zElfvergeving

Amsterdam, 20-09-2018

Ik had het laatst over vergeving met Kharkhu; de vriend die mij twee maanden liet verblijven in het meest prachtige resort op aarde: Kamalaya. Hij zei dat onszelf vergeven eigenlijk het allerbelangrijkst is, of dat het daar begint. Ik kon het niet zo plaatsen, maar nu wel.  

Eigenlijk kom ik voor het eerst bij zelfvergeving. Althans; over het stuk van de relatie met mijn ex; dat stuk je weet wel. Het kwam de afgelopen dagen ineens in mij op: ik geloof dat ik mijzelf maar eens moet vergeven!

Ik was altijd op zoek naar een prins op het witte paard. Ik was het die verliefd werd op de jongen die mij alles heeft afgenomen. Waarom werd ik verliefd op hem?
Hij leek mij alles te kunnen geven in dat roze wolk beginstuk van ons bizar pijnlijk geëindigde sprookje.
Hij en ik waren beiden op zoek naar iets buiten onszelf; elkaar.

Ware liefde? Misschien in Disney maar niet in het ware leven. Althans een ander nodig hebben voor jezelf compleet voelen is volgens mij een illusie en daardoor een pijnlijke zoektocht. Mijn ex zijn gedrag schetste trouwens het zieke en extreme voorbeeld van: zonder jou geen leven meer. Jij brengt mij geluk en als je daarmee besluit te stoppen dan stoppen wij er allemaal helemaal mee.

Liefde is volgens mij vrij, ongebonden en het belangrijkte: het is altijd en overal te vinden in jezelf. Maar voor je dit echt kunt voelen is het soms nodig jezelf te vergeven. Want zonder vergeving minder (zelf)liefde. Er zit dan iets in de weg wat blokkeert om te stralen en vlammen zoals het zonnekind dat je bent.

Waarvoor kun jij jezelf vergeven?

Ik vergeef mijzelf voor dat ik zo opzoek was naar liefde en bevestiging buiten mijzelf. Dat ik dacht dat mijn geluk daar bij die ander(en) te halen was. Misschien doe jij dat ook wel, of maak je keuzes waar je niet zo gelukkig van wordt. Laat je dingen liggen die je eigenlijk zou willen oppakken? Ga je door met iets waar je eigenlijk mee wilt stoppen? (denk aan gewoontes, verslavingen als piekeren, te hard werken, roken, drinken, drugs of jezelf op een andere manier ontwijken), je laten stoppen door angst, oordelen, what else? Er is zoveel. Zoveel menselijkheid. Overal en altijd.
Heb je een rotbaan waar je je ongelukkig in voelt? Of een partner die eigenlijk meer tijd verdient of helemaal jouw tijd niet meer?

Vergeef jezelf. Loop als je wilt naar de spiegel en zeg jezelf dat, wat het ook is, het ok is. Of denk het, zonder spiegel kan het ook. Je mag het ook zingen. Ik vergeeeeef mijzelf; onder de douche! En je mag het trouwens ook aan god vragen of aan engelen; vergiffenis. Echter  god is in jou; je hebt alles in huis, je lichaam is een tempel en je bent zelf die bengel engel.

Alles wat zich in jou afspeelt is menselijk. Alles in jou mag ok zijn. Want ok biedt stevige en veilige fundering om op te bouwen. Vanuit de ok kun je keuzes maken om dingen nu anders aan te pakken, of eens te laten liggen misschien. In mijn boek De kracht van Zelfliefde noem ik dit interne acceptatie. Vergeef jezelf en accepteer alles in jou! Dat schept vleugels om het leven te vliegen waarvan je in je mooiste dromen droomt.

Doe het vandaag nog! Je verdient het. En ook de ander geef je daar iets mee. Samen zijn we een, enig toch?

Liefde!

Elfinding

Amsterdam, 5-9-18

Op een september rijd ik langs de supermarkt na mijn werk. Een goede vriend van mij wie op mijn kitten Muis past als ik van huis ben, heeft mij gevraagd wat mee te nemen zodat hij voor ons kan koken, mmm. Eenmaal in de winkel aangekomen zie ik dat er weer pepernoten worden verkocht. Normaal voel ik weerstand als ik op een september al pepernoten zie liggen, maar vandaag voel ik koopdrang; in neem ze mee naar huis. 

Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is Muis knuffelen. Samen met kleine Muis in mijn armen loop ik vervolgens naar de bank. Ik zie iets blauws onder mijn bank liggen. Ik raap het op en het is een mini blauw babyschoentje. Maat 21. Ik heb dit schoentje nog nooit eerder gezien. ‘Heb jij dit al gezien, Con?’ Vraag ik aan oppas Conrad. ‘Oh nee, dat is wel echt jouw kleur he?’ Zegt hij van achter zijn laptop. Ik wantrouw hem,  hij heeft het hier vast neergelegd. Maar hij zegt duidelijk van niet. (als hij dit wel heeft gedaan is het trouwens te schattig voor woorden, vind je niet?)
Maar whatever,  ik wil dit begrijpen..

Muis komt niet verder dan het balkon.

Van een kledingruil die ik wel eens thuis organiseer overgebleven? Blijkt in ieder geval niet van degene met drie kleine kids wie ik in gedachten heb. (sommige dingen kun je niet begrijpen ja, ja)

Ik laat het schoentje vervolgens even links liggen om te gaan wandelen met Conrad,  maar zodra hij naar huis vertrokken is diezelfde avond,  spreekt mijn detective mind weer tot mij en ik ga verder op onderzoek uit. Nog net niet met een vergrootglas en een hoed op, loop ik naar boven…

Ik open de la waar al Elfin zijn spulletjes in liggen die ik bewaard heb. Geen wederhelft van dit felblauwe schoentje te vinden. Wel zijn mutsje met zijn naam erop wat mij opvalt omdat het exact dezelfde kleur heeft als dit schoentje. En ook boek Elfin ligt daar, in precies dezelfde kleurtinten. Ik word stil van hoe goed deze spullen bij elkaar matchen. Ik kan het niet plaatsen maar het gevoel is zo mooi en stil. Het gevoel van verbinding…

Soms zijn dingen gewoon echt niet te plaatsen, of…
Ik app Conrad nog een keer, maar nee, hij zegt van niet.

Het is een wonderschoen, een Elfteken, een verbindingsbewijsstuk! Het maakt me ook eigenlijk niet uit wie die schoen daar heeft gezet; al was het god.
En die pepernoten, wie had dat gedacht?

‘Elf zet zijn schoen en Shantaklaas komt thuis met pepernoten!’

Mooi, of niet?

 

Liefde!