Elfduizendelfhonderdelf x en meer bedankt!



Sinds het grote drama op 22 juli voel ik me, hoe gek dat ook mag klinken, sterker dan ooit. Mijn ex heeft mij, met zijn puur triest op ego gebasseerde daad van agressie niet kleiner gekregen. Eigenlijk wilde hij mij mee nemen. Dat is niet gelukt. Ik heb hier nog iets te doen.
Natuurlijk mis ik mijn kleine Elf. Daar is geen ontkomen aan met zo’n prachtig wonderkind. Hij was altijd lief, altijd vrolijk. Een echte jongen ook trouwens. Ik geloof dat hij zijn hoofdje een keer rustig op mijn schouder heeft gelegd. En hij bleef rustig naast mij liggen op bed, als we samen een boekje gingen lezen. Hij vond dat voorlezen prachtig zo jong al. Wat een heerlijk manneke.
Wandelen in de wagen vond hij ook heel fijn. Lekker om zich heen kijken. M’n knoeperdje. Ik heb me wat afgewandeld samen met mijn binkie. De mooiste herinneringen aan deze prachtvent. Alles deed ik voor hem, zoals iedere moeder, bekaf en daar ging ik weer. Wandelen als hij niet ging slapen, gebroken maar vol liefde voor hem. Elfin, de prins waarvoor ik nog steeds leef, net zoals toen, alleen is hij er niet meer. In mijn hart voor ALTIJD bij mij. 


Een vriendje van mij zei een tijdje geleden dat hij het mooi vond om te zien hoe ik terug keek op wat ik ‘wel’ had gehad. Hij zei ‘’er wordt in deze maatschappij zo veel gefocust op wat er niet is of was.’’ Je zou er toch depressief van worden, lekker focussen op wat niet! Alstjeblieft zeg. Wat WEL?! Als ik daar nu volledig op in ga mis ik mijn vliegtuig naar Thailand. Ik houd het kort.
Als ze bestaan dan zijn de goden met me gestemd. Ik ben door alles flink wakker geschud en voel me licht als een elfje. Ik besef nu dat je voor dingen, die je Wilt bereiken, stappen dient te zetten. Ik kan nogal lui zijn van aard. Maar gelukkig vind ik nu zoveel leuk dat actief bezig zijn me super afgaat.

Gisteren mijn eerste zangles gehad, op weg naar een prachtig land, een nieuwe laptop, de liefste mensen om mij heen, gelukkig met mezelf. Heerlijk om mijn ruimte in te nemen en voor de dingen te staan en gaan die voor mij belangrijk zijn. Echt waar lief zijn voor jezelf maakt dat je lief bent voor mensen van wie je houdt. Meer te geven als je jezelf genoeg geeft. Best logisch ook eigenlijk. Wat jullie?
Ik ben dankbaar mensen. Ik zie tal van mogelijkheden en kansen in mijn leven en die pak ik met beide handen aan. Ik ben beidehandig geworden. Het leven is mooi. Ik ga nu stoppen met schrijven want het is tijd om nog een laatste peuk in Nederland op te steken voor ik instap. Heerlijk. Liefde en dikke knuffels voor jullie.

PS Het is elf uur vliegen naar Bangkok en mijn koffer weegt, uiteraard ook weer, elf kilo. Hoi Elfje, Love You Baby

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *