2018 = Elf-(in) Jaar

Vannacht werd ik wakker en het voelde alsof ik scheermesjes had doorgeslikt; mijn keel voelde ontstoken en slikken deed pijn. Keelontsteking op komst, dacht ik. Shit. Ik haalde, half slaapwandelend, honing van beneden. Ik had een vriendinnetje te slapen op de bank dus probeerde zachtjes te doen wat, klungelig als ik kan zijn, juist niet lukte. De deur van de woonkamer te hard dicht en zo, typisch typisch.

Na mijn bed weer te hebben bereikt met honing naast mijn zijde, leg ik mijn handen op mijn keel. Aanraking verzacht en samen met de honing is mijn voornemen dat de pijn als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik vind alles te leuk om dagen ziek in bed te liggen. Nu even niet. Morgen ook liever niet, trouwens.

Ik kan vervolgens niet meer slapen en omdat alles verbonden is volgens mij, heeft die keelpijn ergens mee te maken. Ik denk wat na en kom tot het besef dat ik een eigen praktijk moet openen. Ik mag en kan mij niet meer verstoppen in werk of wat ook wat ik niet met een volle 100% doe, daar word ik ziek van. Letterlijk.  Vrijwel meteen ook; ik ben vorige week begonnen met werken in een kinderdagverblijf, heerlijk knuffelen met baby’s. Baby’s zijn zo lief en puur, en al lijken ze ergens allemaal op elkaar, de een is toch de ander niet. Tussen de aanwezige baby’s op de crèche waarop ik werkte de afgelopen dagen, waren ook baby’s met gedrag of uiterlijk wat mij aan Elfin deed denken.  Heerlijk en nog steeds niet confronterend, voor mij. Ik vind het knuffelen met al die kleintjes fijn, al is het werk verder erg druk. (Rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.)

Het ‘zijn’ met kleintjes wordt confronterend als ik gedachten heb als:  ‘mijn’ kind is niet meer, leeft niet meer, zal nooit zo opgroeien, kroop precies als die kleine, ik mis hem zo, hij was nog liever dan en eindeloos veel wat ik kan bedenken. Ik ben blij dat deze gedachten weinig in mij opkomen. Deze gedachten van wat niet is en niet zal zijn; ze roepen pijn op. Gedachten kun je kiezen. Dat heb ik in de praktijk volledig mogen ontdekken, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige kan ik zeggen.

Daarom gaat het mede en misschien wel voornamelijk zo goed met mij; in plaats van deze gedachten over wat ‘niet’ toe te laten of te denken, blijf ik in het moment en focus ik op wat er wel is. Wat soms trouwens ook gemis is. Natuurlijk.

Binkieboef, het liefst zou ik jou iedere seconde knuffelen.

Maar nu weer even terugkomende op mijn eigen praktijk; ik geloof dat ik vanuit de ervaring van hoe ik met dit tragische verlies omga, anderen ook kan begeleiden. Dat is hetgeen wat ik wil, daar gaat alles van stromen in mijn lijf. Het voelt als een roeping of missie om anderen ook naar ‘thuis bij zichzelf’ te begeleiden. Thuis komen bij jezelf, zoals mijn mooie vriendin Iris dit noemt.
Het is zo mooi om je zo compleet te voelen. Puur met jezelf in het nu zijn. Ik gun het de hele wereld.

Het werken in de kinderopvang is mooi maar, zoals je misschien zelf al doorhad, is het nu niet de plek waar ik moet zijn. Af en toe misschien wel, maar niet als ‘baan’. Mijn focus ligt ergens anders, duidelijk. Er komt trouwens dit jaar ook een tweede boek, los van mijn eigen praktijk! Of eigenlijk, in samenhang met. Iets met zelfliefde en oefeningen. Schrijven en een eigen praktijk openen in 2018; misschien val ik in herhaling, maar dit is dus in de numerologie dus ook een elf jaar. Ik heb een hoop elf-achtig mooie plannen dit jaar. Elf-acht; de geboortedatum van Elfin. Die zal altijd blijven gelden.

Ik denk dus over dit alles na in bed en op het moment dat ik besluit te gaan schrijven, kijk ik op mijn telefoon. Het is 04:44; mooie tijd. Dubbele getallen, altijd goed.  Ondanks mijn keelpijn verschijnt er nu een glimlach op mijn gezicht.

Zodra ik het besluit in mijzelf genomen heb de focus nu helemaal te leggen op al mijn elf-achtige plannen, is mijn keelpijn he-le-maal foetsie. Nada, niks meer. Zonder pijnstiller. Kiezen voor mijzelf, is iets waar ik niet meer omheen kan. Wanneer ik merk dat ik op de een of andere manier voorbijga aan mijzelf, word ik ziek of voel ik mij slecht. Medicijn: luisteren naar de stem van mijn hart. Altijd.

Maar onvoorwaardelijk kiezen voor mijzelf is echt niet altijd makkelijk en kan ook eng zijn. Kan ik dit wel? Hoe dan? Ik ga het maar weer gewoon doen, in het eeuwige nu. Mijn uitgever heeft trouwens het vertrouwen in mij, met dat tweede boek en alles, laat ik een voorbeeld aan hen nemen als het in mij even zoek is.

En als klap op de vuurpijl, krijg ik nog een bevestiging voor mijn besluit. Zojuist belt mijn vriendin Tish mij op; ze heeft de afgelopen dagen ook een soortgelijke keuze gemaakt als ik; voor zichzelf. Met een eigen praktijk en zo. Mooi toch, zo synchroon, niet?

En jij? Kies jij ook voor jezelf?

Liefde!

 

Elfine

Amsterdam, 31-12-2017

Zojuist was ik even op de koffie bij Ellen; een mevrouw die mij heeft zien opgroeien en van wie ik houd. We spraken in haar mooie lichtrijke huisje over van alles en nog wat. Bijpraten. En op een gegeven moment kwam Elfin ter sprake, mijn binkeboef. Het verlies blijft onmenselijk en pijnlijk. Mijn zoontje is mij afgenomen door mijn zieke ex en hoe. Mijn kleine mannetje is door een hel gegaan maar gelukkig heeft hij nu vrede. Dat geeft mij vrede.
Medelijden wil ik trouwens niet, nog steeds niet. Ik ga goed. Ik sta in mijn kracht en maak iets van mijn leven. Desalniettemin, uiteraard blijft het verlies verschrikkelijk.
Er over nadenken helpt niet zo mee. De pijn van het gemis echter, dient soms wel gevoelt te worden en hoort nu eenmaal bij het leven, soms. Over het algemeen voel ik mij nog steeds springlevend en heb ik er zin in, gewoon, in alles bijna wel.  De herinneringen aan mijn kleine vriend zijn mijn brandstof, daarop ga ik vooralsnog erg goed.

Met Ellen had ik het zojuist ook even over Pauline; de oma van Elf. Zij zette zich in voor de maatschappelijke positie van vrouwen, heeft haar leven lang mooi werk gedaan. Zij blijft voor mij een voorbeeld; een inspiratiebron. Vanuit haar naam wil ik dat er in 2018; in de nummerologie trouwens een 11 jaar even los hiervan, maatschappelijke veranderingen komen. Pauline zag ook allang dat haar zoon (meer) therapie nodig had, maar he, we werden toch niet heel serieus genomen. Die wetten, die regels. Mij hiervoor inzetten, hoe precies weet ik nog niet maar gebeuren gaat het.

Een half uur later, na dit gesprek met Ellen, sta ik in de supermarkt met een vriendin te appen over boodschappen. Ik zie een bericht in het nieuwsoverzicht van mijn telefoon. Naast de appjes, en ik schrik. Familiedrama; er is vandaag een meneer voor de trein gesprongen met zijn vier jarige zoontje. Synchroniciteit; niet altijd leuk maar wel bevestigend.
Maatschappelijke veranderingen!! Liever vandaag dan morgen. 

Terwijl ik door de supermarkt loop en dit artikel lees, probeer ik erbij te blijven. Ik denk; wat voel ik nu? Ik denk dat ik even naar huis moet, laat de artisjokken maar zitten. Thuis aangekomen ga ik zitten zodra ik kan en tranen beginnen te stromen. Ik voel wat pijn in mijn hart. Bij mijn borst. Weer zo’n teringlijer. En gelul over wanhoopsdaad wil ik niet horen trouwens, blaas dan lekker jezelf op, alleen jezelf. Kwaadheid komt ook om de hoek kijken, uiteraard.

Kan er geen regel komen? Een regel die mannen als mijn ex en de man zojuist in het nieuws, waarvan hun zieke ego hun overneemt, wegstopt. Het kan mij niet zoveel schelen wat er met ze gebeurt verder, met deze trieste portretten. Geef deze moordenaars een kans zichzelf op te blazen.  Zonder daarbij anderen te schaden. Met de nadruk op dat laatste.
Elfin en het zoontje van de mama die nu achterblijft, stel het je maar eens voor dat je kind je zo gruwelijk wordt ontnomen. Door een zieke vader, die in sommige gevallen al langer terroriseert dan op de dag van de daad, dat ook. Gesproken over wanhoopsdaad, hou toch op. Laat je opnemen dan.   Dat mannetje van vier, wat heeft hij gevoelt? Stel je maar voor. Niet te doen, toch? Toch gebeurt het, weer en weer. Je wilt hier niet aan denken.

Stilte. Even stilte. Pffff. En een vuurwerkknal buiten, dat ook.

Een groot deel van de mama’s die achterblijven plegen vroeg of laat trouwens ook zelfmoord; na familiedrama’s. Iets wat ik vanuit mijn menselijkheid kan plaatsen, jij ook?
Ik zie het leven, gelukkig, nog wel zitten alleen dat kan ik niet als ik ga stilzitten. Ik ga mij inzetten. Elfin was pure liefde en klein als hij was; machteloos. Ik heb nu wel macht.  Er moet iets veranderen. Werken aan zelfliefde. Maar ook werken aan maatregelen en wetsvoorstellen. Want sommige mensen zijn niet meer gered met zelfliefde, en oordelen laat ik daarover even achterwege. Ik heb daar zoveel over te zeggen maar dat is nu niet van toepassing.

