(S)elf-in Resort

Kamalaya. Een paradijselijk resort op Koh Samui waar ik drie weken maximaal uitermate in de watten word gelegd. Toen John, een dierbare familievriend, hoorde van het verlies van mijn kleine Elfin, belde hij mij op en drong hij eropaan dat ik hier naartoe zou komen. Hij heeft dit resort samen met zijn vrouw Karina, jawel daar gaan we weer, elf jaar geleden opgezet. Ik zie dagelijks nog veel elfjes voorbijkomen, en nee ik zie ze niet vliegen. Ik zie trouwens ook veel gekko’s. Die heb ik ook nog niet zien vliegen, gelukkig. Gekko’s brengen geluk. Vooral als je ze zeven keer hoort tikken, nee ik ben niet getikt! Dat staat geschreven in de Kamalaya gids: ‘’The large ones are called Tukkae Geckos; listen fort heir distinctive clicking sound and count. If 7 clicks in a row are sounded then this is exceptionally lucky!’’ Ik dacht de eerste keer toen ik dit hoorde trouwens wel dat ik gek werd. Want het getik was best hard en ik had echt geen idee waar het vandaan kwam. Geen klopgeesten maar gekko’s, gelukkig maar. Mijn geluk kan niet op, mijn portie ongeluk voor dit leven is me ook al gegeven, staat vast ergens geschreven. Dus ik neem al het geluk met een dankbaar hart aan. En ik blijf iedere dag met passie, liefde en prachtige omstandigheden verder gaan. Mijn muren zijn omgevallen, omgegooid, omgesmeten, hoe je het noemen wilt. Ik zie, voel en denk nu zo helder dat heb ik eerder niet meegemaakt.
“Ruïne is een geschenk. Ruïne is de weg naar transformatie.”(Elizabeth Gilbert, Eat, Pray, Love)

John, de lieve schat die ik eeuwig dankbaar ben, heeft mij hier in een villa neergezet waar je U tegen zegt. Ik heb een bed waar je het met zijn vijven nog aangenaam knus in kunt hebben, een woonkamer waar je met zeker zes personen op de bank kunt zitten en een ruim terras met uitzicht op de prachtige zee hier en daar omheen een en al natuur. Ik heb nog nooit zoveel luxe en vriendelijkheid bij elkaar gezien. De mensen die hier werken & zijn, zijn Ontzettend vriendelijk en betrokken. Naast al deze heerlijkheid krijg ik iedere dag wel een massage, een acupunctuurbehandeling, een lezing, reiki, of bedenk het, hier kan het. Ook het eten is helemaal top. Ik heb hier werkelijk nog niets opgemerkt waar ik niet tevreden over ben. Ik ga hier nog verlichter weg dan ik al was, zo licht als een veertje. Zeker als de muggen zo door gaan ook, dan heb ik straks geen bloed meer over. Die jeuk haalt me af en toe wel het bloed onder mijn nagels vandaan. Of brengt me bloed onder mijn nagels van het openkrabben van de muggenbulten. Nou, als dat alles is. We gaan toch van een mug geen olifant maken, ik niet meer. 


Toen ik John vertelde dat ik het fijn vond om op mijzElf te zijn, zei hij dat dit ook een inside resort is. Hij en Karina hebben dit met hun hart opgezet. Om mensen een kans te bieden dichter bij zichzelf te komen. Wat een schatten he, geen wonder dat het wereldwijd zo populair is. Ik geloof heilig dat alles wat je geeft, duizend keer bij je terugkomt.


 
Hoe is het om na alles op een plek te zijn met vreemde mensen en in een vreemde omgeving? Ik ben ieder moment thuis bij mezelf. Als je jezelf hebt gevonden dan maakt het niet meer zo heel veel uit waar je bent. Als het goed voelt dan is het goed. Natuurlijk maken al deze fantastische omstandigheden hier het wel een stuk gemakkelijker om echt goed te ontspannen. Mijn vrienden mis ik wel maar daar heb ik geregeld contact mee. Missen is trouwens een groot woord, ik houd van ze en denk veel aan ze, dat is het meer. Uiteraard ontmoet ik ook leuke nieuwe mensen hier.

Mijn Elfje voel ik nog altijd om mij heen. Op sommige momenten mis ik hem ontzettend. Dan bekijk ik filmpjes en foto’s, huil keihard, laat het helemaal toe en ben vervolgens opgelucht. Ik blijf niet hangen in dat gevoel, daar is het leven te mooi voor. 
 
Ik heb ook een aantal readings gekregen waarin het werd bevestigd dat het goed gaat met Elfin. Dat hij zo vrij is als een vlinder, een vogel, een libelle of hoe je het ook maar noemen kunt. En, al heb ik niet zo’n behoefte aan (afdwalen in zweverige) verhalen over een hiervoor of namaals, dat voelt toch goed. Want zo voel ik het ook. Binkeboef is nu vrij. 
In deze bevestigende reading, had ik het over een tattoo die ik wil laten zetten. Het is zijn geboortedatum, 11/8, en zo door elkaar dat het lijkt op een libelle. (Elf staat trouwens voor meesterschap en acht voor oneindigheid in de numerologie, heb ik me laatst laten vertellen. Mijn liefde voor Elf(in) is oneindig. Meesterschap zit in jezElf.)



De meneer van de bevestigende lezing, vroeg mij of ik de film dragonfly had gezien. Ik zei nee en bedacht me op dat moment dat ik hier eigenlijk nog geen libelle gezien had. In Nederland zag ik ze constant. Toen deze mooie lezing voorbij was, zag ik even later een paar libelle ’s om mij heen vliegen. Een half uurtje later, toen ik buiten op mijn terras zat, zag ik om een boom iets van 20 libelle ‘s vliegen. Volgens mij bij een vlinderboom. 
Dit soort wondertjes zijn normaal geworden. Een lieve schat van een goede vriend, legde mij dit een tijdje geleden uit. Kort maar krachtig: die wonderen, die zijn eigenlijk normaal. Ik bedacht me, als ik het als normaal zie, wordt mijn ‘’normale’ werkelijkheid bewonderingswaardig mooi. De een noemt het bewustwording, de ander wakker worden, synchroniciteit is ook een bekende term. Ik vind ze allemaal passend. Zodra we echt van onszelf gaan houden en van binnenuit gaan voelen en leven, dan komt me er toch een partijtje geluk en liefde voorbij en ook hebben we dan zoveel meer te geven. Het leven is een groot wonder, je moet je er alleen wel voor open stellen. Heel normaal, gewoon doen! Liefde


3 gedachten over “(S)elf-in Resort

  1. Lieve Shanti,

    Je kent mij niet, ik kwam dit spreukje tegen en moest aan jou denken.

    “In je hoofd kun je alles,
    Fietsen naar de maan,
    boven op de wolken staan.
    Strelen met je handen los,
    lopen door een donker bos.

    Vechten als een tijger,
    dansen met een elf.
    Afscheid nemen zonder tranen,
    alles gaat vanzELF.”

    Heel veel sterkte toegewenst. Ik wens je al het beste toe van de hele wereld.

    Liefs Maaike

  2. Vol bewondering…

    Wat prachtig hoe jij schrijft, hoe jij denkt en hoe jij voelt.

    Dat je zo rechtop blijft staan na alles wat er gebeurd is, dat is bewonderingswaardig. Dat je schrijft dat je verdriet mag voelen, dat je boosheid mag voelen maar dat je ook de mooie kant van het leven nog kunt ervaren, ben zo blij dat jij dat kan en ik denk dat je een voorbeeld voor velen kunt zijn. Je inspireert.

    Liefs,

    Wendy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *