Elfindroom


Mijn kleine mannetje, voor altijd in mijn hart. Zo onschuldig, puur en altijd vrolijk. Ik heb een voorbeeld aan jou genomen binkeboef. Ik leef in het moment en voel wat ik voel. Nieuwe ervaringen pak ik net als jij met beide handen en enthousiasme aan, zolang ze goed voelen. Als ik verdriet voel huil ik en als ik kwaadheid of irritatie voel dan voel ik deze emoties ook. Ik ben dichtbij mezelf en leef vanuit mijn hart. Vanuit mijn hart omdat ik zeker weet dat jij daar ook altijd zult zijn. Zo blijven we voor altijd samen. Ik hou van jou.

Ik heb in Kamalaya onlangs twee dames leren kennen. Vijftig plus maar met de meest jonge geesten. Ze zijn beiden arts van beroep en hebben ieder een eigen praktijk in Dubai. Ik vroeg aan een van de dames, Sofia, of ze mij wilde leren paddle boarden. Iets wat zij daar op die zee uitlokkend goed deed. Ze deed me aan Pauline denken, de moeder van Thomas. Pauline was als een moeder voor mij, ik had in de korte tijd een sterke band met haar opgebouwd. Toen ik over het grote verlies vertelde aan Sofia vertelde zij ook iets over zichzelf. Ze heeft een zoon, net zoals Pauline een zoon had. Deze jongen belde zijn moeder op, veertien jaar geleden, toen hij achteraf een psychose had. Hij klonk heel vreemd aan de telefoon en vervolgens werd de verbinding verbroken. Hij was daarna onbereikbaar en is toen even opgenomen geweest. Gelukkig gaat het nu goed met haar zoon. Alles op een rijtje: huisje boompje beestje. Wel vertelde zij openhartig dat ze nog altijd schrok als haar zoon haar opbelde. Dat verhaal deed mij ook aan Pauline denken:
Lieve Pauline, je vertelde mij ooit toen ik weer eens bij je logeerde met Elf, dat je altijd met zorgen naar bed ging en ermee op stond. Zorgen over Thomas die maar niet echt aan de bak ging. Je hield hem zelf uit de bak, zo ervaarde je het zelfs weleens. Je liet Thomas altijd weer binnen ook al was hij hoe dan ook te ver gegaan, je bleef hopen dat hij een mooie baan zou vinden en zijn leven met de betere hand zou oppakken. Mij zag je ook als dochter en je wilde het beste voor mij, je vroeg onlangs nog of ik met vrouwen in probleemsituaties thuis wilde werken. Dat kon ik niet lieverd, ik zat er zelf middenin. Nu hoop ik met het boek wat ik schrijf, wel die vrouwen te bereiken samen met alle anderen die vanuit angst leven en niet voor zichzelf durven te kiezen. Om te voelen, ook de moeilijke dingen te voelen. En te kiezen voor zichzelf. Zoals jij dat ook hebt gedaan in jouw werk, onder andere als therapeute. Samen met Elfin in mijn hart voor altijd ben je bij mij. Ik hou van jou.

Met de dames uit Dubai had ik een klik, we gingen samen uit eten. Ik denk dat dit onderhand mijn zesde keer in het Italiaanse restaurant was. Zo nu en dan moet ik even heel ongezond eten en dan het liefst op z’n Italiaans of patat doet het ook goed bij mij. Nadat we hadden gegeten kregen we limoncello aangeboden van de Italiaanse eigenaar. Dit was een van Pauline haar favoriete drankjes, dus ik kon het niet afslaan en dronk hem op haar. Dat hij dit aanbood aan ons terwijl ik daar zoveel aan Pauline zat te denken deze avond door Sofia, ook weer mooi toch? Ze rookt overigens ook precies hetzelfde sigarettenmerk als Pauline. Kleine details. Het zijn vooral haar stralende ogen wanneer ze enthousiast verteld, haar zorgzame en wijze karakter en de kracht als sterke vrouw met een dosis humor die me zo aan Pauline doen denken. Alleen maar goede herinneringen aan Pauline heb ik en houd ik.
Na deze avond heb ik gedroomd over Elfin, Pauline en Thomas.
Ik kwam Thomas ergens tegen op een ‘buiten’ feestje. Ik werd boos op hem want hij moest voor Elfin zorgen, wat deed hij hier? Oh Elfin zit daar zei hij, hij wees naar een picknicktafel waar Elfin en Pauline waren. Ik liep erheen en sprak met Pauline. Zij was wat geïrriteerd, ja Thomas is eigenwijs en luistert nog altijd niet. Elfin zat vrolijk een pannenkoek met chocoladepasta te eten. Het belangrijkste was dat hij er gelukkig en stralend uitzag.
Ik tilde hem op en knuffelde hem. Hij sloeg zijn kleine armpjes om mij heen. Het was prachtig mooi. Hij was zo lief, rustig en gelukkig.

Het was onbeschrijflijk fijn om zo weer even met Elfin te zijn. Onbeschrijflijk.

Ik heb tot nu toe al een paar keer een nachtmerrie gehad over Thomas, met als standaard onderliggend gevoel angst.
Tijdens een lezing met een helderziende mevrouw in Kamalaya vertelde ik over deze nachtmerries. We deden wat vergevingsoefeningen. Deze mevrouw zei dat zij Thomas voelde en dat hij oprecht zijn excuses wilde aanbieden. Excuses en Thomas gaan er bij niet meer in. Hij heeft wel vaker sorry gezegd en wat zijn woorden? Simpel gezegd maar echt: geen woorden maar daden. En voor sommige daden zijn geen woorden trouwens. Excuses voor zoiets bestaan ook denk ik niet echt.

Los van excuses en woorden geloof ik dat ik er zelf wel het meest aan heb als ik vergeef. Vergeving betekend voor mij niet zoiets als: het is wel goed, we zijn weer vriendjes. Als ik in haat en wrok blijf zitten word ik daar zelf zeker niet gelukkiger van, ik houd mezelf dan vast in beklemmende boze gedachten en gevoelens. Dus voor mijn eigen zielenrust heb ik vrij snel na het ongeluk besloten dat hij mij er niet onder zou krijgen. Ik kom hier sterker uit. Hij was de weg kwijt, verdwaald in een angstige haatvolle denkwereld. Wat kan ik daar nu nog aan veranderen? Helemaal niks. En ik wil me prettig voelen, ik wil iets maken van mijn leven. Haat kun je niet met haat bestrijden en nog een mooie tegeltekst: alles wat je aandacht geeft groeit. Ik vergeef die jongen op zo’n manier dat ik niet meer aan hem hoef te denken en verder kan leven in vrede, een oorlog voeren met iemand die er niet meer is lijkt me een onbegonnen werk. Ik kan mijn gedachten kiezen en sta iedere dag weer op met gedachten van liefde en dankbaarheid voor wat er allemaal wel is in mijn leven. Er is nog zoveel te leren, ontdekken en beleven, dat gaat voor mij gewoon het gemakkelijkst als ik deze gebeurtenis kan vergeven.

De helderziende mevrouw zei tijdens deze lezing dat ik na het vergeven waarschijnlijk nog een droom zou krijgen. Een rustige droom, om in liefde afscheid te nemen. Ik heb nog nooit zo’n warme lieve knuffel gehad als vannacht in mijn droom van mijn kleine binkeboef. Ik voel dat het, waar hij ook is nu, goed met hem gaat. Wat houd ik veel van hem. Dat neemt niemand mij nooit niet af, liefde is oneindig.

Liefde!

Nog elf dagen in Kamalaya

19-11-16, Koh Samui

Het is hier nog steeds heerlijk. Ik had vandaag wel mijn eerste echte heimwee moment. Ik heb veel contact met vrienden en familie maar toch, soms wil je even echt contact hebben; knuffelen, praten, in elkaars ogen kijken en gewoon simpelweg samen zijn met je ‘naasten’. Het verlangen is iets moois toch ook wel. Ik kijk ernaar uit om al die heerlijke schatjes straks weer te zien. Tot die tijd communiceren we wel via de telefoon of via telepathie, heel normaal tegenwoordig.

Vanmiddag typte ik een stuk uit over ‘’het zoveelste telepathiemoment’’ wat ik met een vriendin had. Ik zag een paar dagen terug de tekst:’’ There is a crack in everything, that is how the light gets in.’’
Ik zag deze tekst twee keer achter elkaar voorbij komen met verschillende afbeeldingen op facebook. Los van elkaar dus, grappig dacht ik maar ik deed er verder niets mee. Ik lag een paar uur later op het strand toen ik van mijn telepathiebuddy een foto kreeg toegestuurd, die ze zelf net gemaakt had in het park. Op de foto zag je de zon door de blaadjes van een boom heen schijnen. Onder deze foto had ze geschreven: ‘’There is a crack in everything, that is how the light gets in.’’ Wist zij veel dat ik die afbeelding net twee keer had gezien, ze had even pauze op haar werk toen ze mij de foto met de tekst stuurde.
Heerlijk dit soort momenten, ze gebeuren ons steeds vaker. En het gaat maar door.
Vandaag had ik plotseling in de middag verschrikkelijk veel zin in pizza. Dus ik ging naar Lamai, een stadje hier in de buurt, om pizza te eten. Ik ben al een paar keer eerder in dit Italiaanse restaurant (Tropicana) geweest inmiddels en de pizza hier is om over naar huis te schrijven zo lekker. Aldus, toen ik uitgegeten was en richting de uitgang liep, viel mijn oog op allerlei muurtegel achtige schilderijtjes, deze waren mij nog niet eerder opgevallen. Muurtegels in de vorm van krijtbordjes met daarop muurtegelteksten geschreven zoals: ‘’Life is delicious.’’ Leuk, maar die teksten waren niet om over naar huis te schrijven, niet heel bijzonder.
Toch wel dus. Het verbaasd me eigenlijk niet meer, wonderen zijn normaal.
Met krijt stond vervolgens op een groot menubord geschreven: ‘’There is a crack in everything, that is how the light gets in’’. Driemaal scheepsrecht, nee inmiddels viermaal welgeteld. Misschien een nieuwe hype? Een vervanger voor: ‘’Echte wereldvrede begint bij jezelf?”
Gesproken over vrede. Mijn voornaam Shanti, betekend vrede. En van mijn achternaam is Schiks. Kennen jullie de uitdrukking goedschiks of kwaadschiks?
Mijn moeder stuurde mij vandaag een bericht over een nieuw boek wat recentelijk is uitgebracht door een bekende Nederlandse schrijver. Het gaat over een doorgedraaide meneer die zijn vriendin wilt vermoorden om weer te herenigen als zij ‘er vandoor’ is gegaan. Dit boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een meneer uit Amstelveen in 2008 en de titel is: ”Kwaadschiks.”
Hiervan raakte ik wel even lichtelijk in de war. Dezelfde stad, een soortgelijk verhaal en dan met mijn achternaam in de titel. Maar wat blijkt, de titel stond al vast voordat ik mijn kleine elf verloor op 22 juli. Kun je nagaan hoeveel soortgelijke nare dingen er gebeuren in dezelfde kleine wereld!
Mijn naam is Shanti Schiks, ik zal mijn naam waarmaken, voor mij dus geen kwaadschiks. Vrede Schiks, niet als titel maar wel als schrijfster.

Genoeg kwaadheid en drama in de wereld naar mijn smaak. Tijd voor vrede, bewustwording en liefde. Nog iets over liefde, alles in de vorm van een baby doet mij aan lieve Elf denken. En ik zag nu net een mini babygekko op mijn plafond. Als ik aan Elfin denk word ik meestal blij en voel ik me dankbaar voor de 20 mooie maanden met hem. En als ik hem mis, dan huil ik en dat lucht op. Het leven is simpel. Maak het niet te moeilijk, dat mag wel maar hoeft niet.
Ik ontbeet hier vandaag met een mevrouw die mij vertelde dat ze dacht, omdat ik steeds met mijn hand op mijn buik rondliep, dat ik zwanger was. Nee, dacht ze vervolgens, ze is niet zwanger maar er is iets met een baby. Toen ik haar vandaag sprak en vertelde van Elf, zei zij : ‘’Hij hangt nog om je heen’’, ‘’Ja ik voel hem ook ieder moment’’ was daarop mijn antwoord. ‘’en als hij op een plek is waar hij mij kan zien, als dat echt zo is, weet ik zeker dat hij het gelukkigst is als ik dat ook ben’’. De mooiste binkeboef zit vast in mijn hart. Liefde is vrij maar toch ook wel zeker. Dat weet ik toch wel vrij zeker.
Liefde

Elf inwijding op 11//11

Op het moment dat ik begin te schrijven, valt de regen hier met bakken uit de hemel. Wat een perfecte timing. Ik vind geregeld, zeker in de warme zon, heerlijke excuses om alles te doen behalve schrijven. Dat geeft niet want ik heb het hele moeten in mijn leven losgelaten, los daarvan is schrijven wel iets waar ik echt gelukkig van word en wat ik wil doen. Dus ik ben blij dat ik, schuilend, achter mijn laptop gekropen ben.

Er kwam zonet een filmpje van Oprah Winfrey voorbij op facebook. Ze had het over wakker worden en doorbraken door soms hele pijnlijke ervaringen. Precies over wat er met mij in mijn leven is gebeurd op/na 22 juli. Ik heb diegene die mij het meest dierbaar is in mijn leven voor mijn ogen vermoord zien worden. Mijn kleine prinsje. Ik kan niets meer aan deze situatie veranderen of doen, het is zoals het is. De keuze waarvoor ik gezet ben nu is eigenlijk heel simpel: er zelf ook aan onder doorgaan of doorvoelen en iedere dag sterker opstaan. Meteen nadat dit gebeurd was nam ik het besluit om hier sterker uit te komen. Om te gaan leven naar mijn eigen waarden, wensen en dromen. En, tot zover, blijft alles wat ik wil, nodig heb of verlang naar mij toe stromen.

Hier in Thailand ontmoet ik allerlei mooie mensen van over de hele wereld. Je trekt soortgelijken aan zeggen ze weleens, dat zie ik als een compliment. Heerlijk leuke inspirerende mensen om mij heen. Veel dames met soortgelijke verhalen. Uiteraard niet zo bizar gestoord als dat van mij maar wel herkenbare dingen in relaties.Op een andere manier zwaar.
Iedereen kende wel iemand of had zelf in een relatie gezeten waarin ofwel fysieke ofwel geestelijke mishandeling was voorgekomen en helaas nog voorkomt. Lieve mooie sterke vrouwen/mannen die, vaak zelf onbewust, te lang in een ongezonde relatie/situatie blijven. Het is mij helder geworden dat ik anderen met mijn verhaal uit nachtmerries kan begeleiden. Het was notabene Pauline die mij ooit vroeg of ik niet met vrouwen wilde werken in probleemsituaties thuis. Dat wilde ik toen niet omdat ik er zelf midden in zat. Nu kan ik dat wel.

Ik kan mijn verlies het beste omschrijven als een aardbeving. Al mijn muren zijn ingestort op 22 juli. De funderingen van mijn wereld zijn blijven staan en daarop bouw ik nu mijn droomwereld, samen met de hulp van alle prachtige mensen en omstandigheden in mijn leven. Tranen die vloeien zorgen voor al het groen en de natuur en mijn vreugde straalt als een zon. Ik bevind me altijd in mijn eigen centrum in mijn wereld en vanuit die kalmte en vrede kan ik de wereld aan. Naschokken zijn er ook zo nu en dan, en brengen mij in kwaadheid of onbegrip, en juist door die toe te laten, verdwijnen deze ook weer als sneeuw voor de zon. Het is zoals het is. En ik heb zin om deze droomwereld iedere dag weer opnieuw te beleven en om alles wat ik daarin kan en wil te geven.

In deze droomwereld is het wel van belang om met beide benen op de grond te staan. Een stevige fundering behouden. Als je sterk staat val je niet zo snel om. En van te veel zweven waai je weg. Los van lichaamsbeweging, meditatie en andere bewustwordingstechnieken, focus ik continu op mijn gevoel, hart en zelf. Wat ik voel en waar ik behoefte aan heb, daar leef ik naar. Ik had een weekje terug bedacht dat ik hier veel langer wilde blijven, het liefst tot en met kerst. Ik was al aan het dagdromen over een creche opzetten op Kamalaya toen ik uit deze droom werd geholpen door het verlopen van mijn visa. Helaas is mijn visum geldig tot 5 december en kan het nog lastig worden dit te verlengen, gewoon, onzeker gedoe. Daar heb ik dus geen zin in. Ik vind het daarnaast een feestelijk idee om op sinterklaasavond terug te zijn. Als een lichtbruine, hopelijk geen rode, Shantipiet met een koffer vol moois en een hart vol liefde en ervaringen om te delen. Om dan vervolgens kerst te vieren met degenen van wie ik houd en wie Elfin ook kenden, ook zo van hem houden. Elfin hield als geen ander van kerstlichtjes trouwens. Pauline had in de grote plant/boom in haar huis kerstlichtjes en Elfin was er dol op. Ze deed de lichtjes altijd dolenthousiast aan voor hem als we op visite kwamen. En maar staren en kijken naar die lichtjes. Mijn lieve Elfje. En zijn lieve lieve oma, die zo zielsveel van hem hield. Ze was zo ontzettend lief voor mijn kleine prinsje, ze heeft hem met haar leven geprobeerd te redden. Liefde voor jou lieve Pauline, ik hou van je en ik ben zo trots op hoe sterk jij was en voor altijd zult zijn.