Hoe dit wetsvoorstel en meer er precies uit gaat zien weet ik nog niet, wel weet ik dat er iets naar Elfin en/of Pauline vernoemd gaat worden in 2018 of later. Hoe dan ook. Dit kan zo niet meer. Eens?

Stichting Elfin gaat komen,  hoe weet ik nog niet. Stap voor stap, ja toch? Rustig aan en ook nog tussendoor genieten, voor drie, dat blijft.

Het leven is er wat mij betreft om geleefd te worden.

Dat vooral.

Oh en Timmie, als je dit leest, dankjewel voor je betrokkenheid. Fijn dat je mij even belde en aanvoelde; perfect timing lieverd.

 

Liefde!

 

Elfnemens

Amsterdam, 26-12-2017

Sinds het verlies van mijn kleine man is ‘bij mijzelf blijven’ iets geworden waar ik niet meer omheen kan. Op wat dwaze acties na, leef ik vooralsnog in het moment en schaaf bij waar nodig in mijn leven.  Wanneer ik dit niet doe gaat mijn geweten knagen, binnen no-time. Het is nu een half jaar dat ik gestopt ben met drinken. Hoe dat eigenlijk zo? Dwaze acties.

In mei van dit jaar vond ik een jongen leuk, een jongen met dezelfde naam als mijn ex; Thomas. Dat was wat geworden; als het prille dingetje wat wij hadden tot iets serieus was opgebloeid. Zie je het voor je? Voorstellen aan mijn familie en vrienden; nou dit is Thomas.

….

Misschien heel gek maar ik vond het vooral grappig.
En feitelijk gezien; het zijn maar letters waar we het over hebben?! In het straatje van: ”Niets heeft een betekenis behalve de betekenis die jij eraan geeft” of ”Het is maar net hoe je ernaar kijkt”  Daarnaast is de naam Thomas trouwens vergelijkbaar met de naam Jan van vroeger, iedereen kent wel minstens een Thomas.
Niet?
Afijn.

Naast dat ik deze jongen leuk vond afgelopen mei, vond ik eigenlijk alles leuk. Ik was mijn nieuwe huisje aan het opknappen, boek Elfin was bijna af, de zon scheen continu, ik ontmoette vrienden zowel nieuwe als oude, kortom; het kon niet op. Mooie momenten en mijn leven gingen samen als water en een waterval en ook stroomde alles maar door. Zo ook, op een avond in mei met vrienden; een waterval van alcohol.   ‘’Gezelligheid kent geen tijd, het gaat maar door en we gaan nog niet naar huis.’’ Ken je dat? Ik wel.

Het gevolg van deze mateloze avond was dat ik naar deze leukerd ben gegaan. Dronken en wel stond ik om een uur of middernacht voor zijn deur, afgezet door een uber en wilde niet terug naar huis, hoorde ik de volgende ochtend van hem.  Ja die volgende ochtend; met een tollend hoofd werd ik daar wakker naast hem. ”Huh? Hoe ben ik hier nou weer terecht gekomen?! Nee Nee Nee…” Ik weet nog dat ik hem niet durfde aan te kijken, dit ook uitsprak, een uber bestelde en zo snel mogelijk ben gevlucht uit zijn huis. Hij stuurde mij nog een appje met de tekst: Lief zijn voor jezelf!
En dat was inderdaad for once and again de les.

Een week later ben ik gestopt met drinken, nu dus inmiddels langer dan een half jaar geleden, want naast deze avond heb ik in het verleden wel vaker domme dingen uitgehaald onder invloed van drank. En dan kun je denken; wie niet? Dat is ook zo maar ik heb mijzelf te lief om mij zo doldwaas voor lul te zetten, daar komt het eigenlijk op neer. Mate houden met alcohol gaat mij gewoon lastig af kan ik zeggen. En een gemis is het vooralsnog niet. Bevrijdend is een betere omschrijving. Net als stoppen met roken trouwens, heerlijk hoor, goed voor jezelf zorgen. Aanrader!

Thomas zie ik niet meer; het is wat het is.
Wonderbaarlijk blijft het dat een ‘Thomas’ mij liet zien dat leuke mannen nog bestaan en dat hij de eerste was die mij weer serieus deed nadenken over een ‘relatie’.

Het leven; vol verrassingen en mannen. Wie weet wat 2018 brengt. Los van mannen veel moois. In elk geval een tweede boek. En veel meer moois, ik voel het!

En voor jullie?

Van mij alvast de beste wensen en dat al jullie voornemens uit mogen komen; Voor-nee mens; soms kan ergens mee stoppen of nee tegen zeggen je zoveel brengen. Niet altijd ja maar soms ook gewoon Pro-No. En het is maar net de betekenis die je aan iets Geeft! Of hoe je het bekijkt 😉

Op naar een schitterend 2018

Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld!

Liefde

 

 

 

 

 

 

 

Elfriends

Londen, 14-12-17

Ik ben nu in Londen op visite bij mijn vriendin Tishya. Ik ken haar nog maar net, iets langer dan zes maanden, en toch voelt het als levenslang. In de positieve zin van het woord.
Toen ik Tish vlak na onze ontmoeting vertelde over het verlies van mijn Elfin, kon ze niet stoppen met vragen stellen. We waren op een stilte retreat, van Isaac Shapiro, maar stil waren we niet echt. Ik vond haar een beetje gek; goed gek. Iemand die impulsief leeft en doet waar ze zin in heeft.  Misschien een herkenning van wat ik zelf ook ben of kan zijn. Een zusje van een andere vader en moeder, zoiets.

En op t moment dat ik haar vertelde over het boek wat ik toen nog aan het afschrijven was en dat ik had gedroomd dat Eckhart Tolle mijn voorwoord schreef, vond ze dat een goed idee. Sterker nog; ze heeft hem en Oprah een paar dagen daarna, een brief geschreven waarin ze vertelde over mij. Toen ik deze brief onder ogen kreeg rolden er een paar tranen over mijn wangen. Net zoals toen ik Eckhart zijn boek voor het eerst las trouwens, zo mooi en echt. Puur uit haar hart en zo oprecht maar ook raakte het mij dat zij mij zo hoog had zitten. Dat was echt een bijzonder moment. Ik voelde mij vereerd. Naast lief is ze ook mooi en wijs. Vrienden als Tishya maken het leven een stukje mooier. Ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is.

Gisteren, op het moment dat ik even alleen over straat wandelde hier in Londen, zag ik tussen alle drukte heen ineens een supergrote kerk. Alsof deze tussen de rode dubbeldekkers, taxi’s en andere overgrote drukte ineens verscheen vanuit het niets, bleef ik even stil staan, werd nog net niet aangereden en maakte wat foto’s. Ik kreeg de kerk niet mooi in beeld, hij was te groot en besloot even naar binnen te wandelen. Ik liep door een wandelgang met allerlei naambordjes op de muur. Lieve woorden voor overleden mensen die hoe dan ook iets te maken hadden gehad met deze kerk.

Een tijd terug op een avond, toen Elfin nog leefde en ik hem waarschijnlijk net in bed had gestopt, fantaseerde ik op een avond stiekem over meisjesnamen. En op het moment dat ik dacht dat ik Eileen een hele mooie naam vond, verscheen deze in de ondertiteling op tv. Tegelijk. Het was voor mij een kippenvel-ok…-de-naam-Eileen-kan-wel-terwijl-Elfin-al-Elfin-heet moment.

Op het moment dat ik in de gang met alle naambordjes loop in de kerk en denk aan mijn Elf, kijk ik precies naar een naambordje met de naam Eileen. Kleine wondertjes die mijn leven dagelijks zo rijk en mooi maken. Verklaren kan en wil ik t niet, de verbinding met het leven voelt zo sterk. Op deze momenten lijkt het of iedere cel van mijn lichaam puur vreugde is.. Het leven is een wonder. En we kunnen iedere dag kiezen. Lekker Zijn. En ook met mensen in dezelfde staat van Zijn Zijn kan. Heerlijk. Count your blessings, every day. Als ik het kan, kan jij het ook!

 

Liefde

EmoElf

Amsterdam, 2-11-2017

Dag
‘N dag
Het is zo’n dag
Het is zo’n dag dag

Het is zo’n dag waarop ik het volgende kan afvinken; huilen, schreeuwen, (veel)eten, lachen, mij goed voelen, mij onzeker en kut voelen, denken of nee zelfs piekeren en het liefst alles tegelijk ook. Vergeet ik niet iets?
Ik besef mij dat het bijna volle maan is en dat ik ook bijna ongesteld word. Rollercoasterdagen als deze heb ik zelden en zijn vrijwel altijd te herleiden naar deze twee maandelijkse gebeurtenissen.
Mijn kleine Elfin mis ik vandaag trouwens ook intens. Zijn zachte vrolijke snoetje; hij was pure vreugde. En ook Pauline mis ik. Het gemis is verscheurend en het enige wat ik kan is het verdriet wat ik voel toelaten. Mijzelf vasthouden en knuffelen en huilen tot ik niet meer kan.
Als ik na de tranen in de spiegel kijk schiet ik in de lach, het is nog iets te vroeg voor zwarte piet. Ik maak mijn gezicht schoon en terwijl ik dat doe zeg ik lieve dingen tegen mijzelf in de spiegel. ‘’Huilen is ook oke lieverd, het mag er zijn en ik ben zo trots op je’’

Ik kan nu zeggen dat ik weet uit ervaring dat ‘’er voor mijzelf zijn’’ zo essentieel is. Het is de hoofdreden waarom ik nu nog overeind sta. Op zwakke momenten iedere keer de lieve woorden en de ruimte aan mijzelf geven; er voor mijzelf Zijn. Het is een aanrader voor iedereen, ik ben bezig met allerlei dingen omtrent zelfliefde de wereld in werken.

