VergElfing

Amsterdam, 16-03-2018

Het is vandaag 16 maart en dat is de geboortedag van mijn ex. De dag waarop Pauline mijn ex schoonmoeder mama werd zoveel jaar geleden. De dag waarop haar geluk niet op kon bij het vasthouden van haar kleine wonder in haar armen. Ik denk aan ze. En ook denk ik aan de papa van Thomas vandaag, deze blog is ook een beetje voor hem. 

Vlak na het verlies van mijn schoonmoeder, zoon en ex wilde ik niet nadenken over hoe of wat, ik wilde en kon niets begrijpen. Ik schreef de daad van mijn ex af als iets onmenselijks en dat was alles. Verder gaf ik letterlijk en figuurlijk geen aandacht aan hem.  Nu is dat anders.

Op dit moment ervaar ik weer hoe het is om verliefd te zijn. De meest passende omschrijving voor mijzelf in deze staat van zijn vind ik: afhankelijke labiele junk. En ik kan er zelf ook om lachen gelukkig.
Ik heb de jongen die ik leuk vind nu geloof ik, in de maand dat ik hem ken, al twee keer afgestoten met de boodschap dat we beter vrienden kunnen zijn. Ik wil die vlinders niet, ik ben bang. Bang om gekwetst te worden, bang om de controle over mijn gevoel aan een man te vergeven. Al weet ik ergens zelf ook wel dat ik geen controle heb, toch behoud ik hem graag. En ik schrijf dit niet om medelijden of begrip te vragen, ik schrijf dit om vanuit mijn menselijkheid te delen.

Een aantal dagen terug lag ik verslagen om 19:00 in bed omdat ik deze jongen miste en niet wist wat ik met mijzelf en mijn gevoelens aan moest. Wetende dat het allemaal een illusie is, maar tegelijkertijd wel gewoon levende in de illusie als mens.

Mediteren, bezig zijn, afleiding zoeken alles werkt voor even. Maar steeds komt hij weer terug; in gedachten, in mijn verlangens, in herinneringen. En daardoor voel ik mij machteloos, verdrietig, blij, dromerig, somber.  Alles wat bij zo’n verdomde verliefdheid hoort dus. Kan dit NU weg gaan?
Vroeger vond ik het leuk, verliefd zijn. Nu blijf ik liever aanwezig in het moment, bij mijzelf. Maar goed, controle is even een beetje zoek, het is wat het is. Alle menselijkheid nog aan toe.

Herken jij het, ben jij ook wel eens verliefd geweest? Of misschien ben je het wel nu. En ken je het verscheurende gevoel van liefdesverdriet ook?
Hoe jouw geluksgevoel dan even helemaal afhankelijk wordt van een ander. Het is de kunst om je zelf dan steeds terug te halen naar jezelf. Maar jezus, wat een oefening kan dat zijn! Wat gaat dat soms gepaard met veel frustratie en pijn. Wat zijn we dan ineens weer klein..

Door dit te ervaren kan ik mij beter inleven hoe iemand zich verscheurd voelt en een en al wanhoop wordt. Ik zal het nooit goed praten, ik zal het nooit begrijpen en dat kan ook niet. Wat mijn ex deed gaat ver voorbij aan zoveel.

Maar ik kan mij indenken dat iemand zoveel pijn ervaart dat hij of zij door wanhoop niet meer helder ziet. En daarmee zie ik nu dat zijn daad menselijk was in plaats van onmenselijk. Zijn daad was die van een persoon die ziek was en daarnaast extreem wanhopig. Iemand die het licht niet meer zag en in een hel leefde. Continu in een verscheurende pijn. Niet zielig maar wel verloren. En vanuit dat gezichtspunt, vanuit die waarheid, kan ik hem vergeven. Het is net alsof ik even zijn hel voel, waar hij inzat. En dat breekt me. Tranen voor hem. Voor alle mensen die (nu) wanhopige gevoelens hebben misschien. Iets wat wij allemaal wel eens gevoelt hebben. Wanhopige gevoelens. En als je dit leest en je voelt ze op dit moment, ik voel je en ik zie je. Blijf vertrouwen op jezelf en vraag om hulp aan je omgeving als je het even niet meer weet. Er is altijd iemand die van jou houdt en er voor jou wil en kan zijn.  We zijn er voor elkaar. Uiteindelijk zijn we in essentie allemaal een, met dezelfde soort gevoelens, en zo.

Thomas, ik vergeef je. Op je geboortedag. En ik zal een kaarsje voor je branden om het licht wat jij in essentie ook was te eren. Die essentie zijn we allemaal, we zijn hem soms alleen even vergeten.  Of denken dat een ander ineens het licht is geworden. We zien dan even niet meer dat we zelf dat licht zijn. Projectie, wie kent het niet. Alles menselijk.

Liefde!

12 gedachten over “VergElfing

  1. Lieve Shanti,
    Je blijft mij verbazen, er zit zoveel liefde in jou! Zo sterk en toch ook steeds die pijn voelen. Je blik is op de toekomst gericht!
    Velen zullen troost vinden bij jouw woorden en kijk op het leven. ?

  2. Lieve Shanti,

    Ik volg jou blogs al een tijdje en ik heb het gevoel dat elke keer als je er weer 1 schrijft, je groeit als mens.
    Ik vind het zo verschrikkelijk wat jou is overkomen en des te knapper hoe je er mee omgaat.
    Ik vind jou echt een topper!

    Veel liefs en een knuffel, Tamara

  3. Hem vergeven……. Ik vind dat heel heftig merk ik.
    Zelf werk ik in de psychiatrie. Ik weet als geen ander wat mensen die ziek zijn kunnen doen vanuit hun ziekte….. Maar dit? Vergeven? Ze hebben altijd nog regie. Hij had zelf uit het leven kunnen stappen zonder jou lieve Elfin mee te nemen. Of zonder zijn moeder…..
    vergeven…….. Het klinkt zo dubbel. Ik zeg nu dat wanneer mijn vriend zichzelf en mijn dochter van het leven zou beroven dat ik er zelf achteraan zou gaan.
    Hoe knap is het van jou dat je door bent gegaan, Elfin is vast heel trots op zijn mama. Je hebt het gered! Zelf zo goed gered dat je hart weer open staat voor liefde.
    Ik vind je echt fantastisch. Een inspiratie voor ieder mens en ik volg je dan ook al vanaf dat ene helse moment dat het in het nieuws kwam.
    Je leeft en je bent verliefd…. Geweldig!
    Maar vergeven? Dat is voor mij bijna onmenselijk. Dat zegt meer over mij dan over jou.
    Hou dit gevoel iig vast! En geniet van die vreselijke verliefdheid, je hebt het verdiend!

    • Hey Mariette,

      met vergeven zeg ik zeker niet dat ik hoe dan ook begrijp of dat het hoe dan ook ok is wat hij gedaan heeft. Dat ga ik nooit doen, dan mag je mij laten onderzoeken 🙂
      Ik vond het eerst onmenselijk en sloot dat potje verder daarmee af. Al blijft het verscheurend verschrikkelijk; ik zie nu wel dat het toch menselijke wanhoop was. En ja, ik ben het met je eens dat wij zelf altijd de regie behouden.
      Hoe we reageren in een dergelijke situatie weten we pas als hij ons overkomt. Zeg ik altijd 🙂 en ook wat betreft mijn ex, ik weet niet wat in hem omging (gelukkig) en zal het nooit weten… Maar het voelt voor mij op de een of andere manier zelf bevrijdend hem te ‘vergeven’. Nogmaals nooit zal ik het ‘begrijpen of goed keuren’.
      Liefs!

      • Ik werd erg emotioneel toen ik je antwoord zat te lezen….. Wat ben je sterk en wat onvoorstelbaar fijn dat het jou bevrijd op 1 of andere manier. Hou je taai sterke vrouw en ik blijf je volgen. Er kunnen heel veel mensen van jou leren❤️

  4. Ongelooflijk knap dat je het zo kunt zien…! Het is duidelijk dat het niet zomaar uit ‘slechtheid’ is dat hij dit heeft gedaan, maar dat hij ziek was. Anders doe je zoiets niet. Indrukwekkend te lezen hoe barmhartig je met dit alles omgaat!

Laat een reactie achter op Shanti Schiks Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *