Elfinneringen

Amsterdam, 10-01-2017

Elfin, je bent het mooiste wonder wat mij ooit is overkomen. Een jaar en vijf maanden geleden was ik jarig en besloot jij ook jouw geboortedag te komen laten gelden, een dag na die van mij. Na een bevalling van in totaal 27 uur werd je boven het gordijn voor mijn buik, door de uiteindelijke keizersnede, naar mij toe getild. Je kleine hoofdje was ontzettend uitgerekt omdat je een tijd had vastgezeten in mijn geboortekanaal. Door alle morfine en de vermoeidheid was de eerste associatie die ik bij je had die van Beavus & Buthead. Ik herkende je helemaal niet, wauw komt dat wezentje uit mijn buik? dacht ik. Ik werd vlak daarna al van je gescheiden, ik moest uitrusten in een speciale kamer, afgezonderd van jou. Ik kan me herinneren dat ik daar uitgedroogd en uitgeput lag maar hoe dan ook met het volste vertrouwen dat er voor jou gezorgd werd. Vlak daarna hebben we onze knuffeltijd dik ingehaald, alleen maar mooie herinneringen aan jou.
Ware liefde is niet stuk te maken, niet af te nemen. Fysiek ben je er niet meer maar zolang mijn hart klopt leef je daar voort. Net zoals lieve Pauline en veel anderen voor altijd.

Er komen de laatste weken veel herinneringen omhoog. Ik vond een babyboek om in te schrijven na de geboorte van je kleintje, wat ik van Pauline gekregen had. Daarin had ik geschreven dat je de sterren van de hemel lachte, al met acht weekjes. En ook hoe ongeduldig je werd, als je flesje er niet zo snel was als jij dat wilde. Klein driftkikkertje noemde ik je daar, al was dat meer liefkozend bedoeld, je was zo lief. We wandelden een jaar geleden minstens twee keer per dag. Want ik kon het niet, jou laten huilen in je bedje tot je sliep, in de wandelwagen viel je vroeg of laat wel even in slaap. Dus hup, daar gingen we weer samen, de trappen af naar jouw wagen in de box beneden. Hoe gebroken en uitgeput ook, jouw rust gaf mij rust en jouw heerlijke zijn gaf mij vreugde.

We gingen een jaar geleden ook minstens een keer per week naar jouw lieve oma Pauline. Zij was voor mij een steun en toeverlaat. Ik kon toen niet zo goed om hulp vragen maar bij haar hoefde dat ook helemaal niet. Ze verheugde zich altijd als we eraan kwamen, hoe vroeg, vaak of onverwacht dat ook kon zijn. En ze stuurde mij meestal meteen naar bed als we net binnen waren. ”Ik doe het wel, heeft hij een luier nodig? Heeft hij net nog een flesje gehad? Oke, ik geef hem zijn banaantje zo, ga jij naar bed lieverd, uitrusten!” Pauline deed het op een manier, precies sturend genoeg dat ik, als eigenwijze Shanti, luisterde en inderdaad wat kon uitrusten. Zij voelde als een beste vriendin, ik wilde ook altijd het liefst blijven slapen en als het even kon zo lang mogelijk blijven. Ik voelde mij bij haar meer thuis dan in mijn eigen huis.
Al die herinneringen, nog zo vers, een jaar geleden zaten we geregeld met zijn vieren aan haar mooie antieke ronde tafel, en nog korter dan een jaar geleden ook. Nu zijn drie van de vier personen daar in haar warm en antiek ingerichte huis er niet meer. In een klap kan het gedaan zijn. De liefjes, het huis, de toekomst die we voor ogen hadden; weg. Wat overblijft is het nu en veel mooie herinneringen maar ook verdriet. Het mag er allemaal zijn, het is er. Wie ben ik eigenlijk überhaupt om te zeggen: ‘het mag er zijn’? Het is er en je hebt er mee te dealen. Dat is meer de werkelijkheid.
Ik had hier met gemak aan onder door kunnen gaan, bijna het meest natuurlijke wat de meesten zich in zo’n situatie voor kunnen stellen. Wel, voorstellen heeft niets te doen met ervaren. Je weet niet wat een ander voelt en mee maakt, ook al heb je nog zo’n verfijnde creatieve fantasie of een uitgebreid inlevingsvermogen, je weet het niet. En, je gaat het ook niet weten want zelfs in een soortgelijke andere situatie is ieder aspect verschillend. Iedereen is anders.
Ik besloot in deze situatie meteen dat ik hier niet aan onderdoor zou gaan, en tot op de dag van vandaag gaat dit mij gelukkig goed af. Wie heeft er iets aan als ik mijn grip op het leven verlies? De geestelijke gezondheidszorg heeft er dan weer een klant bij. Ik pas.
Met de herinneringen aan twee van de mooisten uit mijn leven houdt mijn ziel zich zoet.

En vanuit mijn hart vind ik iedere dag opnieuw Elfin zijn lach en daarmee ook mijn weg, soms vol vreugde en soms vol verdriet. Het is zoals het is, is het niet?

Liefde!

8 gedachten over “Elfinneringen

  1. Lieve Shanti,
    Vandaag kwam ik via de mooie clip time will tell bij jouw blog terecht, en ik begon te lezen, en te lezen.. Wat schrijf je mooi en puur. En wat ben je een mooi mens, sterk en krachtig, bewust van het verdriet dat je meedraagt toch in staat om de mooie dingen in het leven te zien. Ik gun je een mooie toekomst vol liefde, spirualiteit en gezondheid. En ik hoop dat je nog meer mensen inspireert.
    Liefs!

  2. Ik volg je verhalen elke keer weer.wat een hel heb jij doorstaan…. je bent een prachtige en sterke vrouw!ik heb zoveel respect voor jou! Hou je taai!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *