Het gaat niet altijd vanzElf

Amsterdam, 22-02-2019

Hoe doe jij dat? Op ietwat mindere dagen. Hoe ga jij met jezelf en je leven om? Als alles even een dag naar is. Of heb jij die dagen niet?

Acht à negen van de tien dagen gaan bij mij over het algemeen in een flow. Maar dan heb je die ene dag. Ken je die?  Die compleet verstoorde, ik voel me ziek,  stoot mijn teen en laat iets en vervolgens alles vallen , regenachtige, pijnlijke en ietwat eenzame dag. Ik wil niet doen alsof het alleen maar mooi weer is, alsof er alleen maar licht is. Doen alsof de zon schijnt als het nacht is. Daarom juist schrijf ik ook over ook deze donkere en niet zo gekleurde dagen. Anders denkt men nog dat ik van een planeet kom waar alleen maar licht is. Nee hoor, ik ga ook weleens door een donkere dag. Uiteraard. En dat omarmen, durven belichten en delen met jullie, dat is volgens mij ook zelfliefde. Niet?

Mijn dag begon gister met tandpijn en ik had, thank god, een afspraak bij een tandarts weten te maken de dag ervoor. Mijn eigen tandarts is op vakantie en naast dat ik aan het thuiswerken was, nota bene een filmpje opnemen met pak hem beet honderd paracetamol op zodat ik kon praten, heb ik gelukkig een andere kunnen vinden.

Ik was ervan overtuigd dat mijn tand eruit getrokken zou worden gister ochtend, onderweg naar deze tandarts bij mij om de hoek. Ik was er klaar voor en helemaal niet bang.

”Een voortand eruit trekken”?, vroeg de jonge tandarts? ”Maar dan heb je daar een gat?!” ”Ja”, zei ik zelfverzekerd, ”daar kan dan toch een nep tand in”.
Ik wilde verlost van deze allesoverheersende zeurende pijn die anderhalf jaar geleden al was behandeld met een wortelkanaalbehandeling.

Het enige wat deze tandarts deed was een foto maken; daarna zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was: ‘’ik verwijs je door naar een speicalist.’’

”WAT!? Jij  bent toch een TANDARTS?! Ik sta hier wel van te kijken. Mijn tandarts maakte eerst een foto en behandelde mij daarna!?! Dat is toch wat een tandarts doet?” 

Hij was hier niet in gespecialiseerd.. Oh, oh, houd je in houd je in Shant dacht ik. Ja ik moest me echt inhouden, maar deed het niet echt:

”Laat me dan niet langs komen, voor alleen een foto. Wilt de specialist waar ik heen moet ook weer een foto maken? Stuur in elk geval de foto op die jij zojuist gemaakt hebt? (alsjeblieft)

De jonge tandarts die niet gespecialiseerd is,  kan de foto voor mij uitprinten en dat doet hij. Met een verwijsbrief en nog wat papieren loop ik daar de deur uit. Het regent op dat moment. Vervolgens moet ik nog vijf keer  heen en weer  bellen, dit doe ik in de regen terwijl ik opzoek ben naar de apotheek waar ik mijn pijnstilling op mag halen. Ik bel heen en weer om een afspraak te krijgen. Eigenlijk heeft de specialist deze week geen tijd en daarnaast moet ik eerst een kennismakingsconsult hebben. EEN KENNISMAKINGSCONSULT!? Ik val geloof ik nog net niet flauw, terwijl ik de apotheek maar niet kan vinden.  Ik leg de situatie uit aan de mevrouw aan de lijn en ik zorg dat zij de foto ontvangen van de tandarts. Dat moet digitaal en ik moet daarvoor een vrijwaringsverklaring invullen en weer langs brengen of inscannen bij de jonge tandarts die niet gespecialiseerd is. Ik moet zo ook nog werken; klinkt in mijn achterhoofd en met veel gebonk in mijn mond bel ik nog een aantal keer heen en weer. Ik zal er zelf toch nog het heen en weer van krijgen. Ze zullen hun best doen en wie weet krijg ik deze week nog een afspraak. Joepie! De pijnstilling die ik inmiddels heb bemachtigd helpt niet echt en van huis ga ik ga onderweg naar mijn werk. Op mijn werk blijk ik te zijn doorgelekt. Pijn in mijn mond heb ik wel maar menstruatiepijn in elk geval niet. Ongesteld worden past wel bij deze dag, brengt in ieder geval wat kleur!  Gelukkig ligt daar een broek van een collega die ik kan dragen. Ik heb de liefste collega’s. Een klein beetje licht op deze donkere dag.

Op werk word ik gebeld door de tand specialist: er is morgen plek om half twee! Ik ben blij alsof ik een vakantie naar de Malediven heb gewonnen.

Morgen mag ik driehonderd euro neerleggen voor een tweede wortelkanaalbehandeling op een al eerder behandelde voortand. Maar goed, de pijn is dan wel weg!

Later die middag krijg ik, als ik toch wat ziek en eerder ben weggegaan van werk, een telefoontje over een sollicitatie die ik onlangs heb gehad. Ik had gesolliciteerd in een hulpverleningsbaan. In dit telefoongesprek komt het er op neer dat de directrice mij sterk vind en inziet dat ik waarschijnlijk snel zou leren, maar dat alles omtrent mijn verleden toch teveel is voor haar en de baan. (Ja, dat zei ze letterlijk; teveel). Ze bedoelde dat ik nu lichtelijk bekend was en natuurlijk wat er is gebeurd en dat ook mijn zus nog eens een killerbody plan had bedacht, de sollicitatie was in een eetstoorniskliniek.

Ik moest even slikken, ah oh, het was mijn dag al niet. Off with the head? Nee, ik houd me best wel in. Ik klap eerder wat dicht nu.

Zou het misschien ook inspirerend kunnen zijn voor cliënten? Om na heftige dingen in het leven toch te blijven kiezen voor het leven, voor zelfliefde? En al kennen ze mij van tv of andere media, wat is daar precies het probleem? En wat heeft een killerbody plan in godsnaam te maken met iemand die niet van zichzelf houdt en daardoor een eetstoornis ontwikkeld? Dat plan  is niet om mensen af te breken; dat plan is om mensen in hun kracht te brengen. Dat mensen die obsessief vanuit gebrek aan zelfliefde dat plan ook treffen en er in doorschieten dat is onontkoombaar, ja. Trots op mijn zus en hoeveel mensen dit plan al heeft geholpen. Op mezelf ook trouwens.   Ik ben geloof ik nog wel aardig gebleven hoor, tegen deze mevrouw.

Thuis brak ik na alles, met name om de tandpijn,  in tranen uit.

En toen was het tijd om mijn TED-talk filmpje op te sturen; TED heeft mij gevraagd! Ja, ik ga nu weer over naar de dingen die wel goed gaan. En vannacht heb ik uit wanhoop door pijnstillers die niet meer werkten, of maar kort, de pijn in mijn mond helemaal omarmt en mijn aandacht er wat van weggehaald. Ik werd namelijk iedere twee uur wakker van de pijn. Door het te accepteren en niet alle aandacht te geven; heb ik vervolgens zonder extra pijnstilling acht uur achter elkaar geslapen en werd ik vanochtend wakker met zo goed als geen pijn meer in mijn mond. Wat acceptatie niet kan doen; wonderen.

Misschien een mooie titel voor een volgend boek. De kracht van acceptatie. Acceptatie, wat mij betreft de essentie van zelfliefde. Alles in ons mag er zijn aangezien het er is; kun je het maar ‘t beste accepteren. Klinkt zo simpel, is het meestal ook. Heb je zelf lief. Wat kun jij vandaag in jezelf accepteren waar je normaal gesproken tegen vecht? Heb je zelf lief, liefje. Liefde!