Elf yourself

24/12/2016, Amsterdam

Eergisteren was ik een dagje met mijn zus mee. In een prachtig oud, half vervallen en zeer melancholisch theater in België was het waar ik gefilmd werd. Ik kom in een stukje van de clip voor het nummer wat mijn zus voor het verlies van Elfin gemaakt heeft. Het was een prachtige ervaring, voordat we gingen zei Faj: ‘’Elfin is gewoon bij ons Shant.’’ ‘’Ja, Elfin is altijd bij ons ik voel hem ieder moment om mij heen.’’ was mijn antwoord. Door meerdere lieve schatten werd mij gevraagd of ik deze opnames confronterend vond. Dat vond ik het helemaal niet. Ik vond het prachtig om mijn zus haar creatieve verwerkingsproces deel te nemen. Ik ben zo trots op haar en haar creativiteit.
Ik zelf heb vanaf dag een Elfin ieder moment bij me gevoeld en wordt gelukkig als ik aan mijn binkeboef denk. Het is zoals het is en er is niets terug te draaien. Ik zorg dat ik mijn draai in het leven vind, doordraaien zie ik niet zo zitten eigenlijk.
Natuurlijk heb ik nog weleens confronterende en moeilijke momenten. Het enige wat ik dan kan en wil doen is die accepteren en omarmen. Voelen voelen voelen!

Emotioneel werd ik wel toen ik thuiskwam na deze mooie dag. Er was weer een pakketje binnen gekomen voor mij, nummer veertien inmiddels. Alle heerlijkheid weer aan toe, het gaat maar door! Het kadotje was in vier lagen ingepakt, en er stond breekbaar op het pakketje. Voorzichtig maakte ik het open. Er zat een kerstbal in met Elfin zijn naam er op. Wat zijn er toch een mooie lieve mensen, wie bedenkt zoiets! Het is afkomstig van een lieve schat die mij via mijn blog benaderd heeft, prachtig toch?
Ineens miste ik mijn kleine prinsje heel intens. Ik wilde hem zo graag weer even knuffelen, het gemis dient zich zo onvoorspelbaar aan. Als het er is wil ik het voelen en niet wegstoppen. Huilen dus, huilen tot ik uitgehuild ben en dan mezelf knuffelen met lieve woorden en gedachten. Elfin mijn liefste manneke, voor altijd in mijn hartje bij mij. Mijn kleine elf zijn naam op een kerstbal aan de kerstboom, ik vind het elf achtig mooi.

Ik sprak zonet met John, de lieve schat van Kamalaya, en hij vertelde mij over een mevrouw die ook haar zoon verloren heeft. Zij voelt haar zoon ook nog iedere dag bij zich en ook in haar leven gebeuren continu kleine wondertjes. Ook haar zoon is haar beschermengel geworden. Het verliezen van je kind is niet iets waar je van kunt genezen zei hij heel mooi en ik antwoordde daarop: ‘’nee, maar je kunt er wel mee leren zijn, je kunt ermee leren omgaan door er juist in te gaan. Te voelen, te zijn met het verlies.” Ik heb dan ook besloten om naast mijn boek vrouwen te gaan helpen/begeleiden om met hun pijn te leren leven. Ik voel zoveel liefde dat ik daar graag iets van aan deze mooie wereld zou willen geven.

Over zElfliefde ook nog even, een van mijn beste vriendinnen droomde dat ik een groot huwelijksfeest gaf omdat ik met mijzelf ging trouwen, heel officieel en groot. Met het Amstelhotel als locatie en minstens 500 gasten. Prachtig. Iedere dag ben ik trouw aan mijzelf. Zelfliefde, kan ik als ervaringsdeskundige zeggen, is het begin van een liefdevolle wereld! Thuiskomen bij jezelf met de wereld als achtertuin.

Kerstmis zonder mijn elf is voor mij eigenlijk niet anders dan een andere dag zonder mijn kleine binkeboef. Al is hij er fysiek niet bij ik voel hem toch overal waar ik ben. Iets wat in je hart zit kan niemand je afnemen. Hij is mijn geluk elfje voor altijd. Hij was, is en zal altijd het mooiste in mijn leven zijn. Happy christmas. Liefde!

Elfdrietig

Ik voel me gaar vandaag. Het is al de vierde dag dat ik terug ben in Nederland. Kan een jetlag zo lang duren? Ik voel me super brak en zo leeg als een opgevouwen vuilniszak. Op het moment dat ik rustig ga voelen komt er verdriet omhoog, heel veel verdriet. Ik laat de tranen stromen, het hoort erbij en ik kan het aan. Ik kwam eerder vandaag een foto tegen op facebook van precies een jaar geleden. Ik stond op de foto bij Pauline in de woonkamer met Elfin in de draagzak op mijn buik. Een mooi moment was dat, die dag heb ik voor het eerst gewandeld met Elfin in de draagzak en Pauline ernaast. Ik mis Pauline ineens ontzettend. Ze was voor mij als een rots in de branding op veel momenten, ik houd zoveel van haar. Het gemis doet ineens heel veel pijn. Ik blader, in mijn verdriet, door het negen maanden boek wat ik in mijn zwangerschap heb gekregen. Ik heb hier van week tot week in beschreven wat ik ervaarde en dacht in mijn zwangerschap. In de dertiende week heb ik destijds een hartje getekend. Een hartje op de plek waar ik mocht tekenen hoe ik dacht dat mijn baby er op dat moment uitzag. Ergens bij week twintig schreef ik op dat ik al heel dik was, mensen vroegen mij of ik een tweeling kreeg. En ook over de oma’s had ik opgeschreven, dat ze zo blij waren met hun kleinkind opkomst. Tot slot nog prachtige foto’s van mij en mijn grote buik tijdens mijn zwangerschap.
Verdrietig is en blijft het, voelen is de enige oplossing. Huilen dus, huilen tot het huilen voor dit moment over is.

Moe en somber schuif ik vervolgens aan tafel achter mijn laptop, dit verdriet is onderdeel van mijn leven dus ook hier wil ik woorden aan geven. Op het moment dat ik vanaf de tafel in de woonkamer even naar buiten kijk, staat er een postbusje voor de deur.
Door mee te doen aan een secret sister uitwisselingsspel via facebook, heb ik al veel cadeautjes ontvangen de afgelopen week. Als ik de tel goed heb bijgehouden waren het er tot nu toe twaalf. Twaalf cadeautjes, even serieus, dat is toch prachtig.
Even los van de cadeautjes, maar kennelijk toch ook weer in verbinding: in Thailand ben ik erachter gekomen dat ik de combinatie rood en goud/geel heel mooi vind, een veelvoorkomende kleurencombinatie in het interieur in Kamalaya. Ook werd mij daar verteld dat rood een goede kleur is om te dragen, waarom weet ik niet precies, het zal wel ik vind het mooi.

Mijn dertiende cadeautje, net afgeleverd door het postbusje, is een buikriempje met geel/gouden en rode kraaltjes. Van een mevrouw uit Amerika die ik niet ken. Ik heb nog nooit een buikriempje gedragen en nu krijg ik er een binnen terwijl ik net mijn mooie zwangere buik nog bekeek op foto’s. Daar had hij niet omheen gepast maar nu past hij wel. En precies ook mooi: rood met geel/goud. Ik heb ontelbaar veel engeltjes om mij heen hangen.

Gister dacht ik na over wat ik nou precies wil doen met de as van lieve Elfin. Een moeilijke beslissing; een hanger, een urn of uitstrooien? Ik heb het gevoel dat hij nu vrij is en ik hecht niet zoveel waarde aan de as wat zijn lichaampje was. In mijn hart is hij bij mij. Toch vond ik het lastig om hier even serieus over na te denken, ik besloot om het voor dat moment los te laten. Nog geen uur later kreeg ik van mijn zus een afbeelding toegestuurd. Op de afbeelding stonden prachtige urnen in de vorm van onder andere vlinders. Met daarbij een gesproken berichtje, dat ze ook een kunstenaar kende die ook wel iets persoonlijks wilde maken voor de as van Elf.
Ik had het vlak daarvoor even losgelaten zonder me tegen wie dan ook uit te spreken over de twijfels en gedachten hier over. En zo kwam er weer een antwoord op een vraag, zo lief en bedachtzaam van in dit geval mijn zus voorbij. Ik zie het als cadeautjes en zonder verklaring of uitleg neem ik ze aan. Wanneer ik alles wil begrijpen, kan ik al het moois om mij heen niet verstaan. Het blijft namelijk maar doorgaan. Ik blijf niet hangen in een zoektocht naar begrip. Het is zoals het is. Blijven voelen en laten stromen.
Liefde