Self Mate

29-1-’17, Andijk

Ik pas op dit moment eventjes op een wolkje van een baby. Een kleintje van zes maanden; het nichtje van een vriendin van mij in Andijk. Ze ligt heerlijk te slapen en ik kom ook tot rust met het uitzicht hier in Andijk op de weilanden. Tijd om te schrijven.

Een baby heeft continu aandacht en verzorging nodig van verzorgers. Hoe zit dat met volwassenen?
Toen Elfin overleed heb ik mijzelf aan alle kanten gesteund en mijzelf de ruimte gegeven die ik nodig had. Leven op wat goed voelt en vooral ook doorvoelen wat er te voelen is. Het was een soort van veilig thuiskomen bij mijzelf. Ik wilde alle ruimte geven aan pijn, ik wilde niets uit de weg gaan. Ik wil dat er geen enkel moment komt dat ik moeite heb met herinneringen, foto’s of wat dan ook wat in verband staat met Elfin. Ik wil zijn foto’s, filmpjes en alles wat me aan hem doet denken altijd met liefde bekijken en kunnen herleven. Ik heb aan hem alleen maar mooie herinneringen. Hij is en blijft mijn engeltje en ik blijf zijn mooie energie om mij heen voelen. Niets of niemand kan mij dat afnemen. Tijdloos en vrij is het; liefde.

Omdat ik heb besloten te gaan schrijven ben ik mij aan het verdiepen en inlezen in andere boeken. Zo kan ik leren en inspiratie opdoen. Een boek schrijven is niet niks.
Ik sloeg een boek open met de titel: LEEF! Dit boek is geschreven door een meisje van 17 wie ongeneeslijk ziek was toen zij het schreef. Uiteraard sloeg ik het open en las een stukje waar ik kippenvel van kreeg, zo mooi.: ‘’Op 14 juni laat ik een kleine tattoo op mijn linker pols zetten. Het oneindigheidsteken, als een blijvende herinnering aan de oneindigheid. Ik wil me altijd blijven herinneren wat de afgelopen jaren met mij hebben gedaan; ze hebben vertrouwen, kracht en levenslust opgewekt. Het teken zal mij bovendien herinneren aan het feit dat er na donkere periodes altijd lichtere tijden komen. Daarnaast zie ik oneindigheid als een ode aan het leven: de dood bestaat voor mij niet in de gangbare betekenis van het woord. Eindigheid is een menselijke illusie, wij denken sterfelijk te zijn, maar wij zijn onsterfelijk. Ik en het leven zijn een. Ik kan het leven niet verliezen, omdat ik onderdeel ben van het leven. Ik kan wel mijn lichaam achterlaten, op een zeker moment, maar het leven zal altijd doorgaan. Niet in een kloppend hart, maar in een ziel. We staan niet los van het leven, net zomin als we erin zitten. Het is onderdeel van ons, maar toch laten wij dat onderdeel los als we weggaan hier op aarde. Mijn kloppend hart is van nu, maar ikzelf ben van nu en altijd. Het leven is niet te verliezen, enkel los te laten.’’ (Maaskant, L ; LEEF!)
Het stukje tekst spiegelt mijn gevoel over liefde. Echte liefde is puur en los van gedachten, interpretaties en oordelen. Of juist alles, alles in verbinding, alles mag zijn. Als je het leven door je heen laat stromen en daarin alles kunt omarmen wat op je afkomt dan leef je in vrijheid. Dat is wat ik nu zelf ervaar. Vlak na Elfin zijn overlijden heb ik zelf ook een symbool ontworpen van zijn geboortedatum met ook de oneindige acht daarin. Wanneer mijn boek uitkomt laat ik deze tatoeëren. Ik doe dat op mijn linkerhand, de kant van mijn hart. Op mijn hand om voor altijd te herinneren dat liefde niet vast te grijpen is, het is overal en vrij. Net zoals mijn Elfin. Overal en vrij dus ook bij mij.

Tot slot nog iets over liefde in relaties. Liefde is vrij. Volgens mij is ware liefde er in eerste instantie helemaal voor jezelf zijn. Het is jouw eigen hart volgen en dus doen wat goed voelt. Je kunt er niet omheen dat het goed voelt om te doen wat goed voelt.
Het is de ander de ander laten en dus vrij. Mijn geluk ligt niet bij een ander, ik heb het in mijzelf gevonden en daarmee ook in veel meer. Al dat getrek aan en verwachtingen van een ander, ik ervaar dat als we onszelf gelukkig maken, alles om ons heen mooier wordt. Al dat geklets over tweelingzielen en de zoektochten naar een helft, ik geloof niet dat we een half zijn, we zijn heel. En soms heel leuk en soms heel stom, so be it, dat is het leven.
Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld, verbeter de wereld begin bij jezelf, dat straatje. Thuiskomen bij jezelf met de wereld als achtertuin.
Zoiets..

Liefde!