Er is mij hier verteld in een lezing dat ik in de toekomst weer een kindje, of twee, zal krijgen, al was dat voor mij geen nieuws. Het was weer een mooie bevestiging van wat ik voel. Volgens deze mevrouw wilde ‘dezelfde zielengroep’ weer bij mij terugkomen. Niemand zal nooit Elfin kunnen vervangen opwatvoor manier dan ook, wel ga ik zeker weer opnieuw mama worden van een nieuw klein wondertje. Eerst mijn droomwereld nog iets meer stabiliseren. Nu kan ik mijn mama liefde delen met de kleine wondertjes van anderen. In mijn eerste week in Kamalaya tijdens een ontbijt kwam me er toch een schattig hummeltje voorbij in een draagdoek. Ik bleef maar oogcontact met haar houden. Ik ben, als ik kleine schatjes zie, altijd even in een heerlijke andere wereld. De mama van dit snoepje bleek ook Nederlandse en ze is schrijfster. Ontzettend vriendelijk en ik heb heerlijk geknuffeld met haar kleine Chloë. Ik zag en voelde dat ze rond de elf maanden en elf kilo moest zijn, ze leek echt best wel veel op Elf. En ja hoor, Chloë was elf maanden en elf kilo. Ze had zomaar een halfzusje van Elfin kunnen zijn, daar waren haar mama en ik het over eens. Bijzonder al dat gewonder. Ik vind het altijd heerlijk om met kleintjes te kroelen. Natuurlijk kan ik het pijnlijk maken door in dramatische verhalen te gaan denken en geloven. Wat als dit dan dat en Elfin zal dit nooit en zus nooit. Ik kan er een trilogie over schrijven wat nu allemaal niet meer en wat had kunnen zijn. Maar weer kies ik er liever voor om bewust dankbaar te zijn voor wat ik wel had en wat ik nu heb. Daar heb ik namelijk zelf het meeste aan. En natuurlijk, af en toe hier en daar een traan. Verdriet mag er helemaal zijn, het mag ook weer gaan. We houden een balans. Wel zo aangenaam.

Op 11-11 wordt hier het elfjarig bestaan van Kamalaya gevierd. Met monniken en mooie rituelen. Elf, het getal van meesterschap, even inwijden dat ik (nu) zelf de meester ben over mijn leven. En elf achtig veel liefde sturen naar mijn prins. En zijn lieve schat van een oma.

Tot slot, prima passend aan het einde, een stukje over rouw en invullen. Een paar dagen nadat ik hier aankwam werd er, vanwege het overlijden van de koning, een periode van rouw aangekondigd. Rouw, het is voor iedereen iets anders en het is niet in hokjes te stoppen, zoals wel meer niet. Het is iets persoonlijks waar een ander misschien niets van begrijpt of weet. Waarom zouden we het ook eigenlijk willen begrijpen? Je kunt zoiets alleen op jouw eigen manier ervaren. Voordat je iets of een ander denkt te beGrijpen, is het alweer uit je vingers geglipt! In de ene cultuur doen ze dit en in de andere dat en dan verschilt ook nog eens per persoon hoe of wat. Er zijn mensen die niet begrijpen dat ze niet kunnen begrijpen wat een ander ervaart. De mensen die invullen en denken te weten voor of van een ander, die houd ik wat op afstand en laat ik bij zichzelf. Al die projecties, niet mijn project.
De rust en het naar binnen keren op het eiland, zonder al te veel herrie, feestjes en alcohol zijn uitermate geschikt voor mijn rouwfase. Ik ging hier ook heen met het voornemen (door te gaan met) naar binnen te keren en te schrijven. Het universum maakt alles toch maar weer perfect mogelijk. Mijn leven, iedere dag, ieder moment zit vol surprises. Gesproken over surprises, graag ook veel speculaas met sinterklaas! Tot dan.
Liefde!