Ja zeggen tegen pijn in jezElf

Amsterdam 8-7-18,

De afgelopen drie dagen voelden voor mij als een emotionele tornado. Het was alsof ik werd meegezogen in verdriet, onzekerheid en frustratie. Het enige wat ik kon doen was mij eraan overgeven en er over praten met vrienden. Nu ik dit schrijf voel ik mij rustig en uitgehuild, maar je weet het nooit wanneer verdriet weer komt. Soms duurt het weken maar heel soms is ze er drie keer per dag. Hoe is dat bij jou? Hoe ga jij om met pijn en verdriet?

 Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn lieve Elfin en zijn oma Pauline zijn overleden op 22 juli. En afgelopen zes juli was het Pauline haar verjaardag. We hebben het met wat gevierd, want haar leven vieren is wat we nog kunnen doen. Lieve mooie Pauline.
Ik merkte dat vooral de dagen zo voor haar verjaardag ineens verdriet en onzekerheid met zich mee brachten. En die omarmde ik. Soms wat makkelijker dan andere momenten maar over het algemeen lukte dat aardig!

Misschien heb jij ook wel pijn en/of frustratie; door een baan die je niet zo leuk vindt, een relatie die niet fijn loopt, burn out klachten, sombere gevoelens, het kan echt van alles zijn en pijn is niet te vergelijken. Pijn is pijn. Ze hoort bij het leven.

Wat mij altijd het beste helpt is ja zeggen, ook tegen pijn. Ja zeggen en er de ruimte voor nemen. Even huilen, kwaadheid voelen en erkennen, gefrustreerd zijn.En vervolgens de aandacht richten op dingen die mij gelukkig maken. Zoals Anne Frank dat mooi heeft geschreven: geef je aandacht aan de mooie dingen die er nog zijn.

Maar eerst ruimte geven! Aandacht richten op positiviteit kan ook een vlucht zijn. En je wilt het omarmen; want hoe lang ga je blijven vluchten voor datgene in jou? Het wil gezien worden. Het is er niet voor niets.

In het boek wat ik nu schrijf; de kracht van zelfliefde, beschrijf ik drie manieren van verzet tegen pijn of frustratie. Juist omdat er zo’n taboe op heerst en we nooit zo hebben leren omgaan met pijn over het algemeen; wil ik mijn ervaringen over doorvoelen delen. Maar daarvoor is het eerst nodig om je bewust te worden op welke manier jij je verzet.

De manieren die ik in mijn boek omschrijf zijn: vluchten, vechten of voeden.

Wanneer ik op de vlucht ga zoek ik afleiding van de pijn en dit kan door te doen of denken of in een verslaving bijvoorbeeld. Wanneer ik ertegen vecht zeg ik tegen de pijn: jij mag er niet zijn, ik mag dit niet voelen! Wanneer ik de pijn voed, ga ik in de slachtofferrol. Dan gooi ik als het ware olie op het vuur. Ik maak de pijn door er nog een schepje bovenop te doen.

Al deze mechanismen gaan vaak onbewust. Zodra je je bewust wordt van je mechanisme kun je het herkennen en erkennen. Het is ok. En daarmee geef je jezelf en wat je ervaart en doet ruimte. Het is ok; wat het ook is. Jij bent ok; ook al ben je onzeker, verdrietig, boos.

De brug of de tunnel waardoor er weer ruimte komt is dus het erkennen en voelen van datgene.  Alles wilt gezien worden; ook onze schaduwkanten. Door het te zien en er jouw licht op te schijnen; te doorvoelen en lief voor jezelf te zijn, valt het allemaal vaak echt best mee met die pijn!

 

Liefde!

 

 

 

 

 

 

Liefde!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *