ElfZijn

Wie ben ik eigenlijk? Ben ik mijn gedachten; die steeds weer veranderen? Ben ik mijn gevoelens; die soms in een uur veranderen van blijdschap naar verdriet. Of ben ik de stilte, de energie, de ‘observerende energie’ die altijd in mij aanwezig is. De levensenergie die door mijn lichaam stroomt. Noem het Ki, noem het Chi of energie; ik geloof dat deze woorden dezelfde betekenis hebben. 

 De simpele maar meesterlijk oefening van Tolle; denk: Wat is mijn eerstvolgende gedachte?, is een van mijn favorieten.  Deze oefening zorgt er namelijk voor dat het even stil is in je hoofd. En in die stilte kan ik de energie die ik ben ervaren of voelen. Een tinteling in mijn handen, daar begon het. Nu ben ik mij bijna continu gewaar van die energie, thank god, wat een heerlijk thuis komen is dat. Voelen. 
 Maar ben ik deze stilte? De waarnemende energie die alles observeert inclusief mijn gedachten en emoties. Ben ik dat? Eigenlijk voel ik dat ik gewoon Ben. En hoef ik niet zoveel meer dan te Zijn. Identificatie is er soms met emotie of verstand, soms ook niet. Hoe je het wendt of keert; alles wat wij ervaren/wat door ons heen gaat is leven. Ego, gedachten of stilte in ons hoofd, verdriet of vreugde. Alles, alles, alles.  Het is allemaal onderdeel van leven. En met de acceptatie; het ja zeggen tegen ieder aspect van dat wat leven is; wat dus alles is, komt vrede.

Ik heb nu een zwaar gevoel in mijn lijf, ik ben wat moe, ik voel mij fysiek dus niet optimaal. Echter de innerlijke vrede die ik ervaar op dit moment maakt het zware gevoel in mijn lijf minder zwaar. Ik voel me nu zo dankbaar dat ik weer even mag proeven van deze zoete vreugde die het leven brengt. De stilte, de acceptatie van alles, het compleet Zijn in dit moment. 

Na het verlies van Elfin zat ik een tijd lang in een bijna constante stroom van kalmte, innerlijke rust en helderheid, alertheid vaak zelfs vreugde. Nooit eerder voelde ik zoveel innerlijke vrede eigenlijk, onbeschrijflijk ook wel. Er zijn mensen die dit zouden willen omschrijven als een shock. ”Ze is nog in shock” denken mensen nog steeds weleens. Zou kunnen; alles kan. Al weet ik ook dat dit simpelweg niet zo is. Ik ben niet in een shock.

De betekenis van shock is min of meer; niet voelen, angstig zijn en in ontkenning zijn. Hier herken ik mij simpelweg niet in. (de eerste dagen na het verlies was ik uiteraard in shock trouwens, natuurlijk, al heb ik geen seconde de ontkenning durven ingaan)
In mijn herinnering, gelukkig ben ik er ook over gaan schrijven, was ik vanaf dag een na het verlies juist in overgave en acceptatie.Wat niet wegnam dat er boosheid, verdriet, frustratie in mij omhoog kwamen. Die emoties omarmde ik alsof zij erbij hoorden, aangezien ik mens ben. Nog steeds is er weleens verdriet trouwens, uiteraard. Mijn klein Elfje en zijn lieve oma, wat een gemis.

Ik ben dus geen moment in ontkenning gegaan na het verlies en ook niet in dingen mooier? maken dan ze zijn.  Want hoe kun je in godsnaam iets verschrikkelijks als dit verlies mooi of positief maken? Weet jij het? Positief erna is misschien hoe ik met het verlies ben omgegaan. Ik ben Bewust in acceptatie gegaan; in ja zeggen tegen hetgeen op geen enkele manier verandert kon; de dood van mijn kind en zijn oma.

Wat ik tot op de dag van vandaag niet doe is over de gebeurtenis nadenken in de zin van erover malen. Ik denk dat dit mijn voornaamste redding is geweest van niet ten onder gaan. We kunnen kiezen waar we onze aandacht en gedachten heen sturen. Kies ik malen over toekomst of verleden, waarmee ik mij slechts rot zal voelen en niets verander of kies ik wat anders? Wat kies jij? Lukt het jou om gedachten bewust te denken?

Gedachten maken voor een groot deel  hoe wij ons voelen; gedachten kiezen net zoals kleding kiezen iedere dag; ik zou het iedereen willen aanraden. Door alert te blijven op denken; gedachten te kiezen die ons goed doen voelen kunnen wij een hoop macht in handen nemen over dit moment maar dus ook over het leven. Ik ben een wandelend bewijs.  En ook ik heb trouwens niet altijd positieve gedachten of vreugde, dat zou knap saai worden ook.

De constante stilte en vreugde die ik een tijd lang ervaarde is niet meer zo constant. Ik kan zo nu en dan weer goed in gedachten verzinken of een complete baal en huildag hebben.
Overgave is wat ik dan kan en doe. Het hoort bij het leven, jij hebt vast ook wel eens een baaldag, niet? Zo niet, vertel mij hier meer over! Ik blijf leren. Ik zoek nog een onderwerp voor een derde boek 😛

Door iedere keer te omarmen wat ik ervaar, blijf ik goed gaan. Het leven omarmen zoals het komt. En soms, is dat zwaar. Dat is dan maar.

Naast emoties, gedachten en gemoedstoestanden zou het zo fijn zijn als wij elkaar in al onze menselijkheid ook kunnen accepteren; zonder al te veel analyseren.
Analyseren is het verstand wat opzoek gaat naar antwoorden en vervolgens nog meer vragen vindt. Op zich is dat niet erg maar je zo nu en dan neerleggen bij het feit dat we uiteindelijk niets zeker weten, en daar ok mee zijn, brengt rust. Dit brengt mij in Zijn; in het nu. En het nu is altijd. Of is het wel eens morgen geweest? Anja gaf er zojuist mooie woorden aan; gedachten over toekomst zijn nu alleen nog maar fantasie.

Het meer toelaten van voelen en daarmee juist niet voeden van emoties maar simpelweg voelen. Ja zeggen tegen verdriet. Ja zeggen