Twee goede vriendinnen van mij: Tishya en Kate, wonen in het buitenland. Ik zou ze vaker willen zien maar we spreken elkaar gelukkig geregeld. Zo sprak ik gisteren met Kate en vanochtend met Tish over van alles, ik kreeg van beiden inspiratie. Dat ook vandaag, wat een dag.
De gesprekken met hen gingen over filmpjes opnemen, een eigen youtube kanaal starten en mijn boodschap over zelfliefde en bewustzijn op die manier verspreiden in de wereld. Ik ben super blij met deze twee, die overigens beiden in Engeland wonen. In het Engels zal ik het ook gaan doen; deze filmpjes. Want of mijn boek vertaald zal worden is nog niet zeker, wel kan ik al stiekem iets zeggen over een tweede boek. Een werkboek vanuit de s-Elfin methode staat op het programma. En al schrijf ik die in het Nederlands; dat kan wel overal ter wereld. Als het even kan zit ik deze maand nog in Engeland en wie weet waar meer.
Ik heb trouwens een pagina op Facebook aangemaakt onder mijn naam, voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn laatste nieuws en binnenkort een self love experiment; op deze pagina vertel ik daar binnenkort meer over!

Tot slot, om nog even een keer van de hak op de tak te springen, de heerlijke lelies van Annique die ik thuis heb staan beginnen uit te vallen. Het is dus tijd voor nieuwe bloemen en hoe symbolisch dat mijn ogen zonet, in de Albert Heijn, precies vallen op de herfsttakken katjes. Het is ok om zo nu en dan een emotioneel kattig takkenwijf te zijn, het is wat het is. Ze staan prachtig!

Liefde!

Synchronicitelf

Amsterdam, 29-9-’17

Vanmiddag had ik een interview over mijn boek met Sarina, voor een artikel wat zij gaat schrijven voor een tijdschrift in Belgie. Ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet en we zijn toen facebookvrienden geworden. Inmiddels heeft zij mijn boek al gelezen en vandaag was dan de afspraak voor ons interview hierover.

We ontmoetten elkaar bij Pllek in Amsterdam. Vlak voor het interview geeft zij mij een mooi paars tasje en gezien het doosje daarin moeten dat wel heerlijke Belgische bonbons zijn. Super lief en attent maar ik wil ze wel nog even bewaren, alles op zijn tijd; nu ik ben gestopt met roken snoep ik toch wat meer dus ik probeer wat op te letten vanaf vandaag. Vrij zijn van sigaretten bevalt heerlijk maar het idee over een paar maanden kilo’s af te moeten vallen, bevalt mij minder.
Het laatste onderwerp van het interview is synchroniciteit; een van de inzichten in mijn boek. Hoe leg je nou de betekenis van dit woord uit? Het zijn de dubbele getallen die we soms zien, de telepathie met vrienden en familie en meer. Het zijn de dingen die ons vlinders geven in onze buik en maken dat we het leven voelen stromen. Het lijken signalen van het leven dat wij op het juiste pad zijn en dat we zo door mogen gaan, misschien wel van onze intuitie. Begrijpen of uitleggen kan ik het niet. Voorbeelden geven kan ik wel. En vandaag, notabene na het spreken met Sarina over dit onderwerp, heb ik toch wel weer een mooie.
Ik ging vandaag met iets bezig waar je liever niet mee bezig bent. Dit was na het interview, ik reed even door naar Fajah haar huis en samen zaten wij achter onze laptops. Iets met facturen en de crematie van Elfin; wat toch altijd ergens bizar blijft. Niet te lang bij stilstaan maar even doen.

Een van de facturen van destijds blijkt 811 te zijn; de getallen van zijn geboortedatum. Alles wat met Elfin in verband staat heeft een direct lijntje naar mijn hart. Ik voel op dit soort momenten een vreugdesprongetje of zo, een soort vlinders in mijn buik, alsof ik zijn liefde even voel. Of een verbinding met alles. Heel mooi, ik geniet daarvan.
Faj en ik vinden het beiden bijzonder en maken vervolgens even af waar we mee bezig zijn.

Wanneer ik een paar uur later thuis kom maak ik een kopje gemberthee, en daar staat dat paarse tasje van vanmiddag op tafel. Met die bonbons, die eigenlijk dus niet voor nu zijn, eigenlijk. Toch even kijken of het wel echt bonbons zijn, ik maak het open en ik zie….. Getallen. In het doosje zitten getallen van chocolade. En wel de getallen 811, los van elkaar. De oneindige acht met de elf; ook wel Elfin zijn geboortedatum. Ik vertel het aan Faj die ook meteen zegt: dit kan zeker geen toeval zijn! En zijn die chocolaatjes er nu nog? grapt ze.

Het zijn deze kleine dingen die ik dus niet kan verklaren maar waarvan mijn hart even sneller gaat kloppen. En wat integer en lief ook; Sarina die zoiets moois bedenkt om mij te geven. Dit zijn kleine mooie onverklaarbare wondertjes die mij heel stil en tegelijkertijd dolenthousiast maken. Of het nou vlinders, kleuren, geuren, telepathische momenten of vogels zijn, ik vind het prachtig.
De chocolaatjes zijn trouwens ook heerlijk; ik heb de elf al op. Dan maar gewoon elf keer zoveel sporten straks, we moeten toch ook genieten in het leven!?
Oh en tot slot wat ik wel weet van synchroniciteit; meteen loslaten en verdergaan. Want met het hoofd kun je haar betekenis niet verstaan.

Liefde!

elfZin

Nu mijn boek Elfin; over liefde, verlies en de kracht in jezelf bijna uit is, ben ik druk! Daarom is er even wat minder tijd voor een blog. Naast het boek ook een verhuizing en allerlei andere mooie processen waar mijn aandacht heen gaat.
Zo ben ik nu ook een weekje gestopt met roken, en dat voelde de eerste dagen wat vreemd; een wat wazig en wattig gevoel overmeesterde in mijn hoofd. Maar na die eerste drie daagjes was er vooral opluchting. Nu word ik nog rustiger wakker, dan ik al deed, nog altijd kijkend in Elfin zijn mooiste blauwe ogen. En achter zijn foto soms ook een helder blauwe lucht, ik heb echt een paleisje inmiddels, mooie dingen komen naar mij toe.
Iedere dag voel ik het leven door mij heen stromen en heb ik zin in dingen. Soms wat rustig en soms heel enthousiast. Het is wat het is, altijd. Maar ik voel het leven en ik heb zin in het leven! Ik heb laatst een jongen ontmoet, Johanna mijn casemanager van slachtofferhulp vroeg mij of ik open stond voor een ontmoeting met hem. Hij is bezig met een project. Zijn ouders zijn beiden vermoord. Rustig en dichtbij zichzelf vertelde hij zijn verhaal. Ik luisterde en hij sprak, het was integer. Wat vooral bleek uit zijn verhaal, uitstraling en houding is dat hij nog zin heeft in het leven. Kort samengevat ziet hij het zo: ik ben dankbaar dat ik mijn ouders 29 jaar heb mogen hebben als mijn ouders, ze waren super fijn als ouders. Daarnaast wil ik nu nog des te meer iets maken van mijn leven! Zij hebben die kans niet meer, ik nog wel.
Hij is bezig met het maken van portretten en daarvan weer een boek. De portretten maakt hij van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, en het leven nog zien zitten. Wij waren het er over eens dat wij niet als slachtoffer willen of zullen gaan door het leven.
Dag bij dag leven met de instelling: het is wat het is; spreekt mij erg aan. Het heeft dan namelijk niet met een ‘’positieve’’ instelling te maken. Maar een soort middenweg; goed en kwaad zijn namelijk twee kanten van dezelfde medaille. Eigenlijk is het wat het is. Mijn favoriete zin inmiddels trouwens, voor wie dat nog niet wist.

Ik ben niet altijd vrolijk en van een verschrikkelijke gebeurtenis kan ik niet iets moois maken. Het is wat het is. En ik voel wat ik voel. En eerlijk, meestal is dat vreugde. En soms is dat verdriet. Soms ben ik even boos. Het is wat het is. Voelen, lief voor mijzelf zijn en weer doorgaan. Ik ben dankbaar voor waar ik nu ben. Serieus. De liefde van Elfin zal altijd bij mij blijven en daarbij opgeteld de liefde van mijzelf en zoveel anderen. Ik ben een rijk mens. Verklaar me voor gek, ik ben gek op het leven. Naast de liefde voor Elfin neemt ook niemand mij de zin in het leven af.
Liefde!

Elvlinder

23-07-2017, Amsterdam

Gister was het een jaar geleden dat ik mijn prins en lieve tweede moeder verloor. Woorden zijn nog steeds niet te vinden voor dit verlies. Ik dacht van tevoren; 365 dagen zal misschien toch niet heel anders zijn dan 364 of 23 dagen erna. Dat had ik mis. Deze dag greep mij toch erg aan en ik heb veel verdriet gevoelt. Veel gehuild en ook boosheid kunnen voelen. Het is noodzakelijk om pijn te omarmen om liefde te voelen. Ik kan de pijn niet wegstoppen en wil dit ook niet doen, het is er en het mag er zijn. Omarmen dus. Huilen en mijzelf daarin vasthouden en liefhebben.
Het gemis van mijn kleine mooiste mannetje is soms zo verscheurend. De pijn op zich doet pijn en ik blijf bij de pijn. Ik zou allerlei gedachten kunnen denken tijdens de pijn, die hem versterken. Gedachten als: ik zal hem nooit zien opgroeien, als ik hem nooit gebracht had, en zo voort. Het zijn gedachten waarmee we de pijn voeden en waardoor hij inderdaad niet te doen zou kunnen worden. Gedachten kunnen ons depressief of gek of wanhopig maken. Daarom kies ik steeds bewust voor liefdevolle gedachten zoals: huil maar Shant, voel het maar, het is ok. Daarna is er opluchting en kan de liefde weer stromen en voel ik vaak ruimte en vreugde. De verbinding van liefde met mijn geliefden blijft, ik voel vooral liefde als ik aan hen denk.

Wat niet geheel onbelangrijk is, nee wat zelfs een hele grote rol speelt in het feit dat ik nu nog zo sterk sta, zijn de lieve mensen om mij heen.
Ik heb afgelopen jaar gezien hoe zeer ik gedragen word door omgeving en hoe belangrijk het is om gevoelens en kwetsbaarheid uit te spreken. Zo was het gisteren heel erg fijn dat mijn zus in de ochtend langskwam. Net zoals een jaar geleden, toen zij er op iedere mogelijke manier voor mij was. Samen staan we sterk. We kiezen ervoor om samen in liefde verder te gaan en zijn er voor elkaar. Naast mijn zus heb ik van vele anderen lieve berichtjes gekregen, bloemen en meer. Ik wil even benadrukken hoe fijn dit is en hoe dankbaar ik mij voor de liefde van mijn omgeving voel. Het geeft steun en heeft een helende werking. Dus bij deze voor wie dat leest, dankjewel!

Ook heb ik twee meiden leren kennen op het stilte retreat van Isaac Shapiro. Tishya en Anja. Zij voelen als zusjes voor mij en als ik even niet lekker zit of zij, dan bellen we elkaar op of zien we elkaar. Soms zelfs op hetzelfde moment, dan zitten we met hetzelfde, we zijn op de een of andere manier heel verbonden. Sisterhood!
Naast alle andere schatten heb ik gister aan hen beiden zoveel steun gehad! Gewoon door een luisterend oor, het gevoel dat ze met mij bezig waren en mij in alles aanvoelen, prachtig. En precies ook goed zo.

Gister kwam mijn stiefmoeder spontaan even langs. De bel ging en ik schrok want ik had net gehuild. Ik droog snel even mijn ogen en zie dat het mijn stiefmoeder is. Half ongemakkelijk zegt ze, met een prachtige bos zonnebloemen, ‘ja Shant ik weet dat je aangaf liever alleen te zijn vandaag, maar ik wilde deze toch even langs brengen. Ik voel me geliefd en laat haar uiteraard even binnen. Ik laat haar mijn huisje zien, waar ik sinds een maandje in woon.
Wanneer we in de keuken staan, rond 14:10, iets later of vroeger, vliegt er een vlinder wild rond. ‘’Ik heb normaal geen vlinders binnen.’’ Zeg ik.
Wanneer ik een van mijn dierbare vriendinnen Anja even daarna aan de telefoon heb, verteld zij mij dat zij net iets moois heeft meegemaakt. Er vloog een prachtige blauwe vlinder in haar huis en toen zij op de klok keek was het 14:14. We zijn weer mooi verbonden ja, op hetzelfde moment genoten wij van een vlinder! Toen ik mijn stiefmoeder dit via de telefoon vertelde zei zij: Ja, Elvlinder is bij ons. Prachtig gezegd.
De verbinding met hem blijf ik dagelijks voelen maar op dit soort momenten even net iets meer. Naast verbinding met hem ook liefde en verbinding met mijn omgeving.
Ik zou niet weten waar ik zonder jullie allemaal zou zijn. Nogmaals, dankjewel.

Liefde!

Terug naar elf maanden terug

Amsterdam, 23-06-17

Het is vandaag precies een jaar terug waarop een goede vriend een gedichtje voor mij schreef. We hadden de nacht ervoor gesprekken gevoerd over de situatie waar we met zijn allen in zaten, aan de telefoon. De situatie waar ik maar ook wij (meerderen) in zaten was die met Thomas. Hij was destijds heel manipulatief bezig en ik besloot mij niet meer door hem te laten manipuleren. Ik woonde al bij mijn zus en Elfin ging nog naar Pauline maar ik wilde ook alleen contact daarover met haar. Het was een lastige situatie maar we moesten roeien met de riemen die we hadden.

Ik besloot op de dag na het gesprek met deze vriend een jaar geleden, te stoppen met drinken. Drinken en ik gaan soms niet zo goed samen, het is een valkuil van mij, als ik het gezellig vind dan ga ik maar door en dat is simpelweg niet zo handig. Ik ga soms dan over een grens waar ik achteraf niet overheen had willen gaan.

Het gedichtje wat de vriend schreef op 23-6-2016 is het volgende:

De weerlichten op
Donderklaps opvolgend
Van donders taal hoor ik
Het onwederom geboren

Al wist hij niet dat dit zo voelde, op die datum een jaar geleden, voelde ik door deze keuzes een wedergeboorte. In de zin van voor mijzelf kiezen, grenzen aangeven en helder blijven. En de nacht dat wij belden was er veel onweer in de lucht.

Gisteren was ik met een lieve vriendin, die ik al mijn hele leven ken, op het strand. We wilden verkoeling en weg uit oververhit Amsterdam. Die hebben we gekregen, we kwamen aan op het strand in een zandstorm en moesten binnen 20 minuten schuilen van het strand voor plotselinge onweer. Het was mooi om naar het onweer te kijken en samen knus binnen te zijn. Een jaar geleden onweerde het dus ook zo. Maar dan in de nacht.
Ik dacht ineens aan het gedichtje van mijn goede vriend vanochtend en zocht het op; precies een jaar geleden geschreven. En voor ik dit gedichtje opzocht, werkelijk waar, heb ik weer besloten om minstens een maand alcoholvrij te zijn gisteravond. En ik voel me ontzettend opgelucht. Ik denk trouwens dat het wel wat langer dan een maand zal zijn, misschien wel tien jaar. Wie weet?

Na het verlies van mijn alles op 22 juli heb ik weer een paar keer wat gedronken maar daarna vrij snel het besluit genomen maanden niets te drinken. Het voelde helder en vrij om zo dichtbij mijzelf te zijn en blijven. En misschien was het ook wat noodzakelijk. Na een gebeurtenis als deze kun je beter geen middelen gebruiken die je van jezelf doen verwijderen volgens mij.
Terug in Nederland na mijn reis naar Thailand, afgelopen herfst, begon ik af en toe weer te drinken. Dat voelt nu niet meer goed en ik wil weer continu helder en dichtbij mijzelf blijven.

Elfin voel ik in liefde nog altijd bij mij, ik kan dit niet uitleggen het is een gevoel. En vanuit dat gevoel wil ik lief zijn voor mezelf en mij nergens in verliezen, ook niet af en toe een keertje, gewoon altijd dicht bij mijzelf. Want ook daar is mijn binkeboef Elf.
Zelfliefde is groeien en blijven kiezen om te groeien. Met vallen en opstaan vanuit liefde verder gaan.
Liefde!

Vrede begint bij mijzElf

23-05-2017,Venwoude

Op dit moment ben ik op een stilte retreat van Isaac Shapiro. Gayatri; een goede familievriendin heeft mij hiervoor uitgenodigd. Het is een mooie ervaring hier te zijn. Met een stuk of honderd man, een soort community, worden er dagelijks gesprekken gevoerd en mooie connecties gemaakt. Sleutelwoorden hierbij zijn: voelen, openen en delen. Ik heb al aardig wat mensen ontmoet waarvan ik voel dat ik ze veel langer en dieper ga leren kennen. Aldus, ik ga vandaag mijn verhaal ook delen voor de groep heb ik besloten. Toen ik hier aankwam was er een meneer die mij vroeg: ben jij hier met je moeder? Ik kan er tegenwoordig om lachen, ik zie er zo ongelofelijk jong uit! En het lijkt alleen maar jonger te worden. Een soort Benjamin Button verhaal. De man die als oude man wordt geboren en als baby eindigt. Ik voel dat ik mijn verhaal wil delen omdat het onderdeel is van wie ik ben en door het te delen, hoop ik anderen te inspireren om in moeilijke tijden ook van zichzelf te houden.

Het is vandaag een jaar geleden dat Thomas en ik uit elkaar gingen. Er was een hoop drama; deze dag was heftig en zwaar maar ook voelde deze dag alsof ik met mijn kleintje eindelijk uit een gevangenis ontsnappen kon. Ik durfde niet weg bij Thomas voor deze tijd, ik denk dat men nu wel begrijpt waarom maar meer hierover beschrijf ik in mijn boek.

Op 23 mei was het dat ik de kans kreeg om weg te gaan, ook op een agressieve heftige manier. Fijn is anders en dit was het laatste wat ik wilde, maar goed je staat niet alleen in een relatie.

Hetgeen hij twee maanden later deed, had toch niemand zo kunnen bedenken? Wanhoop verwachtte ik nog een tijd in zijn gedrag maar zo gek als dit had ik het nooit kunnen bedenken.

Gister zijn er aanslagen gepleegd in Manchester, waar tot nu toe 22 doden bij zijn gevallen. Mijn vriendin Katey heeft een prachtig en eerlijke blog geschreven hierover, zij komt zelf uit Engeland. Ze beschrijft de kwaadheid die zij voelt en meer. Deze is te vinden op haar facebookpagina; Kate Roberts is haar naam. Bij deze Kate: ik hou van je, voel die kwaadheid maar. Het is toch ook om kwaad van te worden. De mensen die dit soort dingen doen komen van een donkere planeet genaamd haat denk ik. Al denk ik er liever eigenlijk helemaal niet over na.

Wat er op 22 juli is gebeurd; de moord op Elfin en Pauline en bijna ook op mij, was ook een aanslag.
Ik kies iedere dag bewust voor vrede.
Ook als ik kwaad ben want kwaadheid is er ook om te omarmen.
Dat gebazel over geen kwaadheid en bla bla transformeren in liefde.
Kwaadheid is ook liefde, het is er en het mag er zijn!
Juist door het te accepteren, door het te voelen en te omarmen is het draagbaar
voor mij. Het fucking is en mag er zijn!
Ik vind mijzelf ook goed genoeg en mooi in kwaadheid. Zo menselijk, zo echt.
Vrede is omarmen wat is, voelen wat er te voelen is.
Vrede is opstaan en verder gaan leven in het moment.
Vrede is jezelf liefhebben in alles.
Wereldvrede begint bij een ieder zelf.

Liefde!