Elvlinder

23-07-2017, Amsterdam

Gister was het een jaar geleden dat ik mijn prins en lieve tweede moeder verloor. Woorden zijn nog steeds niet te vinden voor dit verlies. Ik dacht van tevoren; 365 dagen zal misschien toch niet heel anders zijn dan 364 of 23 dagen erna. Dat had ik mis. Deze dag greep mij toch erg aan en ik heb veel verdriet gevoelt. Veel gehuild en ook boosheid kunnen voelen. Het is noodzakelijk om pijn te omarmen om liefde te voelen. Ik kan de pijn niet wegstoppen en wil dit ook niet doen, het is er en het mag er zijn. Omarmen dus. Huilen en mijzelf daarin vasthouden en liefhebben.
Het gemis van mijn kleine mooiste mannetje is soms zo verscheurend. De pijn op zich doet pijn en ik blijf bij de pijn. Ik zou allerlei gedachten kunnen denken tijdens de pijn, die hem versterken. Gedachten als: ik zal hem nooit zien opgroeien, als ik hem nooit gebracht had, en zo voort. Het zijn gedachten waarmee we de pijn voeden en waardoor hij inderdaad niet te doen zou kunnen worden. Gedachten kunnen ons depressief of gek of wanhopig maken. Daarom kies ik steeds bewust voor liefdevolle gedachten zoals: huil maar Shant, voel het maar, het is ok. Daarna is er opluchting en kan de liefde weer stromen en voel ik vaak ruimte en vreugde. De verbinding van liefde met mijn geliefden blijft, ik voel vooral liefde als ik aan hen denk.

Wat niet geheel onbelangrijk is, nee wat zelfs een hele grote rol speelt in het feit dat ik nu nog zo sterk sta, zijn de lieve mensen om mij heen.
Ik heb afgelopen jaar gezien hoe zeer ik gedragen word door omgeving en hoe belangrijk het is om gevoelens en kwetsbaarheid uit te spreken. Zo was het gisteren heel erg fijn dat mijn zus in de ochtend langskwam. Net zoals een jaar geleden, toen zij er op iedere mogelijke manier voor mij was. Samen staan we sterk. We kiezen ervoor om samen in liefde verder te gaan en zijn er voor elkaar. Naast mijn zus heb ik van vele anderen lieve berichtjes gekregen, bloemen en meer. Ik wil even benadrukken hoe fijn dit is en hoe dankbaar ik mij voor de liefde van mijn omgeving voel. Het geeft steun en heeft een helende werking. Dus bij deze voor wie dat leest, dankjewel!

Ook heb ik twee meiden leren kennen op het stilte retreat van Isaac Shapiro. Tishya en Anja. Zij voelen als zusjes voor mij en als ik even niet lekker zit of zij, dan bellen we elkaar op of zien we elkaar. Soms zelfs op hetzelfde moment, dan zitten we met hetzelfde, we zijn op de een of andere manier heel verbonden. Sisterhood!
Naast alle andere schatten heb ik gister aan hen beiden zoveel steun gehad! Gewoon door een luisterend oor, het gevoel dat ze met mij bezig waren en mij in alles aanvoelen, prachtig. En precies ook goed zo.

Gister kwam mijn stiefmoeder spontaan even langs. De bel ging en ik schrok want ik had net gehuild. Ik droog snel even mijn ogen en zie dat het mijn stiefmoeder is. Half ongemakkelijk zegt ze, met een prachtige bos zonnebloemen, ‘ja Shant ik weet dat je aangaf liever alleen te zijn vandaag, maar ik wilde deze toch even langs brengen. Ik voel me geliefd en laat haar uiteraard even binnen. Ik laat haar mijn huisje zien, waar ik sinds een maandje in woon.
Wanneer we in de keuken staan, rond 14:10, iets later of vroeger, vliegt er een vlinder wild rond. ‘’Ik heb normaal geen vlinders binnen.’’ Zeg ik.
Wanneer ik een van mijn dierbare vriendinnen Anja even daarna aan de telefoon heb, verteld zij mij dat zij net iets moois heeft meegemaakt. Er vloog een prachtige blauwe vlinder in haar huis en toen zij op de klok keek was het 14:14. We zijn weer mooi verbonden ja, op hetzelfde moment genoten wij van een vlinder! Toen ik mijn stiefmoeder dit via de telefoon vertelde zei zij: Ja, Elvlinder is bij ons. Prachtig gezegd.
De verbinding met hem blijf ik dagelijks voelen maar op dit soort momenten even net iets meer. Naast verbinding met hem ook liefde en verbinding met mijn omgeving.
Ik zou niet weten waar ik zonder jullie allemaal zou zijn. Nogmaals, dankjewel.

Liefde!