Elfinneringen

Amsterdam, 10-01-2017

Elfin, je bent het mooiste wonder wat mij ooit is overkomen. Een jaar en vijf maanden geleden was ik jarig en besloot jij ook jouw geboortedag te komen laten gelden, een dag na die van mij. Na een bevalling van in totaal 27 uur werd je boven het gordijn voor mijn buik, door de uiteindelijke keizersnede, naar mij toe getild. Je kleine hoofdje was ontzettend uitgerekt omdat je een tijd had vastgezeten in mijn geboortekanaal. Door alle morfine en de vermoeidheid was de eerste associatie die ik bij je had die van Beavus & Buthead. Ik herkende je helemaal niet, wauw komt dat wezentje uit mijn buik? dacht ik. Ik werd vlak daarna al van je gescheiden, ik moest uitrusten in een speciale kamer, afgezonderd van jou. Ik kan me herinneren dat ik daar uitgedroogd en uitgeput lag maar hoe dan ook met het volste vertrouwen dat er voor jou gezorgd werd. Vlak daarna hebben we onze knuffeltijd dik ingehaald, alleen maar mooie herinneringen aan jou.
Ware liefde is niet stuk te maken, niet af te nemen. Fysiek ben je er niet meer maar zolang mijn hart klopt leef je daar voort. Net zoals lieve Pauline en veel anderen voor altijd.

Er komen de laatste weken veel herinneringen omhoog. Ik vond een babyboek om in te schrijven na de geboorte van je kleintje, wat ik van Pauline gekregen had. Daarin had ik geschreven dat je de sterren van de hemel lachte, al met acht weekjes. En ook hoe ongeduldig je werd, als je flesje er niet zo snel was als jij dat wilde. Klein driftkikkertje noemde ik je daar, al was dat meer liefkozend bedoeld, je was zo lief. We wandelden een jaar geleden minstens twee keer per dag. Want ik kon het niet, jou laten huilen in je bedje tot je sliep, in de wandelwagen viel je vroeg of laat wel even in slaap. Dus hup, daar gingen we weer samen, de trappen af naar jouw wagen in de box beneden. Hoe gebroken en uitgeput ook, jouw rust gaf mij rust en jouw heerlijke zijn gaf mij vreugde.

We gingen een jaar geleden ook minstens een keer per week naar jouw lieve oma Pauline. Zij was voor mij een steun en toeverlaat. Ik kon toen niet zo goed om hulp vragen maar bij haar hoefde dat ook helemaal niet. Ze verheugde zich altijd als we eraan kwamen, hoe vroeg, vaak of onverwacht dat ook kon zijn. En ze stuurde mij meestal meteen naar bed als we net binnen waren. ”Ik doe het wel, heeft hij een luier nodig? Heeft hij net nog een flesje gehad? Oke, ik geef hem zijn banaantje zo, ga jij naar bed lieverd, uitrusten!” Pauline deed het op een manier, precies sturend genoeg dat ik, als eigenwijze Shanti, luisterde en inderdaad wat kon uitrusten. Zij voelde als een beste vriendin, ik wilde ook altijd het liefst blijven slapen en als het even kon zo lang mogelijk blijven. Ik voelde mij bij haar meer thuis dan in mijn eigen huis.
Al die herinneringen, nog zo vers, een jaar geleden zaten we geregeld met zijn vieren aan haar mooie antieke ronde tafel, en nog korter dan een jaar geleden ook. Nu zijn drie van de vier personen daar in haar warm en antiek ingerichte huis er niet meer. In een klap kan het gedaan zijn. De liefjes, het huis, de toekomst die we voor ogen hadden; weg. Wat overblijft is het nu en veel mooie herinneringen maar ook verdriet. Het mag er allemaal zijn, het is er. Wie ben ik eigenlijk überhaupt om te zeggen: ‘het mag er zijn’? Het is er en je hebt er mee te dealen. Dat is meer de werkelijkheid.
Ik had hier met gemak aan onder door kunnen gaan, bijna het meest natuurlijke wat de meesten zich in zo’n situatie voor kunnen stellen. Wel, voorstellen heeft niets te doen met ervaren. Je weet niet wat een ander voelt en mee maakt, ook al heb je nog zo’n verfijnde creatieve fantasie of een uitgebreid inlevingsvermogen, je weet het niet. En, je gaat het ook niet weten want zelfs in een soortgelijke andere situatie is ieder aspect verschillend. Iedereen is anders.
Ik besloot in deze situatie meteen dat ik hier niet aan onderdoor zou gaan, en tot op de dag van vandaag gaat dit mij gelukkig goed af. Wie heeft er iets aan als ik mijn grip op het leven verlies? De geestelijke gezondheidszorg heeft er dan weer een klant bij. Ik pas.
Met de herinneringen aan twee van de mooisten uit mijn leven houdt mijn ziel zich zoet.

En vanuit mijn hart vind ik iedere dag opnieuw Elfin zijn lach en daarmee ook mijn weg, soms vol vreugde en soms vol verdriet. Het is zoals het is, is het niet?

Liefde!