Elfriends

Londen, 14-12-17

Ik ben nu in Londen op visite bij mijn vriendin Tishya. Ik ken haar nog maar net, iets langer dan zes maanden, en toch voelt het als levenslang. In de positieve zin van het woord.
Toen ik Tish vlak na onze ontmoeting vertelde over het verlies van mijn Elfin, kon ze niet stoppen met vragen stellen. We waren op een stilte retreat, van Isaac Shapiro, maar stil waren we niet echt. Ik vond haar een beetje gek; goed gek. Iemand die impulsief leeft en doet waar ze zin in heeft.  Misschien een herkenning van wat ik zelf ook ben of kan zijn. Een zusje van een andere vader en moeder, zoiets.

En op t moment dat ik haar vertelde over het boek wat ik toen nog aan het afschrijven was en dat ik had gedroomd dat Eckhart Tolle mijn voorwoord schreef, vond ze dat een goed idee. Sterker nog; ze heeft hem en Oprah een paar dagen daarna, een brief geschreven waarin ze vertelde over mij. Toen ik deze brief onder ogen kreeg rolden er een paar tranen over mijn wangen. Net zoals toen ik Eckhart zijn boek voor het eerst las trouwens, zo mooi en echt. Puur uit haar hart en zo oprecht maar ook raakte het mij dat zij mij zo hoog had zitten. Dat was echt een bijzonder moment. Ik voelde mij vereerd. Naast lief is ze ook mooi en wijs. Vrienden als Tishya maken het leven een stukje mooier. Ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is.

Gisteren, op het moment dat ik even alleen over straat wandelde hier in Londen, zag ik tussen alle drukte heen ineens een supergrote kerk. Alsof deze tussen de rode dubbeldekkers, taxi’s en andere overgrote drukte ineens verscheen vanuit het niets, bleef ik even stil staan, werd nog net niet aangereden en maakte wat foto’s. Ik kreeg de kerk niet mooi in beeld, hij was te groot en besloot even naar binnen te wandelen. Ik liep door een wandelgang met allerlei naambordjes op de muur. Lieve woorden voor overleden mensen die hoe dan ook iets te maken hadden gehad met deze kerk.

Een tijd terug op een avond, toen Elfin nog leefde en ik hem waarschijnlijk net in bed had gestopt, fantaseerde ik op een avond stiekem over meisjesnamen. En op het moment dat ik dacht dat ik Eileen een hele mooie naam vond, verscheen deze in de ondertiteling op tv. Tegelijk. Het was voor mij een kippenvel-ok…-de-naam-Eileen-kan-wel-terwijl-Elfin-al-Elfin-heet moment.

Op het moment dat ik in de gang met alle naambordjes loop in de kerk en denk aan mijn Elf, kijk ik precies naar een naambordje met de naam Eileen. Kleine wondertjes die mijn leven dagelijks zo rijk en mooi maken. Verklaren kan en wil ik t niet, de verbinding met het leven voelt zo sterk. Op deze momenten lijkt het of iedere cel van mijn lichaam puur vreugde is.. Het leven is een wonder. En we kunnen iedere dag kiezen. Lekker Zijn. En ook met mensen in dezelfde staat van Zijn Zijn kan. Heerlijk. Count your blessings, every day. Als ik het kan, kan jij het ook!

 

Liefde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *