Elftal aan gevoelens

Manchester, 16-03-17

Ik ben twee nachtjes op bezoek bij mijn lieve zusdinnetje Kate, in Manchester. De voorgaande keer dat ik bij haar was, afgelopen augustus, heb ik mijzelf ten huwelijk gevraagd. Het was een spontaan aanzoek, in een boetiekje, met een mooie neppe blingbling ring. Vandaag zag ik weer een mooie ring, met echte bling bling. Hij heeft rode edelsteentjes in de vorm van een bloem en is van echt zilver. De vorige ring was zo nep dat hij inmiddels al verroest is. Ik maak er een traditie van; Manchester betekend een nieuwe ring.
Even later, met de ring om mijn vinger, bij Kate thuis zoek ik op wat voor steentjes dit zijn. Granaatjes lees ik op het internet en ze zijn goed voor het verwerken van traumatische ervaringen en geven kracht in crisissituaties. Wat betreft de traumatische ervaring komt de werking van de granaatsteentjes als geroepen. Wat betreft crisissituaties vind ik ze nu wat laat.
Vandaag een jaar geleden zat ik, zoals wel vaker destijds, middenin een crisissituatie. Thomas was jarig en hij voelde zich door niemand gezien, iedereen liet hem voor zijn gevoel in de steek. Elfin was gelukkig bij zijn oma op dat moment. Want Thomas gedroeg zich op deze dag eng, agressief en gestoord. Ik ga hier niet gedetailleerd op in nu.
Ik wist hem toen te kalmeren en we gingen naar een hotel, als cadeautje voor zijn verjaardag. Ik heb er geloof ik geen enkele fijne herinnering aan. Terug naar vandaag.

Ik kijk, na het opzoeken van de steentjes, even op facebook en zie daar een tekst van een vriend van Thomas. Hij schrijft in deze tekst dat hij vandaag aan zijn broertje denkt en hem mist. Ik voel me kwaad en vol onbegrip. Hoe dan? Ik mis je, ‘broertje’? Ik kan er helemaal niet bij.
En ik ben nu ook even klaar met termen als wanhoopsdaad waar begrip de boventoon in voert. Wat Thomas gedaan heeft was godverdomme een onmenselijke, gestoorde, nare en puur gebaseerd op ego daad. De man die meerdere levens kapot heeft gemaakt; letterlijk en figuurlijk, wordt gemist. Ik wil op dat moment vanuit mijn boosheid tegen de missers zeggen: de wereld is een stukje opgeschoond zonder hem en als jullie echt willen: genoeg terroristen nog in leven om van te gaan houden. Maar goed, de een is de ander natuurlijk niet. Ben ik te grof? Ben ik te onaardig? Moet ik rekening houden in dit soort uitspraken met anderen? Non(fucking)sense! Kwaadheid voelt eigenlijk wel heel gepast, ook.
Ik had het er ook nog even over met Kate, dat alle gevoelens er mogen zijn simpelweg omdat ze er zijn. Ik ben niet zo goed in toneel spelen of doen alsof ik blij ben als ik dat niet ben. En vooral tegenover mezelf niet meer, ik wil voelen wat ik voel en puur zijn.
De kwaadheid omarmen die ik voel en daarin dus ook van mezelf houden. Ik leef vanuit mijn hart waar Elfin en Pauline ook zijn, ik kan niet weglopen van gevoelens.

Al de kwaadheid maar vooral gedachten nu, doen me opstijgen en aangezien ik bijna aankom op het vliegveld terwijl ik dit schrijf in de tram, wil ik even landen. Even rustig worden en uit mijn hoofd. Ik vlieg zo namelijk weer terug naar Amsterdam.
Ik denk lieve dingen, zelfliefde helpt mij uit de brand. Het is oké lieve Shant, voel dit maar het is goed. Ik ga terug naar gevoel, mijn lichaam in en mijn hoofd uit. De kwaadheid neemt langzaam af. Ik word rustig en Could You Be Loved van Bob Marley klinkt ineens door mijn oordopjes, mooi. Yes, I can be loved en zelfs kan ik deze boosheid zo snel transformeren, ik ben toch wel een beetje trots op mijzelf. En ik weet zeker dat Elfin en Pauline dat ook zijn als ze kunnen toekijken, zij hebben er ook niets aan als ik in kwaadheid of wrok blijf hangen. Triggers zullen altijd blijven komen maar ze zullen ook weer gaan. Doorvoelen van alle gevoelens maakt voor mij dat ik weer vrede kan voelen. En vrede brengt mij weer thuis in mijn hart, daar waar mijn liefjes ook zijn. En vanuit mijn hart maakt het mij eigenlijk ook niet zoveel uit wat anderen denken, vinden of zeggen. Daar weet ik dat iedereen zijn eigen weg bewandelt op zijn of haar manier. En dat ik die van mij het liefst bewandel zonder haat of weerstand. Maar soms schiet ik toch ook weer even in mijn hoofd, ego of angst. Door te accepteren ben ik binnen vrij korte tijd weer in mijn hart.

Het is zoals het is

Liefde!

Boek Elfin

Amsterdam, 01-03-2017

Omdat ik bezig ben met het schrijven van mijn boek heb ik de tijd niet meer gevonden voor een nieuwe blog. Vandaag voel ik er weer even de tijd voor.

Het voelt fijn om alle tijd te hebben voor het boek wat ik aan het schrijven ben. Ik ‘moet’ naast schrijven helemaal niks. Deze tijd en ruimte is mij heilig, plannen is niet zo aan mij besteedt. Ik ben nooit een grote fan van planning geweest want ik leef het liefst zo vrij mogelijk. Toch is het nu wel handig een tijdschema aan te houden, zodat mijn boek dit jaar uitkomt.
In het eerste deel van mijn boek schrijf ik over Thomas en de herinneringen zijn grotendeels heftig en zwaar. Door dit alles op papier te zetten besef ik mij meer en meer hoe gestoord de situatie al langere tijd was. Het is een pittig deel om te beschrijven maar ik doe het omdat ik weet waar ik het voor doe. Met mijn boek hoop ik, en al is het maar een persoon, mensen dichterbij zichzelf te brengen. Zelfliefde en doorvoelen in zware tijden, het kan. Gelukkig ben ik bijna klaar met het beschrijven van dit gedeelte.

Ik was vandaag, naast schrijven, ook een fotoboek van de foto’s van Elfin aan het maken. Enerzijds vond ik het heerlijk om zo visueel met mijn binkeboef bezig te zijn, anderzijds bracht het verdriet omhoog. Alleen maar mooie foto’s van mijn vrolijkste grootste liefde en ook een paar foto’s van mijn zwangerschap. Natuurlijk werd ik hierdoor ook geraakt in mijn verdriet. Ik heb mijzelf de ruimte gegeven om het te voelen. Te huilen en daarna de natuur op te zoeken. Wanneer ik gevoelens in mij accepteer en doorvoel, blijf ik dichtbij mezelf. Ik vlucht niet meer weg voor wat zich ook maar aandient in mijzelf. Vroeger deed ik dit wel. Ik durfde niet helemaal te voelen en ging dan ergens afleiding in zoeken. Bijvoorbeeld in mijn hoofd gaan en denken zodat ik niet hoefde te voelen. Of bij andere mensen, situaties en noem het maar op. Dat doe ik niet meer. Omdat ik niet meer voor mijzelf wil weglopen. Ik leef nu voor mezelf maar ook voor Elfin en Pauline, ik ga ons toch niet voor de gek houden? Ik ga het aan, alles. Alles wat mijn hart voelt voel ik en nee dat is niet altijd gemakkelijk. Maar ik ben ook niet uit op makkelijk, ik ben uit op echt.

Gesproken over echt, ik was laatst op een feestje en sprak daar met een vriend van mij. We grapten over het idee om een blog te schrijven over mijn feestweekend, want ‘Dat Kan Toch Niet!?’ Wat mij betreft kan alles, zolang het maar goed voelt en ik in contact blijf met mezelf.
Ik ben niet heilig maar ook niet depressief. Soms ben ik een dwaas en soms wijs. Gewoon je weet wel; mens. En ik kies ervoor om niet in negatieve gedachten te gaan. Aangezien ik mijn gedachten mag kiezen, kies ik ze. Ik kies ervoor iets van mijn leven te maken met pijn en verdriet maar toch ook echt met vreugde en vlinders.
Een rups eet zijn lijfje ook door zure of rotte stukjes in een appel, om uiteindelijk tot een vlinder te transformeren. Face & Embrace, zoiets. Feestjes zijn dus nog zeker ook aan mij besteedt, gewoon, alles waar ik me goed bij voel.

Liefde!