EmoElf

Amsterdam, 2-11-2017

Dag
‘N dag
Het is zo’n dag
Het is zo’n dag dag

Het is zo’n dag waarop ik het volgende kan afvinken; huilen, schreeuwen, (veel)eten, lachen, mij goed voelen, mij onzeker en kut voelen, denken of nee zelfs piekeren en het liefst alles tegelijk ook. Vergeet ik niet iets?
Ik besef mij dat het bijna volle maan is en dat ik ook bijna ongesteld word. Rollercoasterdagen als deze heb ik zelden en zijn vrijwel altijd te herleiden naar deze twee maandelijkse gebeurtenissen.
Mijn kleine Elfin mis ik vandaag trouwens ook intens. Zijn zachte vrolijke snoetje; hij was pure vreugde. En ook Pauline mis ik. Het gemis is verscheurend en het enige wat ik kan is het verdriet wat ik voel toelaten. Mijzelf vasthouden en knuffelen en huilen tot ik niet meer kan.
Als ik na de tranen in de spiegel kijk schiet ik in de lach, het is nog iets te vroeg voor zwarte piet. Ik maak mijn gezicht schoon en terwijl ik dat doe zeg ik lieve dingen tegen mijzelf in de spiegel. ‘’Huilen is ook oke lieverd, het mag er zijn en ik ben zo trots op je’’

Ik kan nu zeggen dat ik weet uit ervaring dat ‘’er voor mijzelf zijn’’ zo essentieel is. Het is de hoofdreden waarom ik nu nog overeind sta. Op zwakke momenten iedere keer de lieve woorden en de ruimte aan mijzelf geven; er voor mijzelf Zijn. Het is een aanrader voor iedereen, ik ben bezig met allerlei dingen omtrent zelfliefde de wereld in werken.

Twee goede vriendinnen van mij: Tishya en Kate, wonen in het buitenland. Ik zou ze vaker willen zien maar we spreken elkaar gelukkig geregeld. Zo sprak ik gisteren met Kate en vanochtend met Tish over van alles, ik kreeg van beiden inspiratie. Dat ook vandaag, wat een dag.
De gesprekken met hen gingen over filmpjes opnemen, een eigen youtube kanaal starten en mijn boodschap over zelfliefde en bewustzijn op die manier verspreiden in de wereld. Ik ben super blij met deze twee, die overigens beiden in Engeland wonen. In het Engels zal ik het ook gaan doen; deze filmpjes. Want of mijn boek vertaald zal worden is nog niet zeker, wel kan ik al stiekem iets zeggen over een tweede boek. Een werkboek vanuit de s-Elfin methode staat op het programma. En al schrijf ik die in het Nederlands; dat kan wel overal ter wereld. Als het even kan zit ik deze maand nog in Engeland en wie weet waar meer.
Ik heb trouwens een pagina op Facebook aangemaakt onder mijn naam, voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn laatste nieuws en binnenkort een self love experiment; op deze pagina vertel ik daar binnenkort meer over!

Tot slot, om nog even een keer van de hak op de tak te springen, de heerlijke lelies van Annique die ik thuis heb staan beginnen uit te vallen. Het is dus tijd voor nieuwe bloemen en hoe symbolisch dat mijn ogen zonet, in de Albert Heijn, precies vallen op de herfsttakken katjes. Het is ok om zo nu en dan een emotioneel kattig takkenwijf te zijn, het is wat het is. Ze staan prachtig!

Liefde!

Synchronicitelf

Amsterdam, 29-9-’17

Vanmiddag had ik een interview over mijn boek met Sarina, voor een artikel wat zij gaat schrijven voor een tijdschrift in Belgie. Ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet en we zijn toen facebookvrienden geworden. Inmiddels heeft zij mijn boek al gelezen en vandaag was dan de afspraak voor ons interview hierover.

We ontmoetten elkaar bij Pllek in Amsterdam. Vlak voor het interview geeft zij mij een mooi paars tasje en gezien het doosje daarin moeten dat wel heerlijke Belgische bonbons zijn. Super lief en attent maar ik wil ze wel nog even bewaren, alles op zijn tijd; nu ik ben gestopt met roken snoep ik toch wat meer dus ik probeer wat op te letten vanaf vandaag. Vrij zijn van sigaretten bevalt heerlijk maar het idee over een paar maanden kilo’s af te moeten vallen, bevalt mij minder.
Het laatste onderwerp van het interview is synchroniciteit; een van de inzichten in mijn boek. Hoe leg je nou de betekenis van dit woord uit? Het zijn de dubbele getallen die we soms zien, de telepathie met vrienden en familie en meer. Het zijn de dingen die ons vlinders geven in onze buik en maken dat we het leven voelen stromen. Het lijken signalen van het leven dat wij op het juiste pad zijn en dat we zo door mogen gaan, misschien wel van onze intuitie. Begrijpen of uitleggen kan ik het niet. Voorbeelden geven kan ik wel. En vandaag, notabene na het spreken met Sarina over dit onderwerp, heb ik toch wel weer een mooie.
Ik ging vandaag met iets bezig waar je liever niet mee bezig bent. Dit was na het interview, ik reed even door naar Fajah haar huis en samen zaten wij achter onze laptops. Iets met facturen en de crematie van Elfin; wat toch altijd ergens bizar blijft. Niet te lang bij stilstaan maar even doen.

Een van de facturen van destijds blijkt 811 te zijn; de getallen van zijn geboortedatum. Alles wat met Elfin in verband staat heeft een direct lijntje naar mijn hart. Ik voel op dit soort momenten een vreugdesprongetje of zo, een soort vlinders in mijn buik, alsof ik zijn liefde even voel. Of een verbinding met alles. Heel mooi, ik geniet daarvan.
Faj en ik vinden het beiden bijzonder en maken vervolgens even af waar we mee bezig zijn.

Wanneer ik een paar uur later thuis kom maak ik een kopje gemberthee, en daar staat dat paarse tasje van vanmiddag op tafel. Met die bonbons, die eigenlijk dus niet voor nu zijn, eigenlijk. Toch even kijken of het wel echt bonbons zijn, ik maak het open en ik zie….. Getallen. In het doosje zitten getallen van chocolade. En wel de getallen 811, los van elkaar. De oneindige acht met de elf; ook wel Elfin zijn geboortedatum. Ik vertel het aan Faj die ook meteen zegt: dit kan zeker geen toeval zijn! En zijn die chocolaatjes er nu nog? grapt ze.

Het zijn deze kleine dingen die ik dus niet kan verklaren maar waarvan mijn hart even sneller gaat kloppen. En wat integer en lief ook; Sarina die zoiets moois bedenkt om mij te geven. Dit zijn kleine mooie onverklaarbare wondertjes die mij heel stil en tegelijkertijd dolenthousiast maken. Of het nou vlinders, kleuren, geuren, telepathische momenten of vogels zijn, ik vind het prachtig.
De chocolaatjes zijn trouwens ook heerlijk; ik heb de elf al op. Dan maar gewoon elf keer zoveel sporten straks, we moeten toch ook genieten in het leven!?
Oh en tot slot wat ik wel weet van synchroniciteit; meteen loslaten en verdergaan. Want met het hoofd kun je haar betekenis niet verstaan.

Liefde!