Ik wil trouwens even iedereen weer bedanken, ook vreemden die ik niet eens ken, voor alle liefde en aandacht die aan mij besteed wordt. Jullie maken mede dat ik mij nu staande houd en van het leven houd als nooit tevoren. Ik leef nu driedubbel. Een beetje voor Pauline, een beetje voor Elfin en een beetje voor mijzelf!

Heel veel liefde vanuit de grond van mijn hart voor jullie

Elfin mijn binkeboef 1

Amsterdam, 6-8-’16

Ik word, zoals op de meeste ochtenden so far, rustig wakker. Nu bij mama. Daar woon ik weer.
Na de crematie van Elfin, op vrijdag 29 juli, had ik wat afspraken voor de boeg. Dinsdag zou ik met een vriendin naar het strand en zo gezegd zo gedaan. Er waren ook andere vrienden mee, erg fijn!
Vrijdag was ik na twee dagen op het strand, langs bij een vriendin en een nachtje op Ruigoord, naar Ellen gegaan. Een goede vriendin van de familie. Heel fijn mee kunnen praten. We hadden het er over dat mensen zo ontzettend veel projecteren. Ik zie dat nu veel gebeuren. Mensen die verwachtingen en hun eigen oude pijn projecteren. Het is allemaal begrijpelijk maar als je niet oppast gaan ze jou uitleggen hoe je moet rouwen en wat hoort in een dergelijke situatie. Terwijl ik zelf de enige ben ik Mijn situatie. Gelukkig blijf ik ook dichtbij mijzelf en geef ik mijn grenzen daarin ook duidelijk aan.

Ik huil wanneer ik huil en ik heb gekozen om te vergeven. Ik ga mezelf niet in de weg zitten met kwaadheid over iets in het verleden als er nog zo’n mooie toekomst voor mij ligt. Dikke doei verleden! Af en toe huil ik en dat is ook erg fijn. Wat houd ik nog van dat kleine mannetje. Engeltje. Mijn super binkeboef. Voor altijd in mijn hartje.
Ellen zei op deze dag dat ik langs ging dat ik er een boek over kan schrijven, een van de eerste dingen die ik uitsprak na het grote drama. Ik kom hier sterker uit en ik ga hier een boek over schrijven waren mijn woorden. Nou hier ben ik in elk geval officieel begonnen met een blog.

Na de afspraak met Ellen ging ik met mijn vader, Monique en Opa Joop wat eten in Zeist. Mijn opa is geloof ik al over de 90 en soms wat verward. We hebben tijdens dit etentje niet gesproken over het drama. Toen wij weer bij het restaurant vertrokken, vroeg Joop mij naar warvoor werk ik nu deed. Ik vertelde dat ik even niets deed en daar ook niet zo mee bezig was nu. Er viel een stilte. Mijn vader, Monique en ik liepen iets voor opa Joop uit en toen zei hij vanuit deze stilte: Ga maar schrijven. Hij wist niet van mijn schrijfplannen maar gaf mij wel een fantastische bevestiging! Here we go.

Zaterdag was ik voor het eerst op een feestje nadat alles gebeurde. Dit voelde voor mij dubbel. Ik moest echt even inkomen met de harde muziek. Dansen was wel fijn maar niet de hele tijd, soms lag ik ook even te chillen in een hangmat. Ik was er met een soort, achteraf zeer onnodige, haast heen gegaan. Uiteindelijk een taxi in plaats van een snorder die naar mijn idee te laat kwam. Ik was op tijd. Arjuna, mijn broer, begon om 17:00 met zijn optreden. Om 16:55 liep ik binnen. Ik snakte naar een redbull maar die hadden ze niet dus ik was de hele dag aan de biologische alcoholvrije drankjes. Ik drink even geen alcohol. Wil even zoveel mogelijk bij mezelf blijven. Was erg fijn met Ant, Elo, Ish en Arjun. Fijn toch ook wel om bekenden om je heen te hebben op dit soort momenten. Mensen die je in je hart zitten, alleen is ok maar alleen maar alleen is ook zo alleen. Merk dat het erg fijn is om te praten en delen zo nu en dan. Ik voelde me de hele dag aangenaam kalm. En met het prachtige hartje om mijn nek waar een fototje van Elfje in zit, voelde ik me ook sterk op zwakke momenten. Ook zag ik zo nu en dan bellenblaas voorbij zweven. Hetgeen wat wij allen op zijn crematie naar hem uitbliezen. Prachtig.

Elfin heeft het goed. Dat voel ik nog steeds met alle zekerheid. En hij is voor altijd bij mij. In mijn hart. En ook in een mooie hartjeshanger om mijn nek dus.

Op een gegeven moment was ik er klaar mee daar. Ik had het koud en er waren wel drie afters waar we heen konden maar we bleven hangen. Het duurde lang voordat we een knoop doorhakten en uiteindelijk deden we dat en toen gingen we naar een huisfeestje. Daarvoor gingen we patat eten, dat was erg fijn. Patat en ik hebben een openlijke liefdesverhouding. Arjun vond dat ik ver van Elo en hem zat toen we aten. Ik heb het toen even voor patat opgenomen. Ik ben nu even helemaal bezig met mijn eten ok, ik kom zo weer bij jullie ja.
Het feestje op de prinsengracht daarna bij een vriendin van Arjun was het niet helemaal meer. Ik had meteen naar mijn gevoel moeten luisteren want ik was gewoon moe. En dat mag ook. Ik was nog geen tien minuten op dat huisfeestje toen ik weer besloot te gaan. Voldaan en met een volle maag.

Vanochtend opgestaan en het nummer van Stevie Wonder opgezet wat ook op de crematie van Elfin voorkwam in het programma. Op dit liedje danste ik vaak met hem. En zong dan uit volle borst mee: I just call to say i love you. Bij deze herinnering kwamen er dan eindelijk weer even dikke vette tranen. Ik heb toen hij leefde besloten dat dit ons liedje zou zijn. En, dat is het. Voor altijd. Elfin wat houd ik van jou. Mijn kleine binkieboef! Altijd bij mij.