Elfmotioneel

Amsterdam 15-10-2019

Afgelopen weekend heb ik een heerlijk feest van herkenning ervaren bij het lezen van een boek. Een aanrader voor een ieder wie ook met narcisme te maken heeft of gehad, het boek heet: Voorbij het Narcisme. Lees dat boek. Dit boek heeft iets verschoven, mij mede laten inzien dat ik vaak nog vanuit angst mijn keuzes maak. Of misschien wel door die ervaring van narcisme en de hele nachtmerrie uit het verleden.

Het maakt me niet uit waarom ik, en misschien jij ook wel, vaak nog vanuit angst kies en leef. We hebben allemaal trauma’s, verhalen en geschiedenis. Of jij niet? Tell me moore, tell me moore!

Er is niets fout of slecht aan leven vanuit angst, op bepaalde gebieden of gewoon allemaal. Maar hoe langer je wacht met bewust kiezen om te leven vanuit liefde in plaats van angst, hoe langer het proces duurt tot je dan uiteindelijk bij liefde uitkomt leerde de schrijfster mij. Angst wil graag controle behouden, blijven in het bekende en vanuit angst verstopt men zich eerder dan zich te laten zien. En natuurlijk kan angst soms ook een verstandige raadgever zijn. Maar liever alleen in echt gevaarlijke situaties. En leven vanuit liefde betekent natuurlijk niet dat je altijd lacht en vreugde voelt 24/7. Ten minste niet in mijn wereld.

Een aantal dagen terug heb ik op Social Media  gedeeld in een filmpje dat ik zoveel verdriet voelde. Het doel daarvan was anderen te inspireren ook lief voor zichzelf te zijn in het ervaren van verdriet; en ook niet alleen ‘’kijk hoe leuk ik ben en hoe goeeeed mijn leven is’’ posts te delen. Het is belangrijk over kwetsbaarheid te delen omdat het echt is en iedereen die gevoelens heeft. Wellicht,

hing het verdriet eventjes terug wat samen met de super heldere volle maan?
De volle maan  staat in het teken van loslaten deze maand, vertelde een vriendin mij een paar avonden terug. Ik dacht en had het eigenlijk ook willen vragen: staat iedere volle maan daar niet voor? Ik hield mijn eigenwijze mond nog even gelukkig want ze was nog niet uitgepraat. Het was deze maand gericht op relaties en patronen. Herkenbaar? Voor mij echt helemaal.

Soms blijven we hangen of gaan we even terug naar dingen, relaties, patronen, of foute keuzes die niet werken. Je merkt dat het niet werkt aan dat je je er niet zo goed door voelt. En dan negeer je dat gevoel met redenen als: nog even, ik moet niet zo zeuren, het komt vast goed, het wordt wel beter, er zijn ergere dingen… Het vervelende gevoel wat je ervan kreeg is daarmee even onderdrukt of weg. Je vlucht er dan voor in gedachten. Leugens eigenlijk. Vroeger of later komt het gevoel dan weer terug. Je wordt fysiek ziek, andere dingen gaan ook minder goed of iets anders gebeurt waarmee het ontkennen of negeren niet meer werkt.  Wat doe jij om in de gaten te houden of je vanuit liefde of angst kiest? Ik heb nu geleerd uit het boek:

Je kunt je letterlijk voordat je ergens een keuze over maakt afvragen wat je zou doen vanuit liefde. Waarom kiezen voor angst als je ook kunt kiezen voor liefde?

Misschien denkt de lezer bij mij; maar jij was toch die vrouw die zo van de daken schreeuwt over zelfliefde? Met het zelfliefde boek, de workshops en zo.  Iets in mij zegt dan: in essentie zijn we allemaal liefde. Maar die prachtige tegeltekst klinkt mooi maar in de praktijk ben ik zeker niet altijd ‘liefde’.  Een eerlijker en nuchterder antwoord is misschien: ik kan ook echt een angsthaas zijn. En ik houd van de angsthaas die ik ben daarom lees ik nog boeken en leef ik nog:  om te blijven leren en delen.
Hoe zit dat bij jou? Herken jij ook dat je je soms als een krab onder een steen verstopt? Natuurlijk is er een tijd van rusten en een tijd van inspanning en de nodige balansfase daartussen, maar je weet zelf wanneer je onder die steen blijft  zitten vanuit gemak, luiheid of angst. Vanuit liefde kun je altijd weer opnieuw kiezen in beweging te komen. En als dat niet alleen lukt, zijn er velen die jou daarbij willen helpen waaronder ik. We zijn hier samen op deze ronde wereld in dit magische universum en moge liefde ons blijven bewegen.

Liefde is delen over zwakke kanten, kwetsbaar durven zijn en niet perfect.
Liefde is voor jezelf opkomen, tranen durven laten stromen, over mooie mannen of vrouwen blijven dromen ondanks een gebroken hart.
Liefde is jezelf zijn en de hunkering naar goedkeuring van anderen loslaten.
Liefde ben jij.

Liefde is een keuze.
Angst ook.
Kies maar.

Liefde!

 

 

Onelfzekerheid

Is ’t hem wel? En is de bank waarop ik zit het nog wel helemaal? Is het werk wat ik doe nog wel ok?Waar gaat het allemaal heen? Gaat het wel ergens heen? Niemandsland of Land van nooit? Leef ik wel genoeg in het nu? Doet zij het niet veel beter? En hij, hoe bewust leeft hij? Ben  ik enigszins goed bezig zo? In het leven. In wat ik doe. En zeg. En waar ik me begeef?
De twijfel momenten, zijn die verkeerd? Zijn die goed? Of fout? Kan ik ze niet ergens laten afschaffen of er iets tegen slikken? Is het mijn ego? Ben ik wel op het juiste spoor en, wat wil ik eigenlijk?Wil ik nog wel iets? Ik geloof nu even helemaal niets. 

Vragen kunnen mijn leven wel eens beheersen en onzekerheid neemt het dan even over van zekerheid en vertrouwen en dat kan zorgen voor sombere gevoelens zoals verdriet of lusteloosheid. Pieker of twijfel jij ook wel eens? Of niet?  Zo niet, hoe werkt dat? Kun je altijd stralen, in je vrolijkste hum zijn, Zoiezo Zeker Zijn,  en alles positief en door een roze bril bewonderen? (Als dat zo is stuur mij svp een bericht met instructies; wellicht een gratis online training of een cursus voor nú maar 99,- euro?!)

 Soms, op dagen of momenten, is het leven toch verrot en is (((bijna))) alles grimmig, grijs of zelfs even pikzwart? Die dagen zijn er, die momenten zijn onderdeel van ’t leven. Niet alleen hier maar ook daar. Hoe mooi dat leven van ’n ander ook lijkt te zijn. Dat leven is soms ook pijnlijk, somber, al dat. Of niet? 

Op sommige dagen twijfel ik echt aan alles, zelfs aan of ik het leven nog wel leuk vind. En daarover delen en spreken, dat is iets wat ik nu doe omdat daar een taboe op zit. Beter straal je, ben je (S)super succesvol en zit je vol goede inspirerende levenslust 24/7. En deel je dat op social media, hoe mooi, leuk en altijd bijna toch misschien wel helemaal perfect jij bent. Ik doe er zelf onbewust ook wel eens aan mee. Al begin ik te delen over de donkere dagen, net zoals nu hier, want..

Hoezo?!? Wat is er gebeurt  met Yin Yang of met donker en licht? Het is tijd dat onder andere somber, frustratie en onzekerheid geen verstoppertje meer hoeven te spelen. Dat ze tevoorschijn mogen komen. Want juist door die gevoelens te onderdrukken en te verstoppen, raken we uitgeteld. Burned-out. Gaat het licht uit. Teveel stralen doet licht uitdoven.  Al dat stralen  en de straling van telefoons, computers er ook nog eens bij opgeteld.. Ik begin een stichting tegen straling en teveel stralen en noem het.. straaljager.

 Maatschaapij:
Als je een eigen bedrijf hebt, veel (VEEL) geld verdient en altijd straalt dan heb je het gemaakt. Maar wacht even, wie straalt altijd? We zien ook diegene niet altijd, toch? We zien niet hoe die rijke selfmade woman of gentleman in de avond in bed ligt en piekert. Over dezelfde dingen, min of meer, waar jij wellicht ook wel eens over piekert in jouw bed.  En ik ook. Paar nachten terug nog. Nauwelijks geslapen. Heb je dat ook wel eens? Aan mij kan je het kwijt ik ben pro-pieker, pro-onzeker en al dat soort. Had je vast al door. Kom maar op. Laat het er maar zijn, dan wordt het vaak al meteen wat minder. Alles wil gezien, ik heb mijn roze zonnebril er speciaal voor afgezet.

Wat is geluk voor jou eigenlijk? Ik ben heel benieuwd! 

Voor mij komt geluk uit kleine momentjes gekropen. Niet persé uit schatkisten met munten goud, al straalt goud wel érg mooi.

 Voor mij zit groot geluk in kleine momentjes met schatten van mensen die mij een glimlach brengen of zelfs vlinders. Het geluk zit in alles toelaten wat hoort bij mens zijn, in mijn buik als die vol gelukkige gevoelens en vlinders zit maar ook dus in het toestaan van piekerdagen. In het mijzelf lief vinden ook al ben ik een onzeker wrak of een heks op volle maans-dagen, in een arm om mijzelf of een ander heen slaan.In meer en meer genieten omdat alles op een dag voorbij zal gaan. Geluk zit voor mij in veel. En er kan weinig voor nodig zijn. In mijn wereld van geluk mag onzeker. En lelijk en soms ook chagerijnig of kattig. Want ja, ze horen erbij. Part of the gang, van levenszaken. 

En jij, en ik. We zijn niet alleen. We zijn samen. We zijn allemaal van dezelfde wereld. Dag en Nacht, Donker en Licht, Gelukkig en Ongelukkig, Mannelijk en Vrouwelijk en ook alles daar tussen. Het is er allemaal gewoon, en nee je hoeft niet altijd te stralen dus. Je bent de zon toch niet? Of wel? Lekker onzeker Zijn zo nu en dan. Niets is zeker.

Liefde! 

Onelfveilig gehecht

Amsterdam, 8-5-2019

 

*note

Ik deel mijn persoonlijke ervaringen niet om zielig te zijn, een verhaal op te hangen of om om aandacht te vragen, ja ok dat laatste wel een beetje dan. Grapje. 
 Ik schrijf omdat het mijn uitlaatklep is maar ook om ervaringen te delen, daarmee herkenning te creëren, om anderen en misschien wel jou te inspireren ook eerlijk naar jezelf en het leven te kijken. Om open te zijn en te spreken/schrijven of delen over zowel mooie als minder mooie onderwerpen. Ik denk dat bijna iedereen van ons goede als slechte dagen tegenkomt. Gezellige maar ook rot-gedrags patronen. En ik vind het mooi om beiden te belichten. In onze maatschappij wordt veelal geleerd positief te zijn en is er zelfs schaamte voor gevoelens als rouw, verdriet of boosheid.
Daarom vandaag een stukje openheid over mijn nieuwste zelfbewustwordingsaanwinst: ‘ik ben’ onveilig gehecht.

Vorige winter was ik verliefd en ik liet dit de jongen waarvoor ik gevoelens had weten via een blog. We kenden elkaar toen een week of drie vier vijf zes, ik weet het niet meer precies. Misschien pas drie dagen.

De blog had ik voor hem speciaal vertaald naar Engels omdat hij geen Nederlands sprak, en ik stuurde hem deze toe. Volledig kwetsbaar voelde ik mij want ik schreef over angst maar ook over liefde. Ik deed het gewoon.  Ik liet hem weten dat ik verliefd en bang was en vervolgens stond hij niet meteen voor mijn deur met rozen, kaarsjes en chocolade; en dat stond mij niet aan.

Ik voelde mij toen, achteraf gezien, super (turbo) snel afgewezen. Omdat hij niet binnen een uur reageerde. Ja, een uur al en ik vrat mijzelf helemaal op. Mijn reactie was vervolgens dat ik  dacht dat ik voor mijzelf moest opkomen door hem ‘de waarheid’ te zeggen. Dus dat deed ik. Hoe kon hij niet reageren hierop? Wie dacht hij dat hij was? Dan niet toch! Ik werd boos en sprak mijn gekwetstheid uit omdat hij niet reageerde; op dat moment dacht ik dat ik voor ‘mijzelf’ op kwam. Maar het kwam duidelijk vanuit angst en niet vanuit liefde.

Als dit opkomen voor mijzelf was, wie in godsnaam was mijn zelf dan? Een bang boos stampvoetend kind. Van drie.

Deze jongen is overigens inmiddels niet meer in mijn leven, wat nu verder prima is. Soms moet je iets loslaten zodat er iets mooiers kan komen wat beter past. Daarover misschien meer in een volgende blog. Nu eerst meer over mijn angst.

Twee nachten terug, omdat ik niet kon slapen, las ik een Engels artikel over onveilig gehecht zijn, het was een feest maar eigenlijk ook niet echt van herkenning.  Het is fijn als je kunt plaatsen waar je altijd al best last van had. Pas ik eindelijk ook eens in een hokje!

De relatie met mijn ex, je weet wel diegene die mijn zoontje Elfin, zijn moeder Pauline en zichzelf om het leven heeft gebracht, leek in het begin als een sprookje. Dat schijnt typerend te zijn voor narcisten. Ze maken er een groot sprookje van en alles lijkt perfect. Er is veel over te lezen als je het interessant vindt om daar meer over te leren op internet. Of misschien ken je ook wel uit ervaring.

Aldus, ik ben daar slachtoffer van geworden (en nee ik niet alleen) en begrijp met dit artikel en dit hokje bij mijzelf beter waarom. Ik was zelf ook intens opzoek naar zekerheid en geborgenheid en zocht dat zwaar in een ander, in dit geval bij hem. Bij Thomas.

Zo op zoek dat ik behoorlijk over mijn grenzen heb laten gaan(had ik ze eigenlijk wel?) en weinig zelfwaardering had.  Ik ging in het begin van deze relatie trouwens ook zelf over grenzen heen, misschien omdat ik mijn eigen grenzen ook niet kende en omdat ik onzeker was. Ik wilde weten waar hij was en werd gek als hij (ja ok ik moet wel zeggen terwijl ik zwanger was en hij was vaak weg en had geen baan) een nacht wegbleef. Ik was compleet onrustig en angstig op die momenten en kon dat niet ‘loslaten’. Maar ook trouwens al voor ik zwanger was. En kon dan ook uit mijn slof schieten. Toen ik dat nog durfde in deze relatie. Later schoot er niets meer uit mijn slof en liep ik alleen nog op mijn tenen. Iedereen snapt vast waarom.

Inmiddels hoopte ik, omdat ik zoveel zelfliefde ben gaan oefenen en voelen en daar zelfs een boek over heb geschreven; dat ik nu helemaal independent, sterk en zelfverzekerd zou zijn in een relatie. Dat ik zo’n soort relatie niet meer ‘aantrek’ of accepteer en met name mijzelf niet meer zo zou verliezen in een verliefdheid. Omdat ik nu weet dat het contact met mijzelf zo belangrijk is etcetera etcetera.

Het tegendeel is waar. Ik kom sterker, of misschien bewuster, angst tegen zodra ik verliefd word. Angst om mijzelf te verliezen maar ook angst voor afwijzing en om genegeerd te worden.  Alles wat zo’n beetje in het artikel over onveilig gehecht omschreven staat kom ik tegen in verliefdheid. En nee niet dat standaard wat een beetje hoort bij verliefdheid, maar echt wakker liggen in de nacht ervan en niet goed kunnen functioneren als ik mij afgewezen voel en meer.

Stressvol en niet nodig zou je denken. Dat denk ik dus ook. Maar het gaat dieper dan denken. Het is onveilig gehecht zijn. Ik ben ergens blij met het hokje! Nu kan ik er iets mee. Gelukkig, weet ik,  is zelfliefde niet perfect hoeven zijn. Die rust geef ik mijzelf in elk geval. En ook het vertrouwen dat ik ermee ga leren omgaan. Heb jij ook zwakke plekken of dingetjes die je wel anders zou willen in jezelf?

Door je bewust te worden van zoiets, kun je het gaan herkennen. En eraan werken. Misschien zelfs wel niet alleen, maar met hulp. Ken jij nog een goede therapeut? Tell me! Ik vind therapie nemen krachtig dus eigenlijk vind ik mezelf nu ook wel stoer.

Maar laten we wel wezen, ik zou dit onveilig gehecht zijn het liefst mijn systeem uit schoppen. De fik erin en weg ermee, verdoven of in een klap doorvoelen. In een dag. Het liefst in een uur. Ken je niet toevallig iemand die dát kan?  Maar nee, zo werkt het niet. Soms moet je ergens een beetje aan werken voor het beter wordt. Dat is ook wel mooi aan het leven, toch?
Ik heb in elk geval weer iets om me over op te winden en om mee aan de slag te gaan! Hoe gaat het leven jou af? Heb jij nog nieuwe hokjes, problemen of mooie ervaringen opgedaan?

Wat het ook is; ik hoop dat het je groei als mens bevordert en je bewustzijn vergroot. Dat dat waar jij doorheen gaat je vroeg of laat gelukkig maakt. Of dat je het al bent. En als je dat geluk even kwijt bent, dan is deze mooie quote van Pema Chordron voor jou:

Things falling apart is like a kind of testing and also a kind of healing. We think that the point is to pass the test or to overcome the problem, but the truth is that things don’t really get solved. They come together and they fall apart. They come together again and fall apart again. It’s just like that. The healing comes from letting there be room for all of this to happen: room for grief, for relief, for misery, for joy.

 

Tot slot NOG EEN TIP: kijk de docu op Netflix van Brene Brown. It has changed my life in such wonderful way. Alleen al dat ik dit openlijk met jullie durf te delen. Kwetsbaar durven zijn is fijn.

Liefde!

 

TEDx-11

Ik mag aanstaande zaterdag een TED-x talk geven in Maastricht. En ik heb er zin in.

Ik kreeg de aanvraag via TED binnen in mijn mail, een aantal maanden terug, toen ik mij heel onzeker voelde. Ik wist niet meer zo goed of ik wel op het juiste spoor zat omdat dingen moeilijk leken te gaan, of het was mijn ongeduld wat in de weg zat, wat me eerlijk gezegd waarschijnlijker lijkt dan dat dingen daadwerkelijk moeilijk (langzaam) gingen. En met dingen bedoel ik alles wat ik omtrent schrijven, workshops geven, spreken en meer doe.

Soms lijkt het vanaf de buitenkant, zoals ik van velen terugkrijg; wat gaat het allemaal lekker he!? En dat gaat het ook maar net zoals bij iedereen, zijn er ook mindere en onzekere dagen.

Een van de dingen die ik altijd zal blijven delen is mijn menselijkheid. Ik ben geen haar beter of sterker of meer bijzonder dan een ander. We zijn allen op onze eigen manier uniek en dat wil ik via mijn werk over brengen. Zelfliefde is jezelf liefhebben en daarmee en  daardoor ook anderen kunnen liefhebben. En zelfliefde is dus ook je imperfectie inzien en durven delen met de wereld. Aan jezelf willen blijven werken maar wel vanuit de overtuiging dat je goed bent zoals je bent. Vruchtbare grond als een stevige fundering om op te bouwen werkt wel het lekkerst; ja toch?!

De wijsheid die je zoekt, kracht om door te pakken en liefde waar je naar hunkert is altijd in jou. Jij bent een totaalpakket, er mankeert niks aan je en ook mist er niks. Je verstand probeert je soms vanuit aangeleerde gedachtenpatronen of via een (vervelende) omgeving wat anders aan te praten. Maar wat is er nou werkelijk niet goed genoeg aan jou? Ooit een boom gezien die niet perfect was? Zou Willem de Ridder vragen.

En je bent ook niet minder als je gevoelens van minderwaardigheid, kwaadheid, verdriet of wat ook maar ervaart. Acceptatie van jouzelf precies zoals je nu bent; dat is de essentie van zelfliefde.

Na het verlies kwam ik erachter dat zelfliefde niet zozeer te maken had met positief denken of een dag wellnes. Het had te maken met keiharde rouwe emoties omarmen; voelen en huilen. En door pijn te omarmen kon liefde stromen. Wat was het leven toen ook bijzonder mooi. Omdat ik thuis kwam bij mijzelf, echt thuis. En de liefde bleef stromen. Elfin is mijn grootste leraar. En dat is ook hoe mijn Ted begint en eindigt: met dat Elfin dat is. Want dat is hij. En de liefde voor hem zit in alles. Er gebeuren dagelijks nog minstens elf wondertjes; ik kan er zeker elf boeken over schrijven en misschien doe ik dat wel. Wat zal het leven brengen?

Mijn hoop is de hele wereld te inspireren van zichzelf te houden, maar dan echt. Geen neppe narcistische symbiotische liefde maar accepterende en bewuste liefde. Menselijke liefde waarin grenzen welkom zijn, verschil er mag zijn en liefdevol is, liefde waarin het veilig is trots op jezelf te zijn en om te groeien en bloeien. Liefde waar je ook veilig in bent als je angst voelt of kwaadheid. Want alles mag er zijn. Deze liefde kijkt er bewust naar. Alles mag er zijn. Een beetje ego mag er ook zijn; laten we het ego niet afschrijven. Want als ook het ego onderdeel is van jou; dan heeft het weinig met liefde te maken daarvan het hoofd af te willen hakken, niet? Omarm ‘t en houd het met liefdevolle alerte aandacht wat in de gaten. Dan kan het niet erg misgaan lijkt me. Dan hoeven we niet zo snel over lijken, nee. Is mijn hoop.  En spiritueel ego; pas daar maar wat voor op. Mensen die zeggen dat ego heel slecht is; pas daar maar voor op want die schrijven een (groot) deel van zichzelf af. En wat heeft dat met zelfliefde te maken? Laat dat ego lekker toch; ik vind mijn ego lief! Net een klein kind als ik er soms helemaal in zit; lekker omarmen mezelf dan ook. Tja. Weg ego weg! Werkt niet.

Het is mijn intentie om op een dag een school op te zetten vernoemd naar Elfin. Waar mensen kunnen delen en leren over zelfliefde. Omdat ware liefde nooit zou moorden. En omdat Elfin mijn grootste leraar is. You Cant Break Love.  (het muzieknummer ‘samen voor altijd’ springt NU op vanuit shuffle op spotify, mmm mooie synchroniciteit; Elfin is overal bij) Als een elf op mijn schouder. En hij staat er hoe dan ook achter dat deze wereld een stukje liefdevoller wordt.

 

Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld en het begint bij jou

 

Liefde!

 

Het gaat niet altijd vanzElf

Amsterdam, 22-02-2019

Hoe doe jij dat? Op ietwat mindere dagen. Hoe ga jij met jezelf en je leven om? Als alles even een dag naar is. Of heb jij die dagen niet?

