Elfine

Amsterdam, 31-12-2017

Zojuist was ik even op de koffie bij Ellen; een mevrouw die mij heeft zien opgroeien en van wie ik houd. We spraken in haar mooie lichtrijke huisje over van alles en nog wat. Bijpraten. En op een gegeven moment kwam Elfin ter sprake, mijn binkeboef. Het verlies blijft onmenselijk en pijnlijk. Mijn zoontje is mij afgenomen door mijn zieke ex en hoe. Mijn kleine mannetje is door een hel gegaan maar gelukkig heeft hij nu vrede. Dat geeft mij vrede.
Medelijden wil ik trouwens niet, nog steeds niet. Ik ga goed. Ik sta in mijn kracht en maak iets van mijn leven. Desalniettemin, uiteraard blijft het verlies verschrikkelijk.
Er over nadenken helpt niet zo mee. De pijn van het gemis echter, dient soms wel gevoelt te worden en hoort nu eenmaal bij het leven, soms. Over het algemeen voel ik mij nog steeds springlevend en heb ik er zin in, gewoon, in alles bijna wel.  De herinneringen aan mijn kleine vriend zijn mijn brandstof, daarop ga ik vooralsnog erg goed.

Met Ellen had ik het zojuist ook even over Pauline; de oma van Elf. Zij zette zich in voor de maatschappelijke positie van vrouwen, heeft haar leven lang mooi werk gedaan. Zij blijft voor mij een voorbeeld; een inspiratiebron. Vanuit haar naam wil ik dat er in 2018; in de nummerologie trouwens een 11 jaar even los hiervan, maatschappelijke veranderingen komen. Pauline zag ook allang dat haar zoon (meer) therapie nodig had, maar he, we werden toch niet heel serieus genomen. Die wetten, die regels. Mij hiervoor inzetten, hoe precies weet ik nog niet maar gebeuren gaat het.

Een half uur later, na dit gesprek met Ellen, sta ik in de supermarkt met een vriendin te appen over boodschappen. Ik zie een bericht in het nieuwsoverzicht van mijn telefoon. Naast de appjes, en ik schrik. Familiedrama; er is vandaag een meneer voor de trein gesprongen met zijn vier jarige zoontje. Synchroniciteit; niet altijd leuk maar wel bevestigend.
Maatschappelijke veranderingen!! Liever vandaag dan morgen. 

Terwijl ik door de supermarkt loop en dit artikel lees, probeer ik erbij te blijven. Ik denk; wat voel ik nu? Ik denk dat ik even naar huis moet, laat de artisjokken maar zitten. Thuis aangekomen ga ik zitten zodra ik kan en tranen beginnen te stromen. Ik voel wat pijn in mijn hart. Bij mijn borst. Weer zo’n teringlijer. En gelul over wanhoopsdaad wil ik niet horen trouwens, blaas dan lekker jezelf op, alleen jezelf. Kwaadheid komt ook om de hoek kijken, uiteraard.

Kan er geen regel komen? Een regel die mannen als mijn ex en de man zojuist in het nieuws, waarvan hun zieke ego hun overneemt, wegstopt. Het kan mij niet zoveel schelen wat er met ze gebeurt verder, met deze trieste portretten. Geef deze moordenaars een kans zichzelf op te blazen.  Zonder daarbij anderen te schaden. Met de nadruk op dat laatste.
Elfin en het zoontje van de mama die nu achterblijft, stel het je maar eens voor dat je kind je zo gruwelijk wordt ontnomen. Door een zieke vader, die in sommige gevallen al langer terroriseert dan op de dag van de daad, dat ook. Gesproken over wanhoopsdaad, hou toch op. Laat je opnemen dan.   Dat mannetje van vier, wat heeft hij gevoelt? Stel je maar voor. Niet te doen, toch? Toch gebeurt het, weer en weer. Je wilt hier niet aan denken.

Stilte. Even stilte. Pffff. En een vuurwerkknal buiten, dat ook.

Een groot deel van de mama’s die achterblijven plegen vroeg of laat trouwens ook zelfmoord; na familiedrama’s. Iets wat ik vanuit mijn menselijkheid kan plaatsen, jij ook?
Ik zie het leven, gelukkig, nog wel zitten alleen dat kan ik niet als ik ga stilzitten. Ik ga mij inzetten. Elfin was pure liefde en klein als hij was; machteloos. Ik heb nu wel macht.  Er moet iets veranderen. Werken aan zelfliefde. Maar ook werken aan maatregelen en wetsvoorstellen. Want sommige mensen zijn niet meer gered met zelfliefde, en oordelen laat ik daarover even achterwege. Ik heb daar zoveel over te zeggen maar dat is nu niet van toepassing.

Hoe dit wetsvoorstel en meer er precies uit gaat zien weet ik nog niet, wel weet ik dat er iets naar Elfin en/of Pauline vernoemd gaat worden in 2018 of later. Hoe dan ook. Dit kan zo niet meer. Eens?

Stichting Elfin gaat komen,  hoe weet ik nog niet. Stap voor stap, ja toch? Rustig aan en ook nog tussendoor genieten, voor drie, dat blijft.

Het leven is er wat mij betreft om geleefd te worden.

Dat vooral.

Oh en Timmie, als je dit leest, dankjewel voor je betrokkenheid. Fijn dat je mij even belde en aanvoelde; perfect timing lieverd.

 

Liefde!

 

Elfnemens

Amsterdam, 26-12-2017

Sinds het verlies van mijn kleine man is ‘bij mijzelf blijven’ iets geworden waar ik niet meer omheen kan. Op wat dwaze acties na, leef ik vooralsnog in het moment en schaaf bij waar nodig in mijn leven.  Wanneer ik dit niet doe gaat mijn geweten knagen, binnen no-time. Het is nu een half jaar dat ik gestopt ben met drinken. Hoe dat eigenlijk zo? Dwaze acties.

In mei van dit jaar vond ik een jongen leuk, een jongen met dezelfde naam als mijn ex; Thomas. Dat was wat geworden; als het prille dingetje wat wij hadden tot iets serieus was opgebloeid. Zie je het voor je? Voorstellen aan mijn familie en vrienden; nou dit is Thomas.

….

Misschien heel gek maar ik vond het vooral grappig.
En feitelijk gezien; het zijn maar letters waar we het over hebben?! In het straatje van: ”Niets heeft een betekenis behalve de betekenis die jij eraan geeft” of ”Het is maar net hoe je ernaar kijkt”  Daarnaast is de naam Thomas trouwens vergelijkbaar met de naam Jan van vroeger, iedereen kent wel minstens een Thomas.
Niet?
Afijn.

Naast dat ik deze jongen leuk vond afgelopen mei, vond ik eigenlijk alles leuk. Ik was mijn nieuwe huisje aan het opknappen, boek Elfin was bijna af, de zon scheen continu, ik ontmoette vrienden zowel nieuwe als oude, kortom; het kon niet op. Mooie momenten en mijn leven gingen samen als water en een waterval en ook stroomde alles maar door. Zo ook, op een avond in mei met vrienden; een waterval van alcohol.   ‘’Gezelligheid kent geen tijd, het gaat maar door en we gaan nog niet naar huis.’’ Ken je dat? Ik wel.

Het gevolg van deze mateloze avond was dat ik naar deze leukerd ben gegaan. Dronken en wel stond ik om een uur of middernacht voor zijn deur, afgezet door een uber en wilde niet terug naar huis, hoorde ik de volgende ochtend van hem.  Ja die volgende ochtend; met een tollend hoofd werd ik daar wakker naast hem. ”Huh? Hoe ben ik hier nou weer terecht gekomen?! Nee Nee Nee…” Ik weet nog dat ik hem niet durfde aan te kijken, dit ook uitsprak, een uber bestelde en zo snel mogelijk ben gevlucht uit zijn huis. Hij stuurde mij nog een appje met de tekst: Lief zijn voor jezelf!
En dat was inderdaad for once and again de les.

Een week later ben ik gestopt met drinken, nu dus inmiddels langer dan een half jaar geleden, want naast deze avond heb ik in het verleden wel vaker domme dingen uitgehaald onder invloed van drank. En dan kun je denken; wie niet? Dat is ook zo maar ik heb mijzelf te lief om mij zo doldwaas voor lul te zetten, daar komt het eigenlijk op neer. Mate houden met alcohol gaat mij gewoon lastig af kan ik zeggen. En een gemis is het vooralsnog niet. Bevrijdend is een betere omschrijving. Net als stoppen met roken trouwens, heerlijk hoor, goed voor jezelf zorgen. Aanrader!

Thomas zie ik niet meer; het is wat het is.
Wonderbaarlijk blijft het dat een ‘Thomas’ mij liet zien dat leuke mannen nog bestaan en dat hij de eerste was die mij weer serieus deed nadenken over een ‘relatie’.

Het leven; vol verrassingen en mannen. Wie weet wat 2018 brengt. Los van mannen veel moois. In elk geval een tweede boek. En veel meer moois, ik voel het!

En voor jullie?

Van mij alvast de beste wensen en dat al jullie voornemens uit mogen komen; Voor-nee mens; soms kan ergens mee stoppen of nee tegen zeggen je zoveel brengen. Niet altijd ja maar soms ook gewoon Pro-No. En het is maar net de betekenis die je aan iets Geeft! Of hoe je het bekijkt 😉

Op naar een schitterend 2018

Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld!

Liefde

 

 

 

 

 

 

 

Elfriends

Londen, 14-12-17

Ik ben nu in Londen op visite bij mijn vriendin Tishya. Ik ken haar nog maar net, iets langer dan zes maanden, en toch voelt het als levenslang. In de positieve zin van het woord.
Toen ik Tish vlak na onze ontmoeting vertelde over het verlies van mijn Elfin, kon ze niet stoppen met vragen stellen. We waren op een stilte retreat, van Isaac Shapiro, maar stil waren we niet echt. Ik vond haar een beetje gek; goed gek. Iemand die impulsief leeft en doet waar ze zin in heeft.  Misschien een herkenning van wat ik zelf ook ben of kan zijn. Een zusje van een andere vader en moeder, zoiets.

En op t moment dat ik haar vertelde over het boek wat ik toen nog aan het afschrijven was en dat ik had gedroomd dat Eckhart Tolle mijn voorwoord schreef, vond ze dat een goed idee. Sterker nog; ze heeft hem en Oprah een paar dagen daarna, een brief geschreven waarin ze vertelde over mij. Toen ik deze brief onder ogen kreeg rolden er een paar tranen over mijn wangen. Net zoals toen ik Eckhart zijn boek voor het eerst las trouwens, zo mooi en echt. Puur uit haar hart en zo oprecht maar ook raakte het mij dat zij mij zo hoog had zitten. Dat was echt een bijzonder moment. Ik voelde mij vereerd. Naast lief is ze ook mooi en wijs. Vrienden als Tishya maken het leven een stukje mooier. Ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is.

Gisteren, op het moment dat ik even alleen over straat wandelde hier in Londen, zag ik tussen alle drukte heen ineens een supergrote kerk. Alsof deze tussen de rode dubbeldekkers, taxi’s en andere overgrote drukte ineens verscheen vanuit het niets, bleef ik even stil staan, werd nog net niet aangereden en maakte wat foto’s. Ik kreeg de kerk niet mooi in beeld, hij was te groot en besloot even naar binnen te wandelen. Ik liep door een wandelgang met allerlei naambordjes op de muur. Lieve woorden voor overleden mensen die hoe dan ook iets te maken hadden gehad met deze kerk.

Een tijd terug op een avond, toen Elfin nog leefde en ik hem waarschijnlijk net in bed had gestopt, fantaseerde ik op een avond stiekem over meisjesnamen. En op het moment dat ik dacht dat ik Eileen een hele mooie naam vond, verscheen deze in de ondertiteling op tv. Tegelijk. Het was voor mij een kippenvel-ok…-de-naam-Eileen-kan-wel-terwijl-Elfin-al-Elfin-heet moment.

Op het moment dat ik in de gang met alle naambordjes loop in de kerk en denk aan mijn Elf, kijk ik precies naar een naambordje met de naam Eileen. Kleine wondertjes die mijn leven dagelijks zo rijk en mooi maken. Verklaren kan en wil ik t niet, de verbinding met het leven voelt zo sterk. Op deze momenten lijkt het of iedere cel van mijn lichaam puur vreugde is.. Het leven is een wonder. En we kunnen iedere dag kiezen. Lekker Zijn. En ook met mensen in dezelfde staat van Zijn Zijn kan. Heerlijk. Count your blessings, every day. Als ik het kan, kan jij het ook!

 

Liefde