Elf inwijding op 11//11

Op het moment dat ik begin te schrijven, valt de regen hier met bakken uit de hemel. Wat een perfecte timing. Ik vind geregeld, zeker in de warme zon, heerlijke excuses om alles te doen behalve schrijven. Dat geeft niet want ik heb het hele moeten in mijn leven losgelaten, los daarvan is schrijven wel iets waar ik echt gelukkig van word en wat ik wil doen. Dus ik ben blij dat ik, schuilend, achter mijn laptop gekropen ben.

Er kwam zonet een filmpje van Oprah Winfrey voorbij op facebook. Ze had het over wakker worden en doorbraken door soms hele pijnlijke ervaringen. Precies over wat er met mij in mijn leven is gebeurd op/na 22 juli. Ik heb diegene die mij het meest dierbaar is in mijn leven voor mijn ogen vermoord zien worden. Mijn kleine prinsje. Ik kan niets meer aan deze situatie veranderen of doen, het is zoals het is. De keuze waarvoor ik gezet ben nu is eigenlijk heel simpel: er zelf ook aan onder doorgaan of doorvoelen en iedere dag sterker opstaan. Meteen nadat dit gebeurd was nam ik het besluit om hier sterker uit te komen. Om te gaan leven naar mijn eigen waarden, wensen en dromen. En, tot zover, blijft alles wat ik wil, nodig heb of verlang naar mij toe stromen.

Hier in Thailand ontmoet ik allerlei mooie mensen van over de hele wereld. Je trekt soortgelijken aan zeggen ze weleens, dat zie ik als een compliment. Heerlijk leuke inspirerende mensen om mij heen. Veel dames met soortgelijke verhalen. Uiteraard niet zo bizar gestoord als dat van mij maar wel herkenbare dingen in relaties.Op een andere manier zwaar.
Iedereen kende wel iemand of had zelf in een relatie gezeten waarin ofwel fysieke ofwel geestelijke mishandeling was voorgekomen en helaas nog voorkomt. Lieve mooie sterke vrouwen/mannen die, vaak zelf onbewust, te lang in een ongezonde relatie/situatie blijven. Het is mij helder geworden dat ik anderen met mijn verhaal uit nachtmerries kan begeleiden. Het was notabene Pauline die mij ooit vroeg of ik niet met vrouwen wilde werken in probleemsituaties thuis. Dat wilde ik toen niet omdat ik er zelf midden in zat. Nu kan ik dat wel.

Ik kan mijn verlies het beste omschrijven als een aardbeving. Al mijn muren zijn ingestort op 22 juli. De funderingen van mijn wereld zijn blijven staan en daarop bouw ik nu mijn droomwereld, samen met de hulp van alle prachtige mensen en omstandigheden in mijn leven. Tranen die vloeien zorgen voor al het groen en de natuur en mijn vreugde straalt als een zon. Ik bevind me altijd in mijn eigen centrum in mijn wereld en vanuit die kalmte en vrede kan ik de wereld aan. Naschokken zijn er ook zo nu en dan, en brengen mij in kwaadheid of onbegrip, en juist door die toe te laten, verdwijnen deze ook weer als sneeuw voor de zon. Het is zoals het is. En ik heb zin om deze droomwereld iedere dag weer opnieuw te beleven en om alles wat ik daarin kan en wil te geven.

In deze droomwereld is het wel van belang om met beide benen op de grond te staan. Een stevige fundering behouden. Als je sterk staat val je niet zo snel om. En van te veel zweven waai je weg. Los van lichaamsbeweging, meditatie en andere bewustwordingstechnieken, focus ik continu op mijn gevoel, hart en zelf. Wat ik voel en waar ik behoefte aan heb, daar leef ik naar. Ik had een weekje terug bedacht dat ik hier veel langer wilde blijven, het liefst tot en met kerst. Ik was al aan het dagdromen over een creche opzetten op Kamalaya toen ik uit deze droom werd geholpen door het verlopen van mijn visa. Helaas is mijn visum geldig tot 5 december en kan het nog lastig worden dit te verlengen, gewoon, onzeker gedoe. Daar heb ik dus geen zin in. Ik vind het daarnaast een feestelijk idee om op sinterklaasavond terug te zijn. Als een lichtbruine, hopelijk geen rode, Shantipiet met een koffer vol moois en een hart vol liefde en ervaringen om te delen. Om dan vervolgens kerst te vieren met degenen van wie ik houd en wie Elfin ook kenden, ook zo van hem houden. Elfin hield als geen ander van kerstlichtjes trouwens. Pauline had in de grote plant/boom in haar huis kerstlichtjes en Elfin was er dol op. Ze deed de lichtjes altijd dolenthousiast aan voor hem als we op visite kwamen. En maar staren en kijken naar die lichtjes. Mijn lieve Elfje. En zijn lieve lieve oma, die zo zielsveel van hem hield. Ze was zo ontzettend lief voor mijn kleine prinsje, ze heeft hem met haar leven geprobeerd te redden. Liefde voor jou lieve Pauline, ik hou van je en ik ben zo trots op hoe sterk jij was en voor altijd zult zijn.

Er is mij hier verteld in een lezing dat ik in de toekomst weer een kindje, of twee, zal krijgen, al was dat voor mij geen nieuws. Het was weer een mooie bevestiging van wat ik voel. Volgens deze mevrouw wilde ‘dezelfde zielengroep’ weer bij mij terugkomen. Niemand zal nooit Elfin kunnen vervangen opwatvoor manier dan ook, wel ga ik zeker weer opnieuw mama worden van een nieuw klein wondertje. Eerst mijn droomwereld nog iets meer stabiliseren. Nu kan ik mijn mama liefde delen met de kleine wondertjes van anderen. In mijn eerste week in Kamalaya tijdens een ontbijt kwam me er toch een schattig hummeltje voorbij in een draagdoek. Ik bleef maar oogcontact met haar houden. Ik ben, als ik kleine schatjes zie, altijd even in een heerlijke andere wereld. De mama van dit snoepje bleek ook Nederlandse en ze is schrijfster. Ontzettend vriendelijk en ik heb heerlijk geknuffeld met haar kleine Chloë. Ik zag en voelde dat ze rond de elf maanden en elf kilo moest zijn, ze leek echt best wel veel op Elf. En ja hoor, Chloë was elf maanden en elf kilo. Ze had zomaar een halfzusje van Elfin kunnen zijn, daar waren haar mama en ik het over eens. Bijzonder al dat gewonder. Ik vind het altijd heerlijk om met kleintjes te kroelen. Natuurlijk kan ik het pijnlijk maken door in dramatische verhalen te gaan denken en geloven. Wat als dit dan dat en Elfin zal dit nooit en zus nooit. Ik kan er een trilogie over schrijven wat nu allemaal niet meer en wat had kunnen zijn. Maar weer kies ik er liever voor om bewust dankbaar te zijn voor wat ik wel had en wat ik nu heb. Daar heb ik namelijk zelf het meeste aan. En natuurlijk, af en toe hier en daar een traan. Verdriet mag er helemaal zijn, het mag ook weer gaan. We houden een balans. Wel zo aangenaam.

Op 11-11 wordt hier het elfjarig bestaan van Kamalaya gevierd. Met monniken en mooie rituelen. Elf, het getal van meesterschap, even inwijden dat ik (nu) zelf de meester ben over mijn leven. En elf achtig veel liefde sturen naar mijn prins. En zijn lieve schat van een oma.

Tot slot, prima passend aan het einde, een stukje over rouw en invullen. Een paar dagen nadat ik hier aankwam werd er, vanwege het overlijden van de koning, een periode van rouw aangekondigd. Rouw, het is voor iedereen iets anders en het is niet in hokjes te stoppen, zoals wel meer niet. Het is iets persoonlijks waar een ander misschien niets van begrijpt of weet. Waarom zouden we het ook eigenlijk willen begrijpen? Je kunt zoiets alleen op jouw eigen manier ervaren. Voordat je iets of een ander denkt te beGrijpen, is het alweer uit je vingers geglipt! In de ene cultuur doen ze dit en in de andere dat en dan verschilt ook nog eens per persoon hoe of wat. Er zijn mensen die niet begrijpen dat ze niet kunnen begrijpen wat een ander ervaart. De mensen die invullen en denken te weten voor of van een ander, die houd ik wat op afstand en laat ik bij zichzelf. Al die projecties, niet mijn project.
De rust en het naar binnen keren op het eiland, zonder al te veel herrie, feestjes en alcohol zijn uitermate geschikt voor mijn rouwfase. Ik ging hier ook heen met het voornemen (door te gaan met) naar binnen te keren en te schrijven. Het universum maakt alles toch maar weer perfect mogelijk. Mijn leven, iedere dag, ieder moment zit vol surprises. Gesproken over surprises, graag ook veel speculaas met sinterklaas! Tot dan.
Liefde!

6 gedachten over “Elf inwijding op 11//11

  1. Lieve Shanti,

    Wat heerlijk om te zien dat je zo mooi blijft schrijven. De kern van de leer van Siddhartha Gautama. Dat is wat jij nu leeft en ervaart. Je laat het zo prachtig aan ons zien. Zoveel wijsheid vanuit het hart. De vrede die je sluit met het leven, zoals het is. Het tellen van je zegeningen.

    Dankjewel lieverd voor wat je met ons deelt. Peace and power to you. En heel veel liefs. Chaja

    • Dankjewel lieverd! Ja ik ben voor mijn gevoel zeker bij de kern gekomen en van daaruit is het leven gaan stromen.. dikke kus

  2. Keer op keer kippenvel om je prachtige verhalen te lezen.
    Dankjewel daarvoor!

    Onwijs veel respect voor jou!
    Ik gun je zoveel liefde en geluk!

    Geniet nog even van je tijd daar! 11-11 zal een prachtige ervaring worden, helaas heb ik deze gemist vorig jaar in Thailand.

    Groet,

    Caroline

  3. Met tranen in mijn ogen zit ik je wederom prachtige stuk te lezen.

    Ik heb maar zelden iemand zo sterk zien verwoorden hoe het is om met het verlies van je meest dierbare om te gaan. Het gaat door merg en been.

    Iemand die zo sterk en positief in het leven staat na een ervaring als deze gaat mijn pet te boven. Volgens mij heb jij alle handvaten om op een dag weer oprecht gelukkig te kunnen zijn.

    Het lijkt er ook echt op dat jouw jongetje over je schouders met je meekijkt bij alles wat je doet.

    Heel veel kracht toegewenst.

    Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *