Onelfveilig gehecht

Amsterdam, 8-5-2019

 

*note

Ik deel mijn persoonlijke ervaringen niet om zielig te zijn, een verhaal op te hangen of om om aandacht te vragen, ja ok dat laatste wel een beetje dan. Grapje. 
 Ik schrijf omdat het mijn uitlaatklep is maar ook om ervaringen te delen, daarmee herkenning te creëren, om anderen en misschien wel jou te inspireren ook eerlijk naar jezelf en het leven te kijken. Om open te zijn en te spreken/schrijven of delen over zowel mooie als minder mooie onderwerpen. Ik denk dat bijna iedereen van ons goede als slechte dagen tegenkomt. Gezellige maar ook rot-gedrags patronen. En ik vind het mooi om beiden te belichten. In onze maatschappij wordt veelal geleerd positief te zijn en is er zelfs schaamte voor gevoelens als rouw, verdriet of boosheid.
Daarom vandaag een stukje openheid over mijn nieuwste zelfbewustwordingsaanwinst: ‘ik ben’ onveilig gehecht.

Vorige winter was ik verliefd en ik liet dit de jongen waarvoor ik gevoelens had weten via een blog. We kenden elkaar toen een week of drie vier vijf zes, ik weet het niet meer precies. Misschien pas drie dagen.

De blog had ik voor hem speciaal vertaald naar Engels omdat hij geen Nederlands sprak, en ik stuurde hem deze toe. Volledig kwetsbaar voelde ik mij want ik schreef over angst maar ook over liefde. Ik deed het gewoon.  Ik liet hem weten dat ik verliefd en bang was en vervolgens stond hij niet meteen voor mijn deur met rozen, kaarsjes en chocolade; en dat stond mij niet aan.

Ik voelde mij toen, achteraf gezien, super (turbo) snel afgewezen. Omdat hij niet binnen een uur reageerde. Ja, een uur al en ik vrat mijzelf helemaal op. Mijn reactie was vervolgens dat ik  dacht dat ik voor mijzelf moest opkomen door hem ‘de waarheid’ te zeggen. Dus dat deed ik. Hoe kon hij niet reageren hierop? Wie dacht hij dat hij was? Dan niet toch! Ik werd boos en sprak mijn gekwetstheid uit omdat hij niet reageerde; op dat moment dacht ik dat ik voor ‘mijzelf’ op kwam. Maar het kwam duidelijk vanuit angst en niet vanuit liefde.

Als dit opkomen voor mijzelf was, wie in godsnaam was mijn zelf dan? Een bang boos stampvoetend kind. Van drie.

Deze jongen is overigens inmiddels niet meer in mijn leven, wat nu verder prima is. Soms moet je iets loslaten zodat er iets mooiers kan komen wat beter past. Daarover misschien meer in een volgende blog. Nu eerst meer over mijn angst.

Twee nachten terug, omdat ik niet kon slapen, las ik een Engels artikel over onveilig gehecht zijn, het was een feest maar eigenlijk ook niet echt van herkenning.  Het is fijn als je kunt plaatsen waar je altijd al best last van had. Pas ik eindelijk ook eens in een hokje!

De relatie met mijn ex, je weet wel diegene die mijn zoontje Elfin, zijn moeder Pauline en zichzelf om het leven heeft gebracht, leek in het begin als een sprookje. Dat schijnt typerend te zijn voor narcisten. Ze maken er een groot sprookje van en alles lijkt perfect. Er is veel over te lezen als je het interessant vindt om daar meer over te leren op internet. Of misschien ken je ook wel uit ervaring.

Aldus, ik ben daar slachtoffer van geworden (en nee ik niet alleen) en begrijp met dit artikel en dit hokje bij mijzelf beter waarom. Ik was zelf ook intens opzoek naar zekerheid en geborgenheid en zocht dat zwaar in een ander, in dit geval bij hem. Bij Thomas.

Zo op zoek dat ik behoorlijk over mijn grenzen heb laten gaan(had ik ze eigenlijk wel?) en weinig zelfwaardering had.  Ik ging in het begin van deze relatie trouwens ook zelf over grenzen heen, misschien omdat ik mijn eigen grenzen ook niet kende en omdat ik onzeker was. Ik wilde weten waar hij was en werd gek als hij (ja ok ik moet wel zeggen terwijl ik zwanger was en hij was vaak weg en had geen baan) een nacht wegbleef. Ik was compleet onrustig en angstig op die momenten en kon dat niet ‘loslaten’. Maar ook trouwens al voor ik zwanger was. En kon dan ook uit mijn slof schieten. Toen ik dat nog durfde in deze relatie. Later schoot er niets meer uit mijn slof en liep ik alleen nog op mijn tenen. Iedereen snapt vast waarom.

Inmiddels hoopte ik, omdat ik zoveel zelfliefde ben gaan oefenen en voelen en daar zelfs een boek over heb geschreven; dat ik nu helemaal independent, sterk en zelfverzekerd zou zijn in een relatie. Dat ik zo’n soort relatie niet meer ‘aantrek’ of accepteer en met name mijzelf niet meer zo zou verliezen in een verliefdheid. Omdat ik nu weet dat het contact met mijzelf zo belangrijk is etcetera etcetera.

Het tegendeel is waar. Ik kom sterker, of misschien bewuster, angst tegen zodra ik verliefd word. Angst om mijzelf te verliezen maar ook angst voor afwijzing en om genegeerd te worden.  Alles wat zo’n beetje in het artikel over onveilig gehecht omschreven staat kom ik tegen in verliefdheid. En nee niet dat standaard wat een beetje hoort bij verliefdheid, maar echt wakker liggen in de nacht ervan en niet goed kunnen functioneren als ik mij afgewezen voel en meer.

Stressvol en niet nodig zou je denken. Dat denk ik dus ook. Maar het gaat dieper dan denken. Het is onveilig gehecht zijn. Ik ben ergens blij met het hokje! Nu kan ik er iets mee. Gelukkig, weet ik,  is zelfliefde niet perfect hoeven zijn. Die rust geef ik mijzelf in elk geval. En ook het vertrouwen dat ik ermee ga leren omgaan. Heb jij ook zwakke plekken of dingetjes die je wel anders zou willen in jezelf?

Door je bewust te worden van zoiets, kun je het gaan herkennen. En eraan werken. Misschien zelfs wel niet alleen, maar met hulp. Ken jij nog een goede therapeut? Tell me! Ik vind therapie nemen krachtig dus eigenlijk vind ik mezelf nu ook wel stoer.

Maar laten we wel wezen, ik zou dit onveilig gehecht zijn het liefst mijn systeem uit schoppen. De fik erin en weg ermee, verdoven of in een klap doorvoelen. In een dag. Het liefst in een uur. Ken je niet toevallig iemand die dát kan?  Maar nee, zo werkt het niet. Soms moet je ergens een beetje aan werken voor het beter wordt. Dat is ook wel mooi aan het leven, toch?
Ik heb in elk geval weer iets om me over op te winden en om mee aan de slag te gaan! Hoe gaat het leven jou af? Heb jij nog nieuwe hokjes, problemen of mooie ervaringen opgedaan?

Wat het ook is; ik hoop dat het je groei als mens bevordert en je bewustzijn vergroot. Dat dat waar jij doorheen gaat je vroeg of laat gelukkig maakt. Of dat je het al bent. En als je dat geluk even kwijt bent, dan is deze mooie quote van Pema Chordron voor jou:

Things falling apart is like a kind of testing and also a kind of healing. We think that the point is to pass the test or to overcome the problem, but the truth is that things don’t really get solved. They come together and they fall apart. They come together again and fall apart again. It’s just like that. The healing comes from letting there be room for all of this to happen: room for grief, for relief, for misery, for joy.

 

Tot slot NOG EEN TIP: kijk de docu op Netflix van Brene Brown. It has changed my life in such wonderful way. Alleen al dat ik dit openlijk met jullie durf te delen. Kwetsbaar durven zijn is fijn.

Liefde!