Het gaat niet altijd vanzElf

Amsterdam, 22-02-2019

Hoe doe jij dat? Op ietwat mindere dagen. Hoe ga jij met jezelf en je leven om? Als alles even een dag naar is. Of heb jij die dagen niet?

Acht à negen van de tien dagen gaan bij mij over het algemeen in een flow. Maar dan heb je die ene dag. Ken je die?  Die compleet verstoorde, ik voel me ziek,  stoot mijn teen en laat iets en vervolgens alles vallen , regenachtige, pijnlijke en ietwat eenzame dag. Ik wil niet doen alsof het alleen maar mooi weer is, alsof er alleen maar licht is. Doen alsof de zon schijnt als het nacht is. Daarom juist schrijf ik ook over ook deze donkere en niet zo gekleurde dagen. Anders denkt men nog dat ik van een planeet kom waar alleen maar licht is. Nee hoor, ik ga ook weleens door een donkere dag. Uiteraard. En dat omarmen, durven belichten en delen met jullie, dat is volgens mij ook zelfliefde. Niet?

Mijn dag begon gister met tandpijn en ik had, thank god, een afspraak bij een tandarts weten te maken de dag ervoor. Mijn eigen tandarts is op vakantie en naast dat ik aan het thuiswerken was, nota bene een filmpje opnemen met pak hem beet honderd paracetamol op zodat ik kon praten, heb ik gelukkig een andere kunnen vinden.

Ik was ervan overtuigd dat mijn tand eruit getrokken zou worden gister ochtend, onderweg naar deze tandarts bij mij om de hoek. Ik was er klaar voor en helemaal niet bang.

”Een voortand eruit trekken”?, vroeg de jonge tandarts? ”Maar dan heb je daar een gat?!” ”Ja”, zei ik zelfverzekerd, ”daar kan dan toch een nep tand in”.
Ik wilde verlost van deze allesoverheersende zeurende pijn die anderhalf jaar geleden al was behandeld met een wortelkanaalbehandeling.

Het enige wat deze tandarts deed was een foto maken; daarna zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was: ‘’ik verwijs je door naar een speicalist.’’

”WAT!? Jij  bent toch een TANDARTS?! Ik sta hier wel van te kijken. Mijn tandarts maakte eerst een foto en behandelde mij daarna!?! Dat is toch wat een tandarts doet?” 

Hij was hier niet in gespecialiseerd.. Oh, oh, houd je in houd je in Shant dacht ik. Ja ik moest me echt inhouden, maar deed het niet echt:

”Laat me dan niet langs komen, voor alleen een foto. Wilt de specialist waar ik heen moet ook weer een foto maken? Stuur in elk geval de foto op die jij zojuist gemaakt hebt? (alsjeblieft)

De jonge tandarts die niet gespecialiseerd is,  kan de foto voor mij uitprinten en dat doet hij. Met een verwijsbrief en nog wat papieren loop ik daar de deur uit. Het regent op dat moment. Vervolgens moet ik nog vijf keer  heen en weer  bellen, dit doe ik in de regen terwijl ik opzoek ben naar de apotheek waar ik mijn pijnstilling op mag halen. Ik bel heen en weer om een afspraak te krijgen. Eigenlijk heeft de specialist deze week geen tijd en daarnaast moet ik eerst een kennismakingsconsult hebben. EEN KENNISMAKINGSCONSULT!? Ik val geloof ik nog net niet flauw, terwijl ik de apotheek maar niet kan vinden.  Ik leg de situatie uit aan de mevrouw aan de lijn en ik zorg dat zij de foto ontvangen van de tandarts. Dat moet digitaal en ik moet daarvoor een vrijwaringsverklaring invullen en weer langs brengen of inscannen bij de jonge tandarts die niet gespecialiseerd is. Ik moet zo ook nog werken; klinkt in mijn achterhoofd en met veel gebonk in mijn mond bel ik nog een aantal keer heen en weer. Ik zal er zelf toch nog het heen en weer van krijgen. Ze zullen hun best doen en wie weet krijg ik deze week nog een afspraak. Joepie! De pijnstilling die ik inmiddels heb bemachtigd helpt niet echt en van huis ga ik ga onderweg naar mijn werk. Op mijn werk blijk ik te zijn doorgelekt. Pijn in mijn mond heb ik wel maar menstruatiepijn in elk geval niet. Ongesteld worden past wel bij deze dag, brengt in ieder geval wat kleur!  Gelukkig ligt daar een broek van een collega die ik kan dragen. Ik heb de liefste collega’s. Een klein beetje licht op deze donkere dag.

Op werk word ik gebeld door de tand specialist: er is morgen plek om half twee! Ik ben blij alsof ik een vakantie naar de Malediven heb gewonnen.

Morgen mag ik driehonderd euro neerleggen voor een tweede wortelkanaalbehandeling op een al eerder behandelde voortand. Maar goed, de pijn is dan wel weg!

Later die middag krijg ik, als ik toch wat ziek en eerder ben weggegaan van werk, een telefoontje over een sollicitatie die ik onlangs heb gehad. Ik had gesolliciteerd in een hulpverleningsbaan. In dit telefoongesprek komt het er op neer dat de directrice mij sterk vind en inziet dat ik waarschijnlijk snel zou leren, maar dat alles omtrent mijn verleden toch teveel is voor haar en de baan. (Ja, dat zei ze letterlijk; teveel). Ze bedoelde dat ik nu lichtelijk bekend was en natuurlijk wat er is gebeurd en dat ook mijn zus nog eens een killerbody plan had bedacht, de sollicitatie was in een eetstoorniskliniek.

Ik moest even slikken, ah oh, het was mijn dag al niet. Off with the head? Nee, ik houd me best wel in. Ik klap eerder wat dicht nu.

Zou het misschien ook inspirerend kunnen zijn voor cliënten? Om na heftige dingen in het leven toch te blijven kiezen voor het leven, voor zelfliefde? En al kennen ze mij van tv of andere media, wat is daar precies het probleem? En wat heeft een killerbody plan in godsnaam te maken met iemand die niet van zichzelf houdt en daardoor een eetstoornis ontwikkeld? Dat plan  is niet om mensen af te breken; dat plan is om mensen in hun kracht te brengen. Dat mensen die obsessief vanuit gebrek aan zelfliefde dat plan ook treffen en er in doorschieten dat is onontkoombaar, ja. Trots op mijn zus en hoeveel mensen dit plan al heeft geholpen. Op mezelf ook trouwens.   Ik ben geloof ik nog wel aardig gebleven hoor, tegen deze mevrouw.

Thuis brak ik na alles, met name om de tandpijn,  in tranen uit.

En toen was het tijd om mijn TED-talk filmpje op te sturen; TED heeft mij gevraagd! Ja, ik ga nu weer over naar de dingen die wel goed gaan. En vannacht heb ik uit wanhoop door pijnstillers die niet meer werkten, of maar kort, de pijn in mijn mond helemaal omarmt en mijn aandacht er wat van weggehaald. Ik werd namelijk iedere twee uur wakker van de pijn. Door het te accepteren en niet alle aandacht te geven; heb ik vervolgens zonder extra pijnstilling acht uur achter elkaar geslapen en werd ik vanochtend wakker met zo goed als geen pijn meer in mijn mond. Wat acceptatie niet kan doen; wonderen.

Misschien een mooie titel voor een volgend boek. De kracht van acceptatie. Acceptatie, wat mij betreft de essentie van zelfliefde. Alles in ons mag er zijn aangezien het er is; kun je het maar ‘t beste accepteren. Klinkt zo simpel, is het meestal ook. Heb je zelf lief. Wat kun jij vandaag in jezelf accepteren waar je normaal gesproken tegen vecht? Heb je zelf lief, liefje. Liefde!

Self-in way – Vergeving

Amsterdam, 24-1-2019

Vergeving; wat is dat eigenlijk?
Kunnen we het voor anderen bedenken wat het is, of alleen voor onszelf?
Wanneer is het tijd om iemand of misschien wel jezelf te vergeven? Hoe moet dat?
Bestaan op die vragen vaste antwoorden?

Ik denk dat de antwoorden hierop heel persoonlijk zijn. Vergeving is een ervaring,  het is een ontdekkingsreis.  Het enige wat ik kan schrijven over vergeving is mijn persoonlijke ervaring. Daarvan uit hoop ik anderen te inspireren. Want vergeving brengt vrijheid en vreugde met zich mee en dat gun ik iedereen. Ook jou!

Vergeving is voor mij in het nu leven. En in dat eeuwige nu niet al teveel vasthouden aan pijnlijke gebeurtenissen en daarmee wrok koesteren of schaamte. En dit klinkt prachtig maar ik ben een mens en ook mij lukt dit niet altijd. Soms is er wel weer even pijn, wrok, schaamte of verdriet. En de sleutel is tot nu toe voor mij altijd geweest: acceptatie. Ja zeggen tegen alles in mijzelf. Doe jij dat ook wel eens? Jezelf liefhebben ook al ervaar je dit soort gevoelens..

Met alleen maar positief denken of visualiseren, dankbaarheid voelen  kom je niet tot innerlijke vrede en vergeving. Voelen en accepteren van ook de zware kant in het leven; zijn minstens net zo nodig. We zijn emoties als kwaadheid, verdriet en andere ongewenste emoties als negatief gaan bestempelen. Maar juist als je iets niet wilt; als je het wegdrukt, dan is het toch logisch dat het vroeg of laat terugkomt?

Wanneer we onkruid willen verwijderen en daarbij harde middelen als gif gebruiken, komt het onkruid waarschijnlijk niet meer terug. Echter het stukje grond waarop wij dit doen; raakt wel vervuild. Dit gif gaat in de grond zitten en wellicht ook in alle of sommige wortels in deze grond. Misschien komt het vrij in de groenten verderop in de grond. Of gaat het in de bloemen zitten waar bijen  honing van maken. Het gif maakt dat het onkruid er niet meer is maar zorgt daarmee wel voor schade.  Wat je agressief en hardnekkig wegstopt of verstopt, zie je misschien (even) niet meer, maar komt vroeg of laat (in een andere vorm) terug.

Pijn wilt gezien, net zoals alles.

Daarom hoort Voelen voor mij bij vergeving. In De kracht van Zelfliefde schrijf ik over het verschil tussen voeden en voelen. Met pijn voeden bedoel ik het erger maken, olie op het vuur gooien. Met gedachten de pijn vergroten door gedachten te denken die het erger maken. In voeden zit de D van drama. Voeden is het negatieve aandacht geven. Doe jij dat ook wel eens? Over iets blijven malen en piekeren zonder het eigenlijk gewoon even te voelen. Te voelen wat achter al die zorgen zit. Misschien ben je wel boos op iets uit het verleden, iets wat je zelf deed of over iets wat anderen (verkeerd) deden. Zoek eens op wat er achter de gedachten zit en durf te voelen.

Met pijn voelen bedoel ik de pijn erkennen en zien. Soms wat verdriet laten gaan, misschien even op een kussen slaan. In voelen zit de L van loslaten. Voelen is het positieve aandacht geven. Het wordt gezien, erkend, gevoelt en daarmee losgelaten. En ook al was het iemand anders die jou iets aan deed, jij neemt met voelen de macht weer in hand! Er zit helaas geen W in voelen maar wonderen gegarandeerd als je durft te doorvoelen!

Vergeving is dus niet het verleden wegstoppen en doen alsof het er niet is. Zand erover; dat is geweest. Of er middelen tegen gebruiken zodat je er niet meer aan hoeft te denken. Vergeving is in deze de pijn voelen als zij daar soms even is. En dan vervolgens; de aandacht richten na het voelen, op positieve en mooie gedachten. Op de fijne herinneringen en op de mooie die nog gemaakt worden in dit leven. Op dit moment. In dit moment: zijn.

Tot slot, om nog af te sluiten met zelfliefde: die past goed samen met vergeving. In het straatje van zelfliefde gaat vergeving zelfs ook samen met dankbaarheid.

Je zou kunnen zeggen

Ik houd van mijzelf. Alles uit het verleden heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Dat maakt dat ik alles uit het verleden omarm als ik onvoorwaardelijk houd van mij. En dat betekent niet dat bepaalde mensen nog in mijn leven wil of hen weer helemaal ok vind. Ook betekent het niet dat ik al mijn eigen gedrag altijd ‘goedkeur’. Het betekend simpelweg dat ik mijzelf helemaal accepteer en liefheb zoals ik ben; het verleden is onderdeel van mijn geheel.

Je bent een wondermens, ver-geef dat idee nooit en heb jezelf eindeloos lief!

Liefde

 

 

 

 

 

 

workshop de kracht van zElfliefde

Amsterdam, 27-11-2018

 

Ietwat melancholisch gestemd zit ik vanavond op de bank. Het is herfst, ik moet bijna ongesteld worden; ik voel me verdrietig. Wat ik het liefst doe in een bui als deze is het volgende:

1. Ruimte nemen om alleen te zijn en de gordijnen dicht doen

2. Dramatische muziek luisteren keihard door mijn koptelefoon (ik heb een lijst op spotify die drama heet; speciaal voor deze momenten. Denk aan (hoor) Jeff Buckley, the Cranberries, Beth Gibbon, Adele en zelfs Toni Braxton staat ertussen: Unbreak my heart! 

3. Huilen en schrijven. 

Dit stappenplan brengt mij altijd opluchting. Een diepe duik in drama en daarna volgt opluchting. Het magische medicijn is voelen. Het drama wil gewoon ook gezien en omarmt. Herkenbaar? En zo niet; wat werkt wel voor jou?

Goed, drama dus. Waar ik eigenlijk over wil schrijven; mijn workshops! De synchroniciteit waarmee die zijn ontstaan enzo. Weer allemaal een grote elfachtige bedoeling.

De eerste workshop Kracht van Zelfliefde was bij Sukha Yoga. Ik had van te voren bedacht dat ik maximaal 10 deelnemers voor de eerste keer wilde. (twee zou al spannend zijn dus 10 duidelijk the Max.)

Op de  avond voor deze eerste Kracht van Zelfliefde workshop kreeg ik een last minute vraag via email: of iemand die zich al had aangemeld nog een vriendin mocht mee nemen. Hmm ik had alles al voorbereid, maar hoe kan ik nou nee zeggen tegen 11 deelnemers?! Elf en nee gaan niet samen. 11 deelnemers in mijn eerste workshop.  Hoe te gek trouwens dat er elf mensen wilden mee doen? Wauw.
Ik had voor deze dag 10 oefeningen bedacht en eentje achter de hand; voor als we tijd over zouden hebben. Met elf officiele deelnemers deden we in plaats van 10 ook elf oefeningen. Elf elf!

We waren precies op tijd klaar. Alsof het allemaal zo moest zijn; zo voelde het ook. Ik voelde mij kalm; rustig. Toen ik over de (zoveelste) dubbele elfjes vertelde aan Anna, de eigenaresse van Sukha Yoga; vertelde zij dat ze op dezelfde dag als Elfin jarig is. Op Elf Augustus.
Ik heb daar, in haar mooie yogastudio, meteen nog 11 workshops gepland. Nee grapje, wel eentje nog! Op 15 december; kom je? Op naar de 1111111111 workshops worldwide! zElfliefde gekte. (11 is ook het gekkengetal!) Verbaasd het je? Mij niet. 🙂

Mijn tweede workshop van afgelopen zaterdag in Beverwijk was ook magisch. Om dat uit te leggen eerst even het volgende:

Toen Elfin er al even/nog was en op een avond lag te slapen, keek ik naar een film. Moe van al het slaapgebrek destijds maar zo gelukkig met hem in mijn leven dacht ik het volgende: als ik een meisje, een dochter krijg ooit.. Wil ik haar Eileen noemen; al lijkt die naam heel veel op Elfin. Dat maakt me niks uit. Eileen en Elfin; ja toch?!
Precies op het moment dat ik de naam Eileen dacht; verscheen deze naam in de ondertiteling van de film waar ik naar keek. Ik kan het me nog zo goed herinneren.
Mijn toekomstige dochtertje gaat dus Eileen heten. Dat moge duidelijk zijn. Hoe zou jij een dochtertje noemen? Of een zoontje? Heb je dat ook wel eens? Magische tekens van het leven. Pas maar op met wat je bedenkt! Denk maar leuk, mooi en lief! Het komt zo uit.. Careful what you wish for.

Een aantal weekjes terug ontving ik een e-mail van een vrouw die als nickname Angel had.  Ze had mijn eerste boek gelezen en beschreef allerlei mooie synchroniciteit dingetjes; veel herkenning die zij vond in het boek.  Zoals dubbele nummers en meer van dat magische.

