Elfdrietig

Ik voel me gaar vandaag. Het is al de vierde dag dat ik terug ben in Nederland. Kan een jetlag zo lang duren? Ik voel me super brak en zo leeg als een opgevouwen vuilniszak. Op het moment dat ik rustig ga voelen komt er verdriet omhoog, heel veel verdriet. Ik laat de tranen stromen, het hoort erbij en ik kan het aan. Ik kwam eerder vandaag een foto tegen op facebook van precies een jaar geleden. Ik stond op de foto bij Pauline in de woonkamer met Elfin in de draagzak op mijn buik. Een mooi moment was dat, die dag heb ik voor het eerst gewandeld met Elfin in de draagzak en Pauline ernaast. Ik mis Pauline ineens ontzettend. Ze was voor mij als een rots in de branding op veel momenten, ik houd zoveel van haar. Het gemis doet ineens heel veel pijn. Ik blader, in mijn verdriet, door het negen maanden boek wat ik in mijn zwangerschap heb gekregen. Ik heb hier van week tot week in beschreven wat ik ervaarde en dacht in mijn zwangerschap. In de dertiende week heb ik destijds een hartje getekend. Een hartje op de plek waar ik mocht tekenen hoe ik dacht dat mijn baby er op dat moment uitzag. Ergens bij week twintig schreef ik op dat ik al heel dik was, mensen vroegen mij of ik een tweeling kreeg. En ook over de oma’s had ik opgeschreven, dat ze zo blij waren met hun kleinkind opkomst. Tot slot nog prachtige foto’s van mij en mijn grote buik tijdens mijn zwangerschap.
Verdrietig is en blijft het, voelen is de enige oplossing. Huilen dus, huilen tot het huilen voor dit moment over is.

Moe en somber schuif ik vervolgens aan tafel achter mijn laptop, dit verdriet is onderdeel van mijn leven dus ook hier wil ik woorden aan geven. Op het moment dat ik vanaf de tafel in de woonkamer even naar buiten kijk, staat er een postbusje voor de deur.
Door mee te doen aan een secret sister uitwisselingsspel via facebook, heb ik al veel cadeautjes ontvangen de afgelopen week. Als ik de tel goed heb bijgehouden waren het er tot nu toe twaalf. Twaalf cadeautjes, even serieus, dat is toch prachtig.
Even los van de cadeautjes, maar kennelijk toch ook weer in verbinding: in Thailand ben ik erachter gekomen dat ik de combinatie rood en goud/geel heel mooi vind, een veelvoorkomende kleurencombinatie in het interieur in Kamalaya. Ook werd mij daar verteld dat rood een goede kleur is om te dragen, waarom weet ik niet precies, het zal wel ik vind het mooi.

Mijn dertiende cadeautje, net afgeleverd door het postbusje, is een buikriempje met geel/gouden en rode kraaltjes. Van een mevrouw uit Amerika die ik niet ken. Ik heb nog nooit een buikriempje gedragen en nu krijg ik er een binnen terwijl ik net mijn mooie zwangere buik nog bekeek op foto’s. Daar had hij niet omheen gepast maar nu past hij wel. En precies ook mooi: rood met geel/goud. Ik heb ontelbaar veel engeltjes om mij heen hangen.

Gister dacht ik na over wat ik nou precies wil doen met de as van lieve Elfin. Een moeilijke beslissing; een hanger, een urn of uitstrooien? Ik heb het gevoel dat hij nu vrij is en ik hecht niet zoveel waarde aan de as wat zijn lichaampje was. In mijn hart is hij bij mij. Toch vond ik het lastig om hier even serieus over na te denken, ik besloot om het voor dat moment los te laten. Nog geen uur later kreeg ik van mijn zus een afbeelding toegestuurd. Op de afbeelding stonden prachtige urnen in de vorm van onder andere vlinders. Met daarbij een gesproken berichtje, dat ze ook een kunstenaar kende die ook wel iets persoonlijks wilde maken voor de as van Elf.
Ik had het vlak daarvoor even losgelaten zonder me tegen wie dan ook uit te spreken over de twijfels en gedachten hier over. En zo kwam er weer een antwoord op een vraag, zo lief en bedachtzaam van in dit geval mijn zus voorbij. Ik zie het als cadeautjes en zonder verklaring of uitleg neem ik ze aan. Wanneer ik alles wil begrijpen, kan ik al het moois om mij heen niet verstaan. Het blijft namelijk maar doorgaan. Ik blijf niet hangen in een zoektocht naar begrip. Het is zoals het is. Blijven voelen en laten stromen.
Liefde

18 gedachten over “Elfdrietig

  1. Shanti, ik volg je blog en je raakt me met al je woorden. Toeval bestaat niet. Je kleine Elfje is bij zijn mama waar het altijd veilig was en nog steeds is. Het verdriet moet eruit dus het is goed dat het er mag zijn van je. Hou vol en huil als je moet huilen, lach als je moet lachen en voel niks als je niks kan voelen. Niemand kan zich voorstellen hoeveel pijn en verdriet er in je moet zitten, desondanks geef je er een positieve draai aan. Dat is onvoorstelbaar knap. Je bent een vechter, Elfin is vast trots op zijn mama❤️

  2. Lieve Shanti,

    Mag ik je ook wat toesturen? (niet het boek)
    Maar ook iets wat ik ook heb gehad toen wij ons kindje verloren. Zo mooi om elk jaar weer naar te kijken.. ❤️ Dan kan ik het dit weekend nog bestellen, heb je het op tijd voor kerst.
    Ik snap dat je niet je adres gaat geven aan een wild vreemde (zou ik ook niet doen). Maar kan ik het dan misschien naar MKBM sturen? Heb je dat adres voor me?
    Dit berichtje dan ook maar niet publiceren. En als je er geen behoefte aan hebt dan snap ik dat ook helemaal. Doen wat goed voelt.

    Nogmaals ik vind het zo super knap van je hoe je hier mee omgaat. Je bent een supermama!

    Heel veel liefs Maaike

  3. Hoi Shanti.

    Ik kan mij voorstellen dat het heel dubbel voor je moet zijn weer terug te zijn in Nederland. Iemand die dit niet heeft mee gemaakt kan echt de leegte niet voelen die jij moet voelen.

    Ik woon in Spanje maar wij hebben een appartement in Amsterdam . Ik heb bloemetjes gelegd voor jouw mooie engeltje met zijn witte haartjes.
    Ik hoop met heel mijn hart dat jij snel weer een klein beetje gelukkig kan zijn het liefste heel gelukkig maar natuurlijk kost dat tijd.
    Wat je ook schreef de plek van Elfin zal nooit kunnen worden ingenomen maar weet dat jij een goede moeder bent. Dat gun ik jou van harte een kindje. Je hebt hem met de beste intenties bij de familie van je ex gelaten dit geeft aan dat je een groot hart hebt want denk dat lang niet iedereen dit doet.
    Jij bent een voorbeeld van waarop je een groot verlies kan dragen dat bijna niet te dragen valt. Ik kan niet wachten voor jou tot de dag er is dat het beter met je gaat. Ik denk nog vaak aan wat jou is overkomen en aan dat prachtige kleine engelen koppie. Bedankt weer voor Je mooie blog.

    • Het kost tijd maar dichtbij mezelf is het allemaal wel te doen. Elke dag opstaan met de keuze om van mezelf te houden en lief en zacht te zijn. Houdt me sterk. En uiteraard mijn fantastische netwerk!
      Liefs en bedankt voor je lieve reactie en ook de bloemen voor Elf!

      • Echt geen woorden voor je bent een vechter. Je lijkt me iemand die nooit op zal geven en die ervoor zorgt en zal blijven zorgen dat jouw mooie ventje nooit vergeten zal worden. Ik zal jullie en jou verhaal in elk geval nooit vergeten. Kleine Elfin heeft veel harten geraakt.

  4. Mooie woorden hoe jij alles omschrijft en beschrijft. Ik weet dat kleine Elfin altijd bij zijn mama zal zijn, hij zal jou helpen als je het even niet meer ziet zitten, laat het verdriet toe, huil als je moet huilen. Er is niemand die van jou verwacht dat je meteen alles weer oppakt, alles in je eigen tempo en op jouw eigen manier.

    Ik wens je ontzettend veel sterkte ⚘❤

      • ❤❤ ik zal je blijven volgen in je mooie verhalen, al kan ik niet veel doen om je pijn te verzachten geef ik je alsnog een dikke warme knuffel, van een moeder aan een geweldige moeder.

        Liefs Petra

  5. Lieve Shanti….

    Dagelijks loop ik langs het gedenkteken in onze buurt, een prachtig beschilderde plantenbak…

    Mijn gedachten gaan naar je uit, sterke vrouw!
    Heel veel liefde en positieve energie voor jou….

    Liefs,
    Melissa..

  6. Wat enorm heftig en erg knap dat je het voor jezelf deels verwerkt door het op te schrijven. Wat jij door moet maken, het verlies van je kind, is het ergste wat een mama kan over komen. Ik wens je heel veel sterkte en kracht met dit verlies. Veel mensen leven met je mee!

  7. Ik volg je blog en vind het ontzettend dapper hoe je het verdriet accepteerd en het er laat zijn! Gemis is een gruwelijke emotie en om daar doorheen te gaan is enorm veel moed voor nodig! Wat zal de kleine elfin trots zijn op zijn mama die meer van hem houdt dan wie dan ook ter wereld! Pauline en elfin: Zo ver weg, maar toch dichtbij…..

  8. Shanti, prachtig hoe jij je gevoel verwoord. Je woorden komen hier keihard binnen en heb tranen met tuiten gehuild. Ik voel met je mee.
    Ik wens je nog zoveel mooie dingen in je leven en ik neem mijn pet voor je af zoals jij in dit leven staat.
    Liefs Josca

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *