VergElfing

Amsterdam, 16-03-2018

Het is vandaag 16 maart en dat is de geboortedag van mijn ex. De dag waarop Pauline mijn ex schoonmoeder mama werd zoveel jaar geleden. De dag waarop haar geluk niet op kon bij het vasthouden van haar kleine wonder in haar armen. Ik denk aan ze. En ook denk ik aan de papa van Thomas vandaag, deze blog is ook een beetje voor hem. 

Vlak na het verlies van mijn schoonmoeder, zoon en ex wilde ik niet nadenken over hoe of wat, ik wilde en kon niets begrijpen. Ik schreef de daad van mijn ex af als iets onmenselijks en dat was alles. Verder gaf ik letterlijk en figuurlijk geen aandacht aan hem.  Nu is dat anders.

Op dit moment ervaar ik weer hoe het is om verliefd te zijn. De meest passende omschrijving voor mijzelf in deze staat van zijn vind ik: afhankelijke labiele junk. En ik kan er zelf ook om lachen gelukkig.
Ik heb de jongen die ik leuk vind nu geloof ik, in de maand dat ik hem ken, al twee keer afgestoten met de boodschap dat we beter vrienden kunnen zijn. Ik wil die vlinders niet, ik ben bang. Bang om gekwetst te worden, bang om de controle over mijn gevoel aan een man te vergeven. Al weet ik ergens zelf ook wel dat ik geen controle heb, toch behoud ik hem graag. En ik schrijf dit niet om medelijden of begrip te vragen, ik schrijf dit om vanuit mijn menselijkheid te delen.

Een aantal dagen terug lag ik verslagen om 19:00 in bed omdat ik deze jongen miste en niet wist wat ik met mijzelf en mijn gevoelens aan moest. Wetende dat het allemaal een illusie is, maar tegelijkertijd wel gewoon levende in de illusie als mens.

Mediteren, bezig zijn, afleiding zoeken alles werkt voor even. Maar steeds komt hij weer terug; in gedachten, in mijn verlangens, in herinneringen. En daardoor voel ik mij machteloos, verdrietig, blij, dromerig, somber.  Alles wat bij zo’n verdomde verliefdheid hoort dus. Kan dit NU weg gaan?
Vroeger vond ik het leuk, verliefd zijn. Nu blijf ik liever aanwezig in het moment, bij mijzelf. Maar goed, controle is even een beetje zoek, het is wat het is. Alle menselijkheid nog aan toe.

Herken jij het, ben jij ook wel eens verliefd geweest? Of misschien ben je het wel nu. En ken je het verscheurende gevoel van liefdesverdriet ook?
Hoe jouw geluksgevoel dan even helemaal afhankelijk wordt van een ander. Het is de kunst om je zelf dan steeds terug te halen naar jezelf. Maar jezus, wat een oefening kan dat zijn! Wat gaat dat soms gepaard met veel frustratie en pijn. Wat zijn we dan ineens weer klein..

Door dit te ervaren kan ik mij beter inleven hoe iemand zich verscheurd voelt en een en al wanhoop wordt. Ik zal het nooit goed praten, ik zal het nooit begrijpen en dat kan ook niet. Wat mijn ex deed gaat ver voorbij aan zoveel.

Maar ik kan mij indenken dat iemand zoveel pijn ervaart dat hij of zij door wanhoop niet meer helder ziet. En daarmee zie ik nu dat zijn daad menselijk was in plaats van onmenselijk. Zijn daad was die van een persoon die ziek was en daarnaast extreem wanhopig. Iemand die het licht niet meer zag en in een hel leefde. Continu in een verscheurende pijn. Niet zielig maar wel verloren. En vanuit dat gezichtspunt, vanuit die waarheid, kan ik hem vergeven. Het is net alsof ik even zijn hel voel, waar hij inzat. En dat breekt me. Tranen voor hem. Voor alle mensen die (nu) wanhopige gevoelens hebben misschien. Iets wat wij allemaal wel eens gevoelt hebben. Wanhopige gevoelens. En als je dit leest en je voelt ze op dit moment, ik voel je en ik zie je. Blijf vertrouwen op jezelf en vraag om hulp aan je omgeving als je het even niet meer weet. Er is altijd iemand die van jou houdt en er voor jou wil en kan zijn.  We zijn er voor elkaar. Uiteindelijk zijn we in essentie allemaal een, met dezelfde soort gevoelens, en zo.

Thomas, ik vergeef je. Op je geboortedag. En ik zal een kaarsje voor je branden om het licht wat jij in essentie ook was te eren. Die essentie zijn we allemaal, we zijn hem soms alleen even vergeten.  Of denken dat een ander ineens het licht is geworden. We zien dan even niet meer dat we zelf dat licht zijn. Projectie, wie kent het niet. Alles menselijk.

Liefde!