We mailden wat over en weer en uit dit contact kwam een workshop voort; in Beverwijk. Angel bleek in het echt Eileen te heten. En ze vertelde me tijdens de workshop over een boek dat gaat over een elf jarig jongetje wat niet meer leeft, met de titel: ik ben er gewoon nog! Kan niet wachten tot ik dat lees. Ik voel Elfin ook overal nog. Mijn elfje; mmm.  Misschien een derde boek over de verbinding die er nog is. Niet stuk te krijgen.

Liefde!

zElfvergeving

Amsterdam, 20-09-2018

Ik had het laatst over vergeving met Kharkhu; de vriend die mij twee maanden liet verblijven in het meest prachtige resort op aarde: Kamalaya. Hij zei dat onszelf vergeven eigenlijk het allerbelangrijkst is, of dat het daar begint. Ik kon het niet zo plaatsen, maar nu wel.  

Eigenlijk kom ik voor het eerst bij zelfvergeving. Althans; over het stuk van de relatie met mijn ex; dat stuk je weet wel. Het kwam de afgelopen dagen ineens in mij op: ik geloof dat ik mijzelf maar eens moet vergeven!

Ik was altijd op zoek naar een prins op het witte paard. Ik was het die verliefd werd op de jongen die mij alles heeft afgenomen. Waarom werd ik verliefd op hem?
Hij leek mij alles te kunnen geven in dat roze wolk beginstuk van ons bizar pijnlijk geëindigde sprookje.
Hij en ik waren beiden op zoek naar iets buiten onszelf; elkaar.

Ware liefde? Misschien in Disney maar niet in het ware leven. Althans een ander nodig hebben voor jezelf compleet voelen is volgens mij een illusie en daardoor een pijnlijke zoektocht. Mijn ex zijn gedrag schetste trouwens het zieke en extreme voorbeeld van: zonder jou geen leven meer. Jij brengt mij geluk en als je daarmee besluit te stoppen dan stoppen wij er allemaal helemaal mee.

Liefde is volgens mij vrij, ongebonden en het belangrijkte: het is altijd en overal te vinden in jezelf. Maar voor je dit echt kunt voelen is het soms nodig jezelf te vergeven. Want zonder vergeving minder (zelf)liefde. Er zit dan iets in de weg wat blokkeert om te stralen en vlammen zoals het zonnekind dat je bent.

Waarvoor kun jij jezelf vergeven?

Ik vergeef mijzelf voor dat ik zo opzoek was naar liefde en bevestiging buiten mijzelf. Dat ik dacht dat mijn geluk daar bij die ander(en) te halen was. Misschien doe jij dat ook wel, of maak je keuzes waar je niet zo gelukkig van wordt. Laat je dingen liggen die je eigenlijk zou willen oppakken? Ga je door met iets waar je eigenlijk mee wilt stoppen? (denk aan gewoontes, verslavingen als piekeren, te hard werken, roken, drinken, drugs of jezelf op een andere manier ontwijken), je laten stoppen door angst, oordelen, what else? Er is zoveel. Zoveel menselijkheid. Overal en altijd.
Heb je een rotbaan waar je je ongelukkig in voelt? Of een partner die eigenlijk meer tijd verdient of helemaal jouw tijd niet meer?

Vergeef jezelf. Loop als je wilt naar de spiegel en zeg jezelf dat, wat het ook is, het ok is. Of denk het, zonder spiegel kan het ook. Je mag het ook zingen. Ik vergeeeeef mijzelf; onder de douche! En je mag het trouwens ook aan god vragen of aan engelen; vergiffenis. Echter  god is in jou; je hebt alles in huis, je lichaam is een tempel en je bent zelf die bengel engel.

Alles wat zich in jou afspeelt is menselijk. Alles in jou mag ok zijn. Want ok biedt stevige en veilige fundering om op te bouwen. Vanuit de ok kun je keuzes maken om dingen nu anders aan te pakken, of eens te laten liggen misschien. In mijn boek De kracht van Zelfliefde noem ik dit interne acceptatie. Vergeef jezelf en accepteer alles in jou! Dat schept vleugels om het leven te vliegen waarvan je in je mooiste dromen droomt.

Doe het vandaag nog! Je verdient het. En ook de ander geef je daar iets mee. Samen zijn we een, enig toch?

Liefde!

Elfinding

Amsterdam, 5-9-18

Op een september rijd ik langs de supermarkt na mijn werk. Een goede vriend van mij wie op mijn kitten Muis past als ik van huis ben, heeft mij gevraagd wat mee te nemen zodat hij voor ons kan koken, mmm. Eenmaal in de winkel aangekomen zie ik dat er weer pepernoten worden verkocht. Normaal voel ik weerstand als ik op een september al pepernoten zie liggen, maar vandaag voel ik koopdrang; in neem ze mee naar huis. 

Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is Muis knuffelen. Samen met kleine Muis in mijn armen loop ik vervolgens naar de bank. Ik zie iets blauws onder mijn bank liggen. Ik raap het op en het is een mini blauw babyschoentje. Maat 21. Ik heb dit schoentje nog nooit eerder gezien. ‘Heb jij dit al gezien, Con?’ Vraag ik aan oppas Conrad. ‘Oh nee, dat is wel echt jouw kleur he?’ Zegt hij van achter zijn laptop. Ik wantrouw hem,  hij heeft het hier vast neergelegd. Maar hij zegt duidelijk van niet. (als hij dit wel heeft gedaan is het trouwens te schattig voor woorden, vind je niet?)
Maar whatever,  ik wil dit begrijpen..

Muis komt niet verder dan het balkon.

Van een kledingruil die ik wel eens thuis organiseer overgebleven? Blijkt in ieder geval niet van degene met drie kleine kids wie ik in gedachten heb. (sommige dingen kun je niet begrijpen ja, ja)

Ik laat het schoentje vervolgens even links liggen om te gaan wandelen met Conrad,  maar zodra hij naar huis vertrokken is diezelfde avond,  spreekt mijn detective mind weer tot mij en ik ga verder op onderzoek uit. Nog net niet met een vergrootglas en een hoed op, loop ik naar boven…

Ik open de la waar al Elfin zijn spulletjes in liggen die ik bewaard heb. Geen wederhelft van dit felblauwe schoentje te vinden. Wel zijn mutsje met zijn naam erop wat mij opvalt omdat het exact dezelfde kleur heeft als dit schoentje. En ook boek Elfin ligt daar, in precies dezelfde kleurtinten. Ik word stil van hoe goed deze spullen bij elkaar matchen. Ik kan het niet plaatsen maar het gevoel is zo mooi en stil. Het gevoel van verbinding…

Soms zijn dingen gewoon echt niet te plaatsen, of…
Ik app Conrad nog een keer, maar nee, hij zegt van niet.

Het is een wonderschoen, een Elfteken, een verbindingsbewijsstuk! Het maakt me ook eigenlijk niet uit wie die schoen daar heeft gezet; al was het god.
En die pepernoten, wie had dat gedacht?

‘Elf zet zijn schoen en Shantaklaas komt thuis met pepernoten!’

Mooi, of niet?

 

Liefde!

 

 

 

 

Ja zeggen tegen pijn in jezElf

Amsterdam 8-7-18,

De afgelopen drie dagen voelden voor mij als een emotionele tornado. Het was alsof ik werd meegezogen in verdriet, onzekerheid en frustratie. Het enige wat ik kon doen was mij eraan overgeven en er over praten met vrienden. Nu ik dit schrijf voel ik mij rustig en uitgehuild, maar je weet het nooit wanneer verdriet weer komt. Soms duurt het weken maar heel soms is ze er drie keer per dag. Hoe is dat bij jou? Hoe ga jij om met pijn en verdriet?

 Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn lieve Elfin en zijn oma Pauline zijn overleden op 22 juli. En afgelopen zes juli was het Pauline haar verjaardag. We hebben het met wat gevierd, want haar leven vieren is wat we nog kunnen doen. Lieve mooie Pauline.
Ik merkte dat vooral de dagen zo voor haar verjaardag ineens verdriet en onzekerheid met zich mee brachten. En die omarmde ik. Soms wat makkelijker dan andere momenten maar over het algemeen lukte dat aardig!

Misschien heb jij ook wel pijn en/of frustratie; door een baan die je niet zo leuk vindt, een relatie die niet fijn loopt, burn out klachten, sombere gevoelens, het kan echt van alles zijn en pijn is niet te vergelijken. Pijn is pijn. Ze hoort bij het leven.

Wat mij altijd het beste helpt is ja zeggen, ook tegen pijn. Ja zeggen en er de ruimte voor nemen. Even huilen, kwaadheid voelen en erkennen, gefrustreerd zijn.En vervolgens de aandacht richten op dingen die mij gelukkig maken. Zoals Anne Frank dat mooi heeft geschreven: geef je aandacht aan de mooie dingen die er nog zijn.

Maar eerst ruimte geven! Aandacht richten op positiviteit kan ook een vlucht zijn. En je wilt het omarmen; want hoe lang ga je blijven vluchten voor datgene in jou? Het wil gezien worden. Het is er niet voor niets.

In het boek wat ik nu schrijf; de kracht van zelfliefde, beschrijf ik drie manieren van verzet tegen pijn of frustratie. Juist omdat er zo’n taboe op heerst en we nooit zo hebben leren omgaan met pijn over het algemeen; wil ik mijn ervaringen over doorvoelen delen. Maar daarvoor is het eerst nodig om je bewust te worden op welke manier jij je verzet.

De manieren die ik in mijn boek omschrijf zijn: vluchten, vechten of voeden.

Wanneer ik op de vlucht ga zoek ik afleiding van de pijn en dit kan door te doen of denken of in een verslaving bijvoorbeeld. Wanneer ik ertegen vecht zeg ik tegen de pijn: jij mag er niet zijn, ik mag dit niet voelen! Wanneer ik de pijn voed, ga ik in de slachtofferrol. Dan gooi ik als het ware olie op het vuur. Ik maak de pijn door er nog een schepje bovenop te doen.

Al deze mechanismen gaan vaak onbewust. Zodra je je bewust wordt van je mechanisme kun je het herkennen en erkennen. Het is ok. En daarmee geef je jezelf en wat je ervaart en doet ruimte. Het is ok; wat het ook is. Jij bent ok; ook al ben je onzeker, verdrietig, boos.

De brug of de tunnel waardoor er weer ruimte komt is dus het erkennen en voelen van datgene.  Alles wilt gezien worden; ook onze schaduwkanten. Door het te zien en er jouw licht op te schijnen; te doorvoelen en lief voor jezelf te zijn, valt het allemaal vaak echt best mee met die pijn!

 

Liefde!

 

 

 

 

 

 

Liefde!

ElfZijn

Wie ben ik eigenlijk? Ben ik mijn gedachten; die steeds weer veranderen? Ben ik mijn gevoelens; die soms in een uur veranderen van blijdschap naar verdriet. Of ben ik de stilte, de energie, de ‘observerende energie’ die altijd in mij aanwezig is. De levensenergie die door mijn lichaam stroomt. Noem het Ki, noem het Chi of energie; ik geloof dat deze woorden dezelfde betekenis hebben. 