Acht à negen van de tien dagen gaan bij mij over het algemeen in een flow. Maar dan heb je die ene dag. Ken je die?  Die compleet verstoorde, ik voel me ziek,  stoot mijn teen en laat iets en vervolgens alles vallen , regenachtige, pijnlijke en ietwat eenzame dag. Ik wil niet doen alsof het alleen maar mooi weer is, alsof er alleen maar licht is. Doen alsof de zon schijnt als het nacht is. Daarom juist schrijf ik ook over ook deze donkere en niet zo gekleurde dagen. Anders denkt men nog dat ik van een planeet kom waar alleen maar licht is. Nee hoor, ik ga ook weleens door een donkere dag. Uiteraard. En dat omarmen, durven belichten en delen met jullie, dat is volgens mij ook zelfliefde. Niet?

Mijn dag begon gister met tandpijn en ik had, thank god, een afspraak bij een tandarts weten te maken de dag ervoor. Mijn eigen tandarts is op vakantie en naast dat ik aan het thuiswerken was, nota bene een filmpje opnemen met pak hem beet honderd paracetamol op zodat ik kon praten, heb ik gelukkig een andere kunnen vinden.

Ik was ervan overtuigd dat mijn tand eruit getrokken zou worden gister ochtend, onderweg naar deze tandarts bij mij om de hoek. Ik was er klaar voor en helemaal niet bang.

”Een voortand eruit trekken”?, vroeg de jonge tandarts? ”Maar dan heb je daar een gat?!” ”Ja”, zei ik zelfverzekerd, ”daar kan dan toch een nep tand in”.
Ik wilde verlost van deze allesoverheersende zeurende pijn die anderhalf jaar geleden al was behandeld met een wortelkanaalbehandeling.

Het enige wat deze tandarts deed was een foto maken; daarna zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was: ‘’ik verwijs je door naar een speicalist.’’

”WAT!? Jij  bent toch een TANDARTS?! Ik sta hier wel van te kijken. Mijn tandarts maakte eerst een foto en behandelde mij daarna!?! Dat is toch wat een tandarts doet?” 

Hij was hier niet in gespecialiseerd.. Oh, oh, houd je in houd je in Shant dacht ik. Ja ik moest me echt inhouden, maar deed het niet echt:

”Laat me dan niet langs komen, voor alleen een foto. Wilt de specialist waar ik heen moet ook weer een foto maken? Stuur in elk geval de foto op die jij zojuist gemaakt hebt? (alsjeblieft)

De jonge tandarts die niet gespecialiseerd is,  kan de foto voor mij uitprinten en dat doet hij. Met een verwijsbrief en nog wat papieren loop ik daar de deur uit. Het regent op dat moment. Vervolgens moet ik nog vijf keer  heen en weer  bellen, dit doe ik in de regen terwijl ik opzoek ben naar de apotheek waar ik mijn pijnstilling op mag halen. Ik bel heen en weer om een afspraak te krijgen. Eigenlijk heeft de specialist deze week geen tijd en daarnaast moet ik eerst een kennismakingsconsult hebben. EEN KENNISMAKINGSCONSULT!? Ik val geloof ik nog net niet flauw, terwijl ik de apotheek maar niet kan vinden.  Ik leg de situatie uit aan de mevrouw aan de lijn en ik zorg dat zij de foto ontvangen van de tandarts. Dat moet digitaal en ik moet daarvoor een vrijwaringsverklaring invullen en weer langs brengen of inscannen bij de jonge tandarts die niet gespecialiseerd is. Ik moet zo ook nog werken; klinkt in mijn achterhoofd en met veel gebonk in mijn mond bel ik nog een aantal keer heen en weer. Ik zal er zelf toch nog het heen en weer van krijgen. Ze zullen hun best doen en wie weet krijg ik deze week nog een afspraak. Joepie! De pijnstilling die ik inmiddels heb bemachtigd helpt niet echt en van huis ga ik ga onderweg naar mijn werk. Op mijn werk blijk ik te zijn doorgelekt. Pijn in mijn mond heb ik wel maar menstruatiepijn in elk geval niet. Ongesteld worden past wel bij deze dag, brengt in ieder geval wat kleur!  Gelukkig ligt daar een broek van een collega die ik kan dragen. Ik heb de liefste collega’s. Een klein beetje licht op deze donkere dag.

Op werk word ik gebeld door de tand specialist: er is morgen plek om half twee! Ik ben blij alsof ik een vakantie naar de Malediven heb gewonnen.

Morgen mag ik driehonderd euro neerleggen voor een tweede wortelkanaalbehandeling op een al eerder behandelde voortand. Maar goed, de pijn is dan wel weg!

Later die middag krijg ik, als ik toch wat ziek en eerder ben weggegaan van werk, een telefoontje over een sollicitatie die ik onlangs heb gehad. Ik had gesolliciteerd in een hulpverleningsbaan. In dit telefoongesprek komt het er op neer dat de directrice mij sterk vind en inziet dat ik waarschijnlijk snel zou leren, maar dat alles omtrent mijn verleden toch teveel is voor haar en de baan. (Ja, dat zei ze letterlijk; teveel). Ze bedoelde dat ik nu lichtelijk bekend was en natuurlijk wat er is gebeurd en dat ook mijn zus nog eens een killerbody plan had bedacht, de sollicitatie was in een eetstoorniskliniek.

Ik moest even slikken, ah oh, het was mijn dag al niet. Off with the head? Nee, ik houd me best wel in. Ik klap eerder wat dicht nu.

Zou het misschien ook inspirerend kunnen zijn voor cliënten? Om na heftige dingen in het leven toch te blijven kiezen voor het leven, voor zelfliefde? En al kennen ze mij van tv of andere media, wat is daar precies het probleem? En wat heeft een killerbody plan in godsnaam te maken met iemand die niet van zichzelf houdt en daardoor een eetstoornis ontwikkeld? Dat plan  is niet om mensen af te breken; dat plan is om mensen in hun kracht te brengen. Dat mensen die obsessief vanuit gebrek aan zelfliefde dat plan ook treffen en er in doorschieten dat is onontkoombaar, ja. Trots op mijn zus en hoeveel mensen dit plan al heeft geholpen. Op mezelf ook trouwens.   Ik ben geloof ik nog wel aardig gebleven hoor, tegen deze mevrouw.

Thuis brak ik na alles, met name om de tandpijn,  in tranen uit.

En toen was het tijd om mijn TED-talk filmpje op te sturen; TED heeft mij gevraagd! Ja, ik ga nu weer over naar de dingen die wel goed gaan. En vannacht heb ik uit wanhoop door pijnstillers die niet meer werkten, of maar kort, de pijn in mijn mond helemaal omarmt en mijn aandacht er wat van weggehaald. Ik werd namelijk iedere twee uur wakker van de pijn. Door het te accepteren en niet alle aandacht te geven; heb ik vervolgens zonder extra pijnstilling acht uur achter elkaar geslapen en werd ik vanochtend wakker met zo goed als geen pijn meer in mijn mond. Wat acceptatie niet kan doen; wonderen.

Misschien een mooie titel voor een volgend boek. De kracht van acceptatie. Acceptatie, wat mij betreft de essentie van zelfliefde. Alles in ons mag er zijn aangezien het er is; kun je het maar ‘t beste accepteren. Klinkt zo simpel, is het meestal ook. Heb je zelf lief. Wat kun jij vandaag in jezelf accepteren waar je normaal gesproken tegen vecht? Heb je zelf lief, liefje. Liefde!

Self-in way – Vergeving

Amsterdam, 24-1-2019

Vergeving; wat is dat eigenlijk?
Kunnen we het voor anderen bedenken wat het is, of alleen voor onszelf?
Wanneer is het tijd om iemand of misschien wel jezelf te vergeven? Hoe moet dat?
Bestaan op die vragen vaste antwoorden?

Ik denk dat de antwoorden hierop heel persoonlijk zijn. Vergeving is een ervaring,  het is een ontdekkingsreis.  Het enige wat ik kan schrijven over vergeving is mijn persoonlijke ervaring. Daarvan uit hoop ik anderen te inspireren. Want vergeving brengt vrijheid en vreugde met zich mee en dat gun ik iedereen. Ook jou!

Vergeving is voor mij in het nu leven. En in dat eeuwige nu niet al teveel vasthouden aan pijnlijke gebeurtenissen en daarmee wrok koesteren of schaamte. En dit klinkt prachtig maar ik ben een mens en ook mij lukt dit niet altijd. Soms is er wel weer even pijn, wrok, schaamte of verdriet. En de sleutel is tot nu toe voor mij altijd geweest: acceptatie. Ja zeggen tegen alles in mijzelf. Doe jij dat ook wel eens? Jezelf liefhebben ook al ervaar je dit soort gevoelens..

Met alleen maar positief denken of visualiseren, dankbaarheid voelen  kom je niet tot innerlijke vrede en vergeving. Voelen en accepteren van ook de zware kant in het leven; zijn minstens net zo nodig. We zijn emoties als kwaadheid, verdriet en andere ongewenste emoties als negatief gaan bestempelen. Maar juist als je iets niet wilt; als je het wegdrukt, dan is het toch logisch dat het vroeg of laat terugkomt?

Wanneer we onkruid willen verwijderen en daarbij harde middelen als gif gebruiken, komt het onkruid waarschijnlijk niet meer terug. Echter het stukje grond waarop wij dit doen; raakt wel vervuild. Dit gif gaat in de grond zitten en wellicht ook in alle of sommige wortels in deze grond. Misschien komt het vrij in de groenten verderop in de grond. Of gaat het in de bloemen zitten waar bijen  honing van maken. Het gif maakt dat het onkruid er niet meer is maar zorgt daarmee wel voor schade.  Wat je agressief en hardnekkig wegstopt of verstopt, zie je misschien (even) niet meer, maar komt vroeg of laat (in een andere vorm) terug.

Pijn wilt gezien, net zoals alles.

Daarom hoort Voelen voor mij bij vergeving. In De kracht van Zelfliefde schrijf ik over het verschil tussen voeden en voelen. Met pijn voeden bedoel ik het erger maken, olie op het vuur gooien. Met gedachten de pijn vergroten door gedachten te denken die het erger maken. In voeden zit de D van drama. Voeden is het negatieve aandacht geven. Doe jij dat ook wel eens? Over iets blijven malen en piekeren zonder het eigenlijk gewoon even te voelen. Te voelen wat achter al die zorgen zit. Misschien ben je wel boos op iets uit het verleden, iets wat je zelf deed of over iets wat anderen (verkeerd) deden. Zoek eens op wat er achter de gedachten zit en durf te voelen.

Met pijn voelen bedoel ik de pijn erkennen en zien. Soms wat verdriet laten gaan, misschien even op een kussen slaan. In voelen zit de L van loslaten. Voelen is het positieve aandacht geven. Het wordt gezien, erkend, gevoelt en daarmee losgelaten. En ook al was het iemand anders die jou iets aan deed, jij neemt met voelen de macht weer in hand! Er zit helaas geen W in voelen maar wonderen gegarandeerd als je durft te doorvoelen!

Vergeving is dus niet het verleden wegstoppen en doen alsof het er niet is. Zand erover; dat is geweest. Of er middelen tegen gebruiken zodat je er niet meer aan hoeft te denken. Vergeving is in deze de pijn voelen als zij daar soms even is. En dan vervolgens; de aandacht richten na het voelen, op positieve en mooie gedachten. Op de fijne herinneringen en op de mooie die nog gemaakt worden in dit leven. Op dit moment. In dit moment: zijn.

Tot slot, om nog af te sluiten met zelfliefde: die past goed samen met vergeving. In het straatje van zelfliefde gaat vergeving zelfs ook samen met dankbaarheid.

Je zou kunnen zeggen

Ik houd van mijzelf. Alles uit het verleden heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Dat maakt dat ik alles uit het verleden omarm als ik onvoorwaardelijk houd van mij. En dat betekent niet dat bepaalde mensen nog in mijn leven wil of hen weer helemaal ok vind. Ook betekent het niet dat ik al mijn eigen gedrag altijd ‘goedkeur’. Het betekend simpelweg dat ik mijzelf helemaal accepteer en liefheb zoals ik ben; het verleden is onderdeel van mijn geheel.

Je bent een wondermens, ver-geef dat idee nooit en heb jezelf eindeloos lief!

Liefde

 

 

 

 

 

 

workshop de kracht van zElfliefde

Amsterdam, 27-11-2018

 

Ietwat melancholisch gestemd zit ik vanavond op de bank. Het is herfst, ik moet bijna ongesteld worden; ik voel me verdrietig. Wat ik het liefst doe in een bui als deze is het volgende:

1. Ruimte nemen om alleen te zijn en de gordijnen dicht doen

2. Dramatische muziek luisteren keihard door mijn koptelefoon (ik heb een lijst op spotify die drama heet; speciaal voor deze momenten. Denk aan (hoor) Jeff Buckley, the Cranberries, Beth Gibbon, Adele en zelfs Toni Braxton staat ertussen: Unbreak my heart! 

3. Huilen en schrijven. 

Dit stappenplan brengt mij altijd opluchting. Een diepe duik in drama en daarna volgt opluchting. Het magische medicijn is voelen. Het drama wil gewoon ook gezien en omarmt. Herkenbaar? En zo niet; wat werkt wel voor jou?

Goed, drama dus. Waar ik eigenlijk over wil schrijven; mijn workshops! De synchroniciteit waarmee die zijn ontstaan enzo. Weer allemaal een grote elfachtige bedoeling.

De eerste workshop Kracht van Zelfliefde was bij Sukha Yoga. Ik had van te voren bedacht dat ik maximaal 10 deelnemers voor de eerste keer wilde. (twee zou al spannend zijn dus 10 duidelijk the Max.)

Op de  avond voor deze eerste Kracht van Zelfliefde workshop kreeg ik een last minute vraag via email: of iemand die zich al had aangemeld nog een vriendin mocht mee nemen. Hmm ik had alles al voorbereid, maar hoe kan ik nou nee zeggen tegen 11 deelnemers?! Elf en nee gaan niet samen. 11 deelnemers in mijn eerste workshop.  Hoe te gek trouwens dat er elf mensen wilden mee doen? Wauw.
Ik had voor deze dag 10 oefeningen bedacht en eentje achter de hand; voor als we tijd over zouden hebben. Met elf officiele deelnemers deden we in plaats van 10 ook elf oefeningen. Elf elf!

We waren precies op tijd klaar. Alsof het allemaal zo moest zijn; zo voelde het ook. Ik voelde mij kalm; rustig. Toen ik over de (zoveelste) dubbele elfjes vertelde aan Anna, de eigenaresse van Sukha Yoga; vertelde zij dat ze op dezelfde dag als Elfin jarig is. Op Elf Augustus.
Ik heb daar, in haar mooie yogastudio, meteen nog 11 workshops gepland. Nee grapje, wel eentje nog! Op 15 december; kom je? Op naar de 1111111111 workshops worldwide! zElfliefde gekte. (11 is ook het gekkengetal!) Verbaasd het je? Mij niet. 🙂

Mijn tweede workshop van afgelopen zaterdag in Beverwijk was ook magisch. Om dat uit te leggen eerst even het volgende:

Toen Elfin er al even/nog was en op een avond lag te slapen, keek ik naar een film. Moe van al het slaapgebrek destijds maar zo gelukkig met hem in mijn leven dacht ik het volgende: als ik een meisje, een dochter krijg ooit.. Wil ik haar Eileen noemen; al lijkt die naam heel veel op Elfin. Dat maakt me niks uit. Eileen en Elfin; ja toch?!
Precies op het moment dat ik de naam Eileen dacht; verscheen deze naam in de ondertiteling van de film waar ik naar keek. Ik kan het me nog zo goed herinneren.
Mijn toekomstige dochtertje gaat dus Eileen heten. Dat moge duidelijk zijn. Hoe zou jij een dochtertje noemen? Of een zoontje? Heb je dat ook wel eens? Magische tekens van het leven. Pas maar op met wat je bedenkt! Denk maar leuk, mooi en lief! Het komt zo uit.. Careful what you wish for.

Een aantal weekjes terug ontving ik een e-mail van een vrouw die als nickname Angel had.  Ze had mijn eerste boek gelezen en beschreef allerlei mooie synchroniciteit dingetjes; veel herkenning die zij vond in het boek.  Zoals dubbele nummers en meer van dat magische.

We mailden wat over en weer en uit dit contact kwam een workshop voort; in Beverwijk. Angel bleek in het echt Eileen te heten. En ze vertelde me tijdens de workshop over een boek dat gaat over een elf jarig jongetje wat niet meer leeft, met de titel: ik ben er gewoon nog! Kan niet wachten tot ik dat lees. Ik voel Elfin ook overal nog. Mijn elfje; mmm.  Misschien een derde boek over de verbinding die er nog is. Niet stuk te krijgen.

Liefde!

zElfvergeving

Amsterdam, 20-09-2018

Ik had het laatst over vergeving met Kharkhu; de vriend die mij twee maanden liet verblijven in het meest prachtige resort op aarde: Kamalaya. Hij zei dat onszelf vergeven eigenlijk het allerbelangrijkst is, of dat het daar begint. Ik kon het niet zo plaatsen, maar nu wel.  

Eigenlijk kom ik voor het eerst bij zelfvergeving. Althans; over het stuk van de relatie met mijn ex; dat stuk je weet wel. Het kwam de afgelopen dagen ineens in mij op: ik geloof dat ik mijzelf maar eens moet vergeven!

