2018 = Elf-(in) Jaar

Vannacht werd ik wakker en het voelde alsof ik scheermesjes had doorgeslikt; mijn keel voelde ontstoken en slikken deed pijn. Keelontsteking op komst, dacht ik. Shit. Ik haalde, half slaapwandelend, honing van beneden. Ik had een vriendinnetje te slapen op de bank dus probeerde zachtjes te doen wat, klungelig als ik kan zijn, juist niet lukte. De deur van de woonkamer te hard dicht en zo, typisch typisch.

Na mijn bed weer te hebben bereikt met honing naast mijn zijde, leg ik mijn handen op mijn keel. Aanraking verzacht en samen met de honing is mijn voornemen dat de pijn als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik vind alles te leuk om dagen ziek in bed te liggen. Nu even niet. Morgen ook liever niet, trouwens.

Ik kan vervolgens niet meer slapen en omdat alles verbonden is volgens mij, heeft die keelpijn ergens mee te maken. Ik denk wat na en kom tot het besef dat ik een eigen praktijk moet openen. Ik mag en kan mij niet meer verstoppen in werk of wat ook wat ik niet met een volle 100% doe, daar word ik ziek van. Letterlijk.  Vrijwel meteen ook; ik ben vorige week begonnen met werken in een kinderdagverblijf, heerlijk knuffelen met baby’s. Baby’s zijn zo lief en puur, en al lijken ze ergens allemaal op elkaar, de een is toch de ander niet. Tussen de aanwezige baby’s op de crèche waarop ik werkte de afgelopen dagen, waren ook baby’s met gedrag of uiterlijk wat mij aan Elfin deed denken.  Heerlijk en nog steeds niet confronterend, voor mij. Ik vind het knuffelen met al die kleintjes fijn, al is het werk verder erg druk. (Rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.)

Het ‘zijn’ met kleintjes wordt confronterend als ik gedachten heb als:  ‘mijn’ kind is niet meer, leeft niet meer, zal nooit zo opgroeien, kroop precies als die kleine, ik mis hem zo, hij was nog liever dan en eindeloos veel wat ik kan bedenken. Ik ben blij dat deze gedachten weinig in mij opkomen. Deze gedachten van wat niet is en niet zal zijn; ze roepen pijn op. Gedachten kun je kiezen. Dat heb ik in de praktijk volledig mogen ontdekken, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige kan ik zeggen.

Daarom gaat het mede en misschien wel voornamelijk zo goed met mij; in plaats van deze gedachten over wat ‘niet’ toe te laten of te denken, blijf ik in het moment en focus ik op wat er wel is. Wat soms trouwens ook gemis is. Natuurlijk.

Binkieboef, het liefst zou ik jou iedere seconde knuffelen.

Maar nu weer even terugkomende op mijn eigen praktijk; ik geloof dat ik vanuit de ervaring van hoe ik met dit tragische verlies omga, anderen ook kan begeleiden. Dat is hetgeen wat ik wil, daar gaat alles van stromen in mijn lijf. Het voelt als een roeping of missie om anderen ook naar ‘thuis bij zichzelf’ te begeleiden. Thuis komen bij jezelf, zoals mijn mooie vriendin Iris dit noemt.
Het is zo mooi om je zo compleet te voelen. Puur met jezelf in het nu zijn. Ik gun het de hele wereld.

Het werken in de kinderopvang is mooi maar, zoals je misschien zelf al doorhad, is het nu niet de plek waar ik moet zijn. Af en toe misschien wel, maar niet als ‘baan’. Mijn focus ligt ergens anders, duidelijk. Er komt trouwens dit jaar ook een tweede boek, los van mijn eigen praktijk! Of eigenlijk, in samenhang met. Iets met zelfliefde en oefeningen. Schrijven en een eigen praktijk openen in 2018; misschien val ik in herhaling, maar dit is dus in de numerologie dus ook een elf jaar. Ik heb een hoop elf-achtig mooie plannen dit jaar. Elf-acht; de geboortedatum van Elfin. Die zal altijd blijven gelden.

Ik denk dus over dit alles na in bed en op het moment dat ik besluit te gaan schrijven, kijk ik op mijn telefoon. Het is 04:44; mooie tijd. Dubbele getallen, altijd goed.  Ondanks mijn keelpijn verschijnt er nu een glimlach op mijn gezicht.

Zodra ik het besluit in mijzelf genomen heb de focus nu helemaal te leggen op al mijn elf-achtige plannen, is mijn keelpijn he-le-maal foetsie. Nada, niks meer. Zonder pijnstiller. Kiezen voor mijzelf, is iets waar ik niet meer omheen kan. Wanneer ik merk dat ik op de een of andere manier voorbijga aan mijzelf, word ik ziek of voel ik mij slecht. Medicijn: luisteren naar de stem van mijn hart. Altijd.

Maar onvoorwaardelijk kiezen voor mijzelf is echt niet altijd makkelijk en kan ook eng zijn. Kan ik dit wel? Hoe dan? Ik ga het maar weer gewoon doen, in het eeuwige nu. Mijn uitgever heeft trouwens het vertrouwen in mij, met dat tweede boek en alles, laat ik een voorbeeld aan hen nemen als het in mij even zoek is.

En als klap op de vuurpijl, krijg ik nog een bevestiging voor mijn besluit. Zojuist belt mijn vriendin Tish mij op; ze heeft de afgelopen dagen ook een soortgelijke keuze gemaakt als ik; voor zichzelf. Met een eigen praktijk en zo. Mooi toch, zo synchroon, niet?

En jij? Kies jij ook voor jezelf?

Liefde!