Terug naar elf maanden terug

Amsterdam, 23-06-17

Het is vandaag precies een jaar terug waarop een goede vriend een gedichtje voor mij schreef. We hadden de nacht ervoor gesprekken gevoerd over de situatie waar we met zijn allen in zaten, aan de telefoon. De situatie waar ik maar ook wij (meerderen) in zaten was die met Thomas. Hij was destijds heel manipulatief bezig en ik besloot mij niet meer door hem te laten manipuleren. Ik woonde al bij mijn zus en Elfin ging nog naar Pauline maar ik wilde ook alleen contact daarover met haar. Het was een lastige situatie maar we moesten roeien met de riemen die we hadden.

Ik besloot op de dag na het gesprek met deze vriend een jaar geleden, te stoppen met drinken. Drinken en ik gaan soms niet zo goed samen, het is een valkuil van mij, als ik het gezellig vind dan ga ik maar door en dat is simpelweg niet zo handig. Ik ga soms dan over een grens waar ik achteraf niet overheen had willen gaan.

Het gedichtje wat de vriend schreef op 23-6-2016 is het volgende:

De weerlichten op
Donderklaps opvolgend
Van donders taal hoor ik
Het onwederom geboren

Al wist hij niet dat dit zo voelde, op die datum een jaar geleden, voelde ik door deze keuzes een wedergeboorte. In de zin van voor mijzelf kiezen, grenzen aangeven en helder blijven. En de nacht dat wij belden was er veel onweer in de lucht.

Gisteren was ik met een lieve vriendin, die ik al mijn hele leven ken, op het strand. We wilden verkoeling en weg uit oververhit Amsterdam. Die hebben we gekregen, we kwamen aan op het strand in een zandstorm en moesten binnen 20 minuten schuilen van het strand voor plotselinge onweer. Het was mooi om naar het onweer te kijken en samen knus binnen te zijn. Een jaar geleden onweerde het dus ook zo. Maar dan in de nacht.
Ik dacht ineens aan het gedichtje van mijn goede vriend vanochtend en zocht het op; precies een jaar geleden geschreven. En voor ik dit gedichtje opzocht, werkelijk waar, heb ik weer besloten om minstens een maand alcoholvrij te zijn gisteravond. En ik voel me ontzettend opgelucht. Ik denk trouwens dat het wel wat langer dan een maand zal zijn, misschien wel tien jaar. Wie weet?

Na het verlies van mijn alles op 22 juli heb ik weer een paar keer wat gedronken maar daarna vrij snel het besluit genomen maanden niets te drinken. Het voelde helder en vrij om zo dichtbij mijzelf te zijn en blijven. En misschien was het ook wat noodzakelijk. Na een gebeurtenis als deze kun je beter geen middelen gebruiken die je van jezelf doen verwijderen volgens mij.
Terug in Nederland na mijn reis naar Thailand, afgelopen herfst, begon ik af en toe weer te drinken. Dat voelt nu niet meer goed en ik wil weer continu helder en dichtbij mijzelf blijven.

Elfin voel ik in liefde nog altijd bij mij, ik kan dit niet uitleggen het is een gevoel. En vanuit dat gevoel wil ik lief zijn voor mezelf en mij nergens in verliezen, ook niet af en toe een keertje, gewoon altijd dicht bij mijzelf. Want ook daar is mijn binkeboef Elf.
Zelfliefde is groeien en blijven kiezen om te groeien. Met vallen en opstaan vanuit liefde verder gaan.
Liefde!