Elfine

Amsterdam, 31-12-2017

Zojuist was ik even op de koffie bij Ellen; een mevrouw die mij heeft zien opgroeien en van wie ik houd. We spraken in haar mooie lichtrijke huisje over van alles en nog wat. Bijpraten. En op een gegeven moment kwam Elfin ter sprake, mijn binkeboef. Het verlies blijft onmenselijk en pijnlijk. Mijn zoontje is mij afgenomen door mijn zieke ex en hoe. Mijn kleine mannetje is door een hel gegaan maar gelukkig heeft hij nu vrede. Dat geeft mij vrede.
Medelijden wil ik trouwens niet, nog steeds niet. Ik ga goed. Ik sta in mijn kracht en maak iets van mijn leven. Desalniettemin, uiteraard blijft het verlies verschrikkelijk.
Er over nadenken helpt niet zo mee. De pijn van het gemis echter, dient soms wel gevoelt te worden en hoort nu eenmaal bij het leven, soms. Over het algemeen voel ik mij nog steeds springlevend en heb ik er zin in, gewoon, in alles bijna wel.  De herinneringen aan mijn kleine vriend zijn mijn brandstof, daarop ga ik vooralsnog erg goed.

Met Ellen had ik het zojuist ook even over Pauline; de oma van Elf. Zij zette zich in voor de maatschappelijke positie van vrouwen, heeft haar leven lang mooi werk gedaan. Zij blijft voor mij een voorbeeld; een inspiratiebron. Vanuit haar naam wil ik dat er in 2018; in de nummerologie trouwens een 11 jaar even los hiervan, maatschappelijke veranderingen komen. Pauline zag ook allang dat haar zoon (meer) therapie nodig had, maar he, we werden toch niet heel serieus genomen. Die wetten, die regels. Mij hiervoor inzetten, hoe precies weet ik nog niet maar gebeuren gaat het.

Een half uur later, na dit gesprek met Ellen, sta ik in de supermarkt met een vriendin te appen over boodschappen. Ik zie een bericht in het nieuwsoverzicht van mijn telefoon. Naast de appjes, en ik schrik. Familiedrama; er is vandaag een meneer voor de trein gesprongen met zijn vier jarige zoontje. Synchroniciteit; niet altijd leuk maar wel bevestigend.
Maatschappelijke veranderingen!! Liever vandaag dan morgen. 

Terwijl ik door de supermarkt loop en dit artikel lees, probeer ik erbij te blijven. Ik denk; wat voel ik nu? Ik denk dat ik even naar huis moet, laat de artisjokken maar zitten. Thuis aangekomen ga ik zitten zodra ik kan en tranen beginnen te stromen. Ik voel wat pijn in mijn hart. Bij mijn borst. Weer zo’n teringlijer. En gelul over wanhoopsdaad wil ik niet horen trouwens, blaas dan lekker jezelf op, alleen jezelf. Kwaadheid komt ook om de hoek kijken, uiteraard.

Kan er geen regel komen? Een regel die mannen als mijn ex en de man zojuist in het nieuws, waarvan hun zieke ego hun overneemt, wegstopt. Het kan mij niet zoveel schelen wat er met ze gebeurt verder, met deze trieste portretten. Geef deze moordenaars een kans zichzelf op te blazen.  Zonder daarbij anderen te schaden. Met de nadruk op dat laatste.
Elfin en het zoontje van de mama die nu achterblijft, stel het je maar eens voor dat je kind je zo gruwelijk wordt ontnomen. Door een zieke vader, die in sommige gevallen al langer terroriseert dan op de dag van de daad, dat ook. Gesproken over wanhoopsdaad, hou toch op. Laat je opnemen dan.   Dat mannetje van vier, wat heeft hij gevoelt? Stel je maar voor. Niet te doen, toch? Toch gebeurt het, weer en weer. Je wilt hier niet aan denken.

Stilte. Even stilte. Pffff. En een vuurwerkknal buiten, dat ook.

Een groot deel van de mama’s die achterblijven plegen vroeg of laat trouwens ook zelfmoord; na familiedrama’s. Iets wat ik vanuit mijn menselijkheid kan plaatsen, jij ook?
Ik zie het leven, gelukkig, nog wel zitten alleen dat kan ik niet als ik ga stilzitten. Ik ga mij inzetten. Elfin was pure liefde en klein als hij was; machteloos. Ik heb nu wel macht.  Er moet iets veranderen. Werken aan zelfliefde. Maar ook werken aan maatregelen en wetsvoorstellen. Want sommige mensen zijn niet meer gered met zelfliefde, en oordelen laat ik daarover even achterwege. Ik heb daar zoveel over te zeggen maar dat is nu niet van toepassing.

Hoe dit wetsvoorstel en meer er precies uit gaat zien weet ik nog niet, wel weet ik dat er iets naar Elfin en/of Pauline vernoemd gaat worden in 2018 of later. Hoe dan ook. Dit kan zo niet meer. Eens?

Stichting Elfin gaat komen,  hoe weet ik nog niet. Stap voor stap, ja toch? Rustig aan en ook nog tussendoor genieten, voor drie, dat blijft.

Het leven is er wat mij betreft om geleefd te worden.

Dat vooral.

Oh en Timmie, als je dit leest, dankjewel voor je betrokkenheid. Fijn dat je mij even belde en aanvoelde; perfect timing lieverd.

 

Liefde!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *