ElfZijn

Wie ben ik eigenlijk? Ben ik mijn gedachten; die steeds weer veranderen? Ben ik mijn gevoelens; die soms in een uur veranderen van blijdschap naar verdriet. Of ben ik de stilte, de energie, de ‘observerende energie’ die altijd in mij aanwezig is. De levensenergie die door mijn lichaam stroomt. Noem het Ki, noem het Chi of energie; ik geloof dat deze woorden dezelfde betekenis hebben. 

 De simpele maar meesterlijk oefening van Tolle; denk: Wat is mijn eerstvolgende gedachte?, is een van mijn favorieten.  Deze oefening zorgt er namelijk voor dat het even stil is in je hoofd. En in die stilte kan ik de energie die ik ben ervaren of voelen. Een tinteling in mijn handen, daar begon het. Nu ben ik mij bijna continu gewaar van die energie, thank god, wat een heerlijk thuis komen is dat. Voelen. 
 Maar ben ik deze stilte? De waarnemende energie die alles observeert inclusief mijn gedachten en emoties. Ben ik dat? Eigenlijk voel ik dat ik gewoon Ben. En hoef ik niet zoveel meer dan te Zijn. Identificatie is er soms met emotie of verstand, soms ook niet. Hoe je het wendt of keert; alles wat wij ervaren/wat door ons heen gaat is leven. Ego, gedachten of stilte in ons hoofd, verdriet of vreugde. Alles, alles, alles.  Het is allemaal onderdeel van leven. En met de acceptatie; het ja zeggen tegen ieder aspect van dat wat leven is; wat dus alles is, komt vrede.

Ik heb nu een zwaar gevoel in mijn lijf, ik ben wat moe, ik voel mij fysiek dus niet optimaal. Echter de innerlijke vrede die ik ervaar op dit moment maakt het zware gevoel in mijn lijf minder zwaar. Ik voel me nu zo dankbaar dat ik weer even mag proeven van deze zoete vreugde die het leven brengt. De stilte, de acceptatie van alles, het compleet Zijn in dit moment. 

Na het verlies van Elfin zat ik een tijd lang in een bijna constante stroom van kalmte, innerlijke rust en helderheid, alertheid vaak zelfs vreugde. Nooit eerder voelde ik zoveel innerlijke vrede eigenlijk, onbeschrijflijk ook wel. Er zijn mensen die dit zouden willen omschrijven als een shock. ”Ze is nog in shock” denken mensen nog steeds weleens. Zou kunnen; alles kan. Al weet ik ook dat dit simpelweg niet zo is. Ik ben niet in een shock.

De betekenis van shock is min of meer; niet voelen, angstig zijn en in ontkenning zijn. Hier herken ik mij simpelweg niet in. (de eerste dagen na het verlies was ik uiteraard in shock trouwens, natuurlijk, al heb ik geen seconde de ontkenning durven ingaan)
In mijn herinnering, gelukkig ben ik er ook over gaan schrijven, was ik vanaf dag een na het verlies juist in overgave en acceptatie.Wat niet wegnam dat er boosheid, verdriet, frustratie in mij omhoog kwamen. Die emoties omarmde ik alsof zij erbij hoorden, aangezien ik mens ben. Nog steeds is er weleens verdriet trouwens, uiteraard. Mijn klein Elfje en zijn lieve oma, wat een gemis.

Ik ben dus geen moment in ontkenning gegaan na het verlies en ook niet in dingen mooier? maken dan ze zijn.  Want hoe kun je in godsnaam iets verschrikkelijks als dit verlies mooi of positief maken? Weet jij het? Positief erna is misschien hoe ik met het verlies ben omgegaan. Ik ben Bewust in acceptatie gegaan; in ja zeggen tegen hetgeen op geen enkele manier verandert kon; de dood van mijn kind en zijn oma.

Wat ik tot op de dag van vandaag niet doe is over de gebeurtenis nadenken in de zin van erover malen. Ik denk dat dit mijn voornaamste redding is geweest van niet ten onder gaan. We kunnen kiezen waar we onze aandacht en gedachten heen sturen. Kies ik malen over toekomst of verleden, waarmee ik mij slechts rot zal voelen en niets verander of kies ik wat anders? Wat kies jij? Lukt het jou om gedachten bewust te denken?

Gedachten maken voor een groot deel  hoe wij ons voelen; gedachten kiezen net zoals kleding kiezen iedere dag; ik zou het iedereen willen aanraden. Door alert te blijven op denken; gedachten te kiezen die ons goed doen voelen kunnen wij een hoop macht in handen nemen over dit moment maar dus ook over het leven. Ik ben een wandelend bewijs.  En ook ik heb trouwens niet altijd positieve gedachten of vreugde, dat zou knap saai worden ook.

De constante stilte en vreugde die ik een tijd lang ervaarde is niet meer zo constant. Ik kan zo nu en dan weer goed in gedachten verzinken of een complete baal en huildag hebben.
Overgave is wat ik dan kan en doe. Het hoort bij het leven, jij hebt vast ook wel eens een baaldag, niet? Zo niet, vertel mij hier meer over! Ik blijf leren. Ik zoek nog een onderwerp voor een derde boek 😛

Door iedere keer te omarmen wat ik ervaar, blijf ik goed gaan. Het leven omarmen zoals het komt. En soms, is dat zwaar. Dat is dan maar.

Naast emoties, gedachten en gemoedstoestanden zou het zo fijn zijn als wij elkaar in al onze menselijkheid ook kunnen accepteren; zonder al te veel analyseren.
Analyseren is het verstand wat opzoek gaat naar antwoorden en vervolgens nog meer vragen vindt. Op zich is dat niet erg maar je zo nu en dan neerleggen bij het feit dat we uiteindelijk niets zeker weten, en daar ok mee zijn, brengt rust. Dit brengt mij in Zijn; in het nu. En het nu is altijd. Of is het wel eens morgen geweest? Anja gaf er zojuist mooie woorden aan; gedachten over toekomst zijn nu alleen nog maar fantasie.

Het meer toelaten van voelen en daarmee juist niet voeden van emoties maar simpelweg voelen. Ja zeggen tegen verdriet. Ja zeggen tegen kwaadheid. Ja zeggen tegen blijdschap. Ja zeggen en de tijdelijke verschijnselen als emoties verwelkomen, nooit wetende hoe lang ze zullen blijven. En die stille observerende energie die dit allemaal ziet; die dit alles registreert of leeft, die ja zegt tegen het leven, dat ben jij; dat Zijn wij.  Wat altijd op de achtergrond is; wanneer er weer een gedachte of emotie voorbij raast. Dat. Voor sommigen zullen deze woorden absoluut als abracadabra klinken; deze taal is echter voor mij de meest heldere uit mijn diepste zijn.

Ik voelde mij zojuist verdrietig omdat ik mij door iemand in een cursus die ik deed, niet gezien en verkeerd begrepen voelde.
En wat ik deed was bewust denken: het is ok dat je je niet gezien voelt, het is ok. Vervolgens het verdriet voelen en uithuilen wat met het stukje niet gezien kwam en daarna Eckhart Tolle luisteren.
Tolle; ik zal hem mijn leven lang blijven verkondigen waar ik ook kom. Omdat de vrijheid die ik ervaar grotendeels door de wijsheid die door zijn Zijn bij mijn zijn gekomen is. Ik dank hem bij deze nog een keertje. Love you

 

Liefde!