Ik was altijd op zoek naar een prins op het witte paard. Ik was het die verliefd werd op de jongen die mij alles heeft afgenomen. Waarom werd ik verliefd op hem?
Hij leek mij alles te kunnen geven in dat roze wolk beginstuk van ons bizar pijnlijk geëindigde sprookje.
Hij en ik waren beiden op zoek naar iets buiten onszelf; elkaar.

Ware liefde? Misschien in Disney maar niet in het ware leven. Althans een ander nodig hebben voor jezelf compleet voelen is volgens mij een illusie en daardoor een pijnlijke zoektocht. Mijn ex zijn gedrag schetste trouwens het zieke en extreme voorbeeld van: zonder jou geen leven meer. Jij brengt mij geluk en als je daarmee besluit te stoppen dan stoppen wij er allemaal helemaal mee.

Liefde is volgens mij vrij, ongebonden en het belangrijkte: het is altijd en overal te vinden in jezelf. Maar voor je dit echt kunt voelen is het soms nodig jezelf te vergeven. Want zonder vergeving minder (zelf)liefde. Er zit dan iets in de weg wat blokkeert om te stralen en vlammen zoals het zonnekind dat je bent.

Waarvoor kun jij jezelf vergeven?

Ik vergeef mijzelf voor dat ik zo opzoek was naar liefde en bevestiging buiten mijzelf. Dat ik dacht dat mijn geluk daar bij die ander(en) te halen was. Misschien doe jij dat ook wel, of maak je keuzes waar je niet zo gelukkig van wordt. Laat je dingen liggen die je eigenlijk zou willen oppakken? Ga je door met iets waar je eigenlijk mee wilt stoppen? (denk aan gewoontes, verslavingen als piekeren, te hard werken, roken, drinken, drugs of jezelf op een andere manier ontwijken), je laten stoppen door angst, oordelen, what else? Er is zoveel. Zoveel menselijkheid. Overal en altijd.
Heb je een rotbaan waar je je ongelukkig in voelt? Of een partner die eigenlijk meer tijd verdient of helemaal jouw tijd niet meer?

Vergeef jezelf. Loop als je wilt naar de spiegel en zeg jezelf dat, wat het ook is, het ok is. Of denk het, zonder spiegel kan het ook. Je mag het ook zingen. Ik vergeeeeef mijzelf; onder de douche! En je mag het trouwens ook aan god vragen of aan engelen; vergiffenis. Echter  god is in jou; je hebt alles in huis, je lichaam is een tempel en je bent zelf die bengel engel.

Alles wat zich in jou afspeelt is menselijk. Alles in jou mag ok zijn. Want ok biedt stevige en veilige fundering om op te bouwen. Vanuit de ok kun je keuzes maken om dingen nu anders aan te pakken, of eens te laten liggen misschien. In mijn boek De kracht van Zelfliefde noem ik dit interne acceptatie. Vergeef jezelf en accepteer alles in jou! Dat schept vleugels om het leven te vliegen waarvan je in je mooiste dromen droomt.

Doe het vandaag nog! Je verdient het. En ook de ander geef je daar iets mee. Samen zijn we een, enig toch?

Liefde!

Elfinding

Amsterdam, 5-9-18

Op een september rijd ik langs de supermarkt na mijn werk. Een goede vriend van mij wie op mijn kitten Muis past als ik van huis ben, heeft mij gevraagd wat mee te nemen zodat hij voor ons kan koken, mmm. Eenmaal in de winkel aangekomen zie ik dat er weer pepernoten worden verkocht. Normaal voel ik weerstand als ik op een september al pepernoten zie liggen, maar vandaag voel ik koopdrang; in neem ze mee naar huis. 

Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is Muis knuffelen. Samen met kleine Muis in mijn armen loop ik vervolgens naar de bank. Ik zie iets blauws onder mijn bank liggen. Ik raap het op en het is een mini blauw babyschoentje. Maat 21. Ik heb dit schoentje nog nooit eerder gezien. ‘Heb jij dit al gezien, Con?’ Vraag ik aan oppas Conrad. ‘Oh nee, dat is wel echt jouw kleur he?’ Zegt hij van achter zijn laptop. Ik wantrouw hem,  hij heeft het hier vast neergelegd. Maar hij zegt duidelijk van niet. (als hij dit wel heeft gedaan is het trouwens te schattig voor woorden, vind je niet?)
Maar whatever,  ik wil dit begrijpen..

Muis komt niet verder dan het balkon.

Van een kledingruil die ik wel eens thuis organiseer overgebleven? Blijkt in ieder geval niet van degene met drie kleine kids wie ik in gedachten heb. (sommige dingen kun je niet begrijpen ja, ja)

Ik laat het schoentje vervolgens even links liggen om te gaan wandelen met Conrad,  maar zodra hij naar huis vertrokken is diezelfde avond,  spreekt mijn detective mind weer tot mij en ik ga verder op onderzoek uit. Nog net niet met een vergrootglas en een hoed op, loop ik naar boven…

Ik open de la waar al Elfin zijn spulletjes in liggen die ik bewaard heb. Geen wederhelft van dit felblauwe schoentje te vinden. Wel zijn mutsje met zijn naam erop wat mij opvalt omdat het exact dezelfde kleur heeft als dit schoentje. En ook boek Elfin ligt daar, in precies dezelfde kleurtinten. Ik word stil van hoe goed deze spullen bij elkaar matchen. Ik kan het niet plaatsen maar het gevoel is zo mooi en stil. Het gevoel van verbinding…

Soms zijn dingen gewoon echt niet te plaatsen, of…
Ik app Conrad nog een keer, maar nee, hij zegt van niet.

Het is een wonderschoen, een Elfteken, een verbindingsbewijsstuk! Het maakt me ook eigenlijk niet uit wie die schoen daar heeft gezet; al was het god.
En die pepernoten, wie had dat gedacht?

‘Elf zet zijn schoen en Shantaklaas komt thuis met pepernoten!’

Mooi, of niet?

 

Liefde!