 De simpele maar meesterlijk oefening van Tolle; denk: Wat is mijn eerstvolgende gedachte?, is een van mijn favorieten.  Deze oefening zorgt er namelijk voor dat het even stil is in je hoofd. En in die stilte kan ik de energie die ik ben ervaren of voelen. Een tinteling in mijn handen, daar begon het. Nu ben ik mij bijna continu gewaar van die energie, thank god, wat een heerlijk thuis komen is dat. Voelen. 
 Maar ben ik deze stilte? De waarnemende energie die alles observeert inclusief mijn gedachten en emoties. Ben ik dat? Eigenlijk voel ik dat ik gewoon Ben. En hoef ik niet zoveel meer dan te Zijn. Identificatie is er soms met emotie of verstand, soms ook niet. Hoe je het wendt of keert; alles wat wij ervaren/wat door ons heen gaat is leven. Ego, gedachten of stilte in ons hoofd, verdriet of vreugde. Alles, alles, alles.  Het is allemaal onderdeel van leven. En met de acceptatie; het ja zeggen tegen ieder aspect van dat wat leven is; wat dus alles is, komt vrede.

Ik heb nu een zwaar gevoel in mijn lijf, ik ben wat moe, ik voel mij fysiek dus niet optimaal. Echter de innerlijke vrede die ik ervaar op dit moment maakt het zware gevoel in mijn lijf minder zwaar. Ik voel me nu zo dankbaar dat ik weer even mag proeven van deze zoete vreugde die het leven brengt. De stilte, de acceptatie van alles, het compleet Zijn in dit moment. 

Na het verlies van Elfin zat ik een tijd lang in een bijna constante stroom van kalmte, innerlijke rust en helderheid, alertheid vaak zelfs vreugde. Nooit eerder voelde ik zoveel innerlijke vrede eigenlijk, onbeschrijflijk ook wel. Er zijn mensen die dit zouden willen omschrijven als een shock. ”Ze is nog in shock” denken mensen nog steeds weleens. Zou kunnen; alles kan. Al weet ik ook dat dit simpelweg niet zo is. Ik ben niet in een shock.

De betekenis van shock is min of meer; niet voelen, angstig zijn en in ontkenning zijn. Hier herken ik mij simpelweg niet in. (de eerste dagen na het verlies was ik uiteraard in shock trouwens, natuurlijk, al heb ik geen seconde de ontkenning durven ingaan)
In mijn herinnering, gelukkig ben ik er ook over gaan schrijven, was ik vanaf dag een na het verlies juist in overgave en acceptatie.Wat niet wegnam dat er boosheid, verdriet, frustratie in mij omhoog kwamen. Die emoties omarmde ik alsof zij erbij hoorden, aangezien ik mens ben. Nog steeds is er weleens verdriet trouwens, uiteraard. Mijn klein Elfje en zijn lieve oma, wat een gemis.

Ik ben dus geen moment in ontkenning gegaan na het verlies en ook niet in dingen mooier? maken dan ze zijn.  Want hoe kun je in godsnaam iets verschrikkelijks als dit verlies mooi of positief maken? Weet jij het? Positief erna is misschien hoe ik met het verlies ben omgegaan. Ik ben Bewust in acceptatie gegaan; in ja zeggen tegen hetgeen op geen enkele manier verandert kon; de dood van mijn kind en zijn oma.

Wat ik tot op de dag van vandaag niet doe is over de gebeurtenis nadenken in de zin van erover malen. Ik denk dat dit mijn voornaamste redding is geweest van niet ten onder gaan. We kunnen kiezen waar we onze aandacht en gedachten heen sturen. Kies ik malen over toekomst of verleden, waarmee ik mij slechts rot zal voelen en niets verander of kies ik wat anders? Wat kies jij? Lukt het jou om gedachten bewust te denken?

Gedachten maken voor een groot deel  hoe wij ons voelen; gedachten kiezen net zoals kleding kiezen iedere dag; ik zou het iedereen willen aanraden. Door alert te blijven op denken; gedachten te kiezen die ons goed doen voelen kunnen wij een hoop macht in handen nemen over dit moment maar dus ook over het leven. Ik ben een wandelend bewijs.  En ook ik heb trouwens niet altijd positieve gedachten of vreugde, dat zou knap saai worden ook.

De constante stilte en vreugde die ik een tijd lang ervaarde is niet meer zo constant. Ik kan zo nu en dan weer goed in gedachten verzinken of een complete baal en huildag hebben.
Overgave is wat ik dan kan en doe. Het hoort bij het leven, jij hebt vast ook wel eens een baaldag, niet? Zo niet, vertel mij hier meer over! Ik blijf leren. Ik zoek nog een onderwerp voor een derde boek 😛

Door iedere keer te omarmen wat ik ervaar, blijf ik goed gaan. Het leven omarmen zoals het komt. En soms, is dat zwaar. Dat is dan maar.

Naast emoties, gedachten en gemoedstoestanden zou het zo fijn zijn als wij elkaar in al onze menselijkheid ook kunnen accepteren; zonder al te veel analyseren.
Analyseren is het verstand wat opzoek gaat naar antwoorden en vervolgens nog meer vragen vindt. Op zich is dat niet erg maar je zo nu en dan neerleggen bij het feit dat we uiteindelijk niets zeker weten, en daar ok mee zijn, brengt rust. Dit brengt mij in Zijn; in het nu. En het nu is altijd. Of is het wel eens morgen geweest? Anja gaf er zojuist mooie woorden aan; gedachten over toekomst zijn nu alleen nog maar fantasie.

Het meer toelaten van voelen en daarmee juist niet voeden van emoties maar simpelweg voelen. Ja zeggen tegen verdriet. Ja zeggen tegen kwaadheid. Ja zeggen tegen blijdschap. Ja zeggen en de tijdelijke verschijnselen als emoties verwelkomen, nooit wetende hoe lang ze zullen blijven. En die stille observerende energie die dit allemaal ziet; die dit alles registreert of leeft, die ja zegt tegen het leven, dat ben jij; dat Zijn wij.  Wat altijd op de achtergrond is; wanneer er weer een gedachte of emotie voorbij raast. Dat. Voor sommigen zullen deze woorden absoluut als abracadabra klinken; deze taal is echter voor mij de meest heldere uit mijn diepste zijn.

Ik voelde mij zojuist verdrietig omdat ik mij door iemand in een cursus die ik deed, niet gezien en verkeerd begrepen voelde.
En wat ik deed was bewust denken: het is ok dat je je niet gezien voelt, het is ok. Vervolgens het verdriet voelen en uithuilen wat met het stukje niet gezien kwam en daarna Eckhart Tolle luisteren.
Tolle; ik zal hem mijn leven lang blijven verkondigen waar ik ook kom. Omdat de vrijheid die ik ervaar grotendeels door de wijsheid die door zijn Zijn bij mijn zijn gekomen is. Ik dank hem bij deze nog een keertje. Love you

 

Liefde!

 

 

Onvoorwaardelijke zElfliefde

Amsterdam, 02-04-18

Mijn oog viel zojuist op een artikel op facebook met de titel; ‘’10 ugly mistakes women make that ruins any chances of a relationship. Why man pull away.’’ Degene die dit plaatst kun je vinden onder de naam Catch Him and Keep him. Dit kwam als reclame in mijn nieuwsoverzicht. Vrouw en man onvriendelijk zeg ik!  Een man vang en houd je niet. Of misschien wel; gewoon vastketenen. Zou dat werken? Mmm… Eigenlijk niet geprobeerd nog.
 Afijn, de titel van het artikel doet mij denken aan de jaren 50, waar vrouwen hun best doen een goede vrouw te zijn voor hun man. ”Lachen als hij thuiskomt uit zijn werk, en je mond houden voor een uur, minstens. Zorgen dat het eten op tijd op tafel staat,” Ja echt, kortgeleden en misschien nog steeds werden daar boeken over geschreven en uitgegeven. Kan je het je voorstellen? Heb je zijn sokken wel gestreken? Ik ging zelf trouwens die kant op, bij mijn ex. Ik liep over eieren op mijn tenen met een glimlach en vriendelijke woorden zodat de pleuris niet uitbrak. Dat was wat het was. Heftig. Ik ben niet de enige die voorbij gaat aan zichzelf, zeker niet.

 Jezelf wegcijferen kan op allerlei verschillende manieren; in een baan, in een vriendschap, en wat meer, waar doe jij het? Het is zo menselijk.
Ik deed het laatst ook weer, bij een man die ik nog maar net had ontmoet. Voorbij aan mijn gevoelens enzo, hopende dat ik hem gauw weer zou zien, als een verslaafde. Maar twijfels had ik vanaf het begin ook al.

Mijn intuïtie sprak al een aantal keer maar mijn verstand wilde nog even doorproeven.
Ik nam genoegen met te weinig. Mijn verlangens schoof ik voor een groot gedeelte aan de kant onder het mom van; ik heb te veel verwachtingen en moet geduld leren hebben. Naderhand gelukkig heel even maar, want ik kan dat eigenlijk niet meer. Ik kan mijzelf niet meer verstoppen en ik ben wat ik ben. Ik voel wat ik voel en dat begin ik ieder moment meer en meer te leven en daarmee ook uit te spreken. In dit geval naar de desbetreffende man.
Ik heb mijn vorige blog vertaald, aangezien hij geen Nederlands spreekt, in het Engels. En meer, ik heb hem ontiegelijk duidelijk gemaakt dat ik hem leuk vond.  Ik heb mijn hart blootgegeven en hij heeft eigenlijk nooit echt duidelijk gereageerd. Behalve dat hij ergens een hartjeslollie had verstopt in mijn huis; die was, symbolisch gezien trouwens, ook gebroken.
Het feit dat hij niet meteen voor mijn deur stond na mijn liefdesverklaringen, of een paar uur later, maakte genoeg duidelijk voor mij. Later bleek dat hij geen commitment wilt en ook geen kind(eren);ik wel, geen man voor mij dus. Hoe lang hij in Nederland gaat blijven is trouwens ook onduidelijk. Een en al onduidelijk. Intuïtie je bent mijn beste vriend ik luister voortaan altijd naar je, zeg ik nu, zeg ik er bij.

Doe jij dat ook wel eens? Je weet eigenlijk al dat je rechtdoor moet gaan maar je gaat toch eerst even links. Niets mis mee, meerdere wegen naar Rome. Uiteindelijk komen we steeds sneller weer thuis bij zelfliefde.

Wat dat betreft ook nog even terugkomende op dat artikel van Facebook maar ook op mijn situatie hierboven beschreven;

Did I pull him away? Well; this is what I’ve got to say:

If he pulls away; he is not my man! I am not gonna change for a man. Glad we passed the 50’s where we had to learn how to be a good wife. 10 ugly mistakes women make.. come on now! Don’t ever bow or give in for a man beautiful women reading this. Just stick with selflove. If the man is running away; he is not (your) man. Man up! And goodbye then.

En jij lezer, hoe zit het bij jou? Misschien is er iets in jouw leven waar je voorbij gaat aan jezelf? Werk je te hard, spreek je je gevoel niet uit, neem je niet genoeg ruimte in, jaag je je droom uit angst niet na of ben je ongelukkig met iets waar je nu als eerste aan denkt? Je verdient beter; het beste. En wat dat voor jou is weet jij het beste. Niet je juf, moeder, vriend, schildpad of guru. En, soms ook wel.
Je hoeft niet altijd verwachtingen los te laten, wijs te zijn, door te voelen, alles bij jezelf te houden of zoeken. Je bent een mens, wat je nu voelt precies dat mag er helemaal zijn. Spreek je uit, leef je uit. Ga ervoor.  Je verdient het.

Dat wat werkelijk (van jou) is, kun je niet verliezen.

 

Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld.

Liefde!

VergElfing

Amsterdam, 16-03-2018

Het is vandaag 16 maart en dat is de geboortedag van mijn ex. De dag waarop Pauline mijn ex schoonmoeder mama werd zoveel jaar geleden. De dag waarop haar geluk niet op kon bij het vasthouden van haar kleine wonder in haar armen. Ik denk aan ze. En ook denk ik aan de papa van Thomas vandaag, deze blog is ook een beetje voor hem. 

Vlak na het verlies van mijn schoonmoeder, zoon en ex wilde ik niet nadenken over hoe of wat, ik wilde en kon niets begrijpen. Ik schreef de daad van mijn ex af als iets onmenselijks en dat was alles. Verder gaf ik letterlijk en figuurlijk geen aandacht aan hem.  Nu is dat anders.

Op dit moment ervaar ik weer hoe het is om verliefd te zijn. De meest passende omschrijving voor mijzelf in deze staat van zijn vind ik: afhankelijke labiele junk. En ik kan er zelf ook om lachen gelukkig.
Ik heb de jongen die ik leuk vind nu geloof ik, in de maand dat ik hem ken, al twee keer afgestoten met de boodschap dat we beter vrienden kunnen zijn. Ik wil die vlinders niet, ik ben bang. Bang om gekwetst te worden, bang om de controle over mijn gevoel aan een man te vergeven. Al weet ik ergens zelf ook wel dat ik geen controle heb, toch behoud ik hem graag. En ik schrijf dit niet om medelijden of begrip te vragen, ik schrijf dit om vanuit mijn menselijkheid te delen.

Een aantal dagen terug lag ik verslagen om 19:00 in bed omdat ik deze jongen miste en niet wist wat ik met mijzelf en mijn gevoelens aan moest. Wetende dat het allemaal een illusie is, maar tegelijkertijd wel gewoon levende in de illusie als mens.

Mediteren, bezig zijn, afleiding zoeken alles werkt voor even. Maar steeds komt hij weer terug; in gedachten, in mijn verlangens, in herinneringen. En daardoor voel ik mij machteloos, verdrietig, blij, dromerig, somber.  Alles wat bij zo’n verdomde verliefdheid hoort dus. Kan dit NU weg gaan?
Vroeger vond ik het leuk, verliefd zijn. Nu blijf ik liever aanwezig in het moment, bij mijzelf. Maar goed, controle is even een beetje zoek, het is wat het is. Alle menselijkheid nog aan toe.

Herken jij het, ben jij ook wel eens verliefd geweest? Of misschien ben je het wel nu. En ken je het verscheurende gevoel van liefdesverdriet ook?
Hoe jouw geluksgevoel dan even helemaal afhankelijk wordt van een ander. Het is de kunst om je zelf dan steeds terug te halen naar jezelf. Maar jezus, wat een oefening kan dat zijn! Wat gaat dat soms gepaard met veel frustratie en pijn. Wat zijn we dan ineens weer klein..

Door dit te ervaren kan ik mij beter inleven hoe iemand zich verscheurd voelt en een en al wanhoop wordt. Ik zal het nooit goed praten, ik zal het nooit begrijpen en dat kan ook niet. Wat mijn ex deed gaat ver voorbij aan zoveel.

Maar ik kan mij indenken dat iemand zoveel pijn ervaart dat hij of zij door wanhoop niet meer helder ziet. En daarmee zie ik nu dat zijn daad menselijk was in plaats van onmenselijk. Zijn daad was die van een persoon die ziek was en daarnaast extreem wanhopig. Iemand die het licht niet meer zag en in een hel leefde. Continu in een verscheurende pijn. Niet zielig maar wel verloren. En vanuit dat gezichtspunt, vanuit die waarheid, kan ik hem vergeven. Het is net alsof ik even zijn hel voel, waar hij inzat. En dat breekt me. Tranen voor hem. Voor alle mensen die (nu) wanhopige gevoelens hebben misschien. Iets wat wij allemaal wel eens gevoelt hebben. Wanhopige gevoelens. En als je dit leest en je voelt ze op dit moment, ik voel je en ik zie je. Blijf vertrouwen op jezelf en vraag om hulp aan je omgeving als je het even niet meer weet. Er is altijd iemand die van jou houdt en er voor jou wil en kan zijn.  We zijn er voor elkaar. Uiteindelijk zijn we in essentie allemaal een, met dezelfde soort gevoelens, en zo.

Thomas, ik vergeef je. Op je geboortedag. En ik zal een kaarsje voor je branden om het licht wat jij in essentie ook was te eren. Die essentie zijn we allemaal, we zijn hem soms alleen even vergeten.  Of denken dat een ander ineens het licht is geworden. We zien dan even niet meer dat we zelf dat licht zijn. Projectie, wie kent het niet. Alles menselijk.

Liefde!