Synchronicitelf

Amsterdam, 29-9-’17

Vanmiddag had ik een interview over mijn boek met Sarina, voor een artikel wat zij gaat schrijven voor een tijdschrift in Belgie. Ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet en we zijn toen facebookvrienden geworden. Inmiddels heeft zij mijn boek al gelezen en vandaag was dan de afspraak voor ons interview hierover.

We ontmoetten elkaar bij Pllek in Amsterdam. Vlak voor het interview geeft zij mij een mooi paars tasje en gezien het doosje daarin moeten dat wel heerlijke Belgische bonbons zijn. Super lief en attent maar ik wil ze wel nog even bewaren, alles op zijn tijd; nu ik ben gestopt met roken snoep ik toch wat meer dus ik probeer wat op te letten vanaf vandaag. Vrij zijn van sigaretten bevalt heerlijk maar het idee over een paar maanden kilo’s af te moeten vallen, bevalt mij minder.
Het laatste onderwerp van het interview is synchroniciteit; een van de inzichten in mijn boek. Hoe leg je nou de betekenis van dit woord uit? Het zijn de dubbele getallen die we soms zien, de telepathie met vrienden en familie en meer. Het zijn de dingen die ons vlinders geven in onze buik en maken dat we het leven voelen stromen. Het lijken signalen van het leven dat wij op het juiste pad zijn en dat we zo door mogen gaan, misschien wel van onze intuitie. Begrijpen of uitleggen kan ik het niet. Voorbeelden geven kan ik wel. En vandaag, notabene na het spreken met Sarina over dit onderwerp, heb ik toch wel weer een mooie.
Ik ging vandaag met iets bezig waar je liever niet mee bezig bent. Dit was na het interview, ik reed even door naar Fajah haar huis en samen zaten wij achter onze laptops. Iets met facturen en de crematie van Elfin; wat toch altijd ergens bizar blijft. Niet te lang bij stilstaan maar even doen.

Een van de facturen van destijds blijkt 811 te zijn; de getallen van zijn geboortedatum. Alles wat met Elfin in verband staat heeft een direct lijntje naar mijn hart. Ik voel op dit soort momenten een vreugdesprongetje of zo, een soort vlinders in mijn buik, alsof ik zijn liefde even voel. Of een verbinding met alles. Heel mooi, ik geniet daarvan.
Faj en ik vinden het beiden bijzonder en maken vervolgens even af waar we mee bezig zijn.

Wanneer ik een paar uur later thuis kom maak ik een kopje gemberthee, en daar staat dat paarse tasje van vanmiddag op tafel. Met die bonbons, die eigenlijk dus niet voor nu zijn, eigenlijk. Toch even kijken of het wel echt bonbons zijn, ik maak het open en ik zie….. Getallen. In het doosje zitten getallen van chocolade. En wel de getallen 811, los van elkaar. De oneindige acht met de elf; ook wel Elfin zijn geboortedatum. Ik vertel het aan Faj die ook meteen zegt: dit kan zeker geen toeval zijn! En zijn die chocolaatjes er nu nog? grapt ze.

Het zijn deze kleine dingen die ik dus niet kan verklaren maar waarvan mijn hart even sneller gaat kloppen. En wat integer en lief ook; Sarina die zoiets moois bedenkt om mij te geven. Dit zijn kleine mooie onverklaarbare wondertjes die mij heel stil en tegelijkertijd dolenthousiast maken. Of het nou vlinders, kleuren, geuren, telepathische momenten of vogels zijn, ik vind het prachtig.
De chocolaatjes zijn trouwens ook heerlijk; ik heb de elf al op. Dan maar gewoon elf keer zoveel sporten straks, we moeten toch ook genieten in het leven!?
Oh en tot slot wat ik wel weet van synchroniciteit; meteen loslaten en verdergaan. Want met het hoofd kun je haar betekenis niet verstaan.

Liefde!

elfZin

Nu mijn boek Elfin; over liefde, verlies en de kracht in jezelf bijna uit is, ben ik druk! Daarom is er even wat minder tijd voor een blog. Naast het boek ook een verhuizing en allerlei andere mooie processen waar mijn aandacht heen gaat.
Zo ben ik nu ook een weekje gestopt met roken, en dat voelde de eerste dagen wat vreemd; een wat wazig en wattig gevoel overmeesterde in mijn hoofd. Maar na die eerste drie daagjes was er vooral opluchting. Nu word ik nog rustiger wakker, dan ik al deed, nog altijd kijkend in Elfin zijn mooiste blauwe ogen. En achter zijn foto soms ook een helder blauwe lucht, ik heb echt een paleisje inmiddels, mooie dingen komen naar mij toe.
Iedere dag voel ik het leven door mij heen stromen en heb ik zin in dingen. Soms wat rustig en soms heel enthousiast. Het is wat het is, altijd. Maar ik voel het leven en ik heb zin in het leven! Ik heb laatst een jongen ontmoet, Johanna mijn casemanager van slachtofferhulp vroeg mij of ik open stond voor een ontmoeting met hem. Hij is bezig met een project. Zijn ouders zijn beiden vermoord. Rustig en dichtbij zichzelf vertelde hij zijn verhaal. Ik luisterde en hij sprak, het was integer. Wat vooral bleek uit zijn verhaal, uitstraling en houding is dat hij nog zin heeft in het leven. Kort samengevat ziet hij het zo: ik ben dankbaar dat ik mijn ouders 29 jaar heb mogen hebben als mijn ouders, ze waren super fijn als ouders. Daarnaast wil ik nu nog des te meer iets maken van mijn leven! Zij hebben die kans niet meer, ik nog wel.
Hij is bezig met het maken van portretten en daarvan weer een boek. De portretten maakt hij van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, en het leven nog zien zitten. Wij waren het er over eens dat wij niet als slachtoffer willen of zullen gaan door het leven.
Dag bij dag leven met de instelling: het is wat het is; spreekt mij erg aan. Het heeft dan namelijk niet met een ‘’positieve’’ instelling te maken. Maar een soort middenweg; goed en kwaad zijn namelijk twee kanten van dezelfde medaille. Eigenlijk is het wat het is. Mijn favoriete zin inmiddels trouwens, voor wie dat nog niet wist.

Ik ben niet altijd vrolijk en van een verschrikkelijke gebeurtenis kan ik niet iets moois maken. Het is wat het is. En ik voel wat ik voel. En eerlijk, meestal is dat vreugde. En soms is dat verdriet. Soms ben ik even boos. Het is wat het is. Voelen, lief voor mijzelf zijn en weer doorgaan. Ik ben dankbaar voor waar ik nu ben. Serieus. De liefde van Elfin zal altijd bij mij blijven en daarbij opgeteld de liefde van mijzelf en zoveel anderen. Ik ben een rijk mens. Verklaar me voor gek, ik ben gek op het leven. Naast de liefde voor Elfin neemt ook niemand mij de zin in het leven af.
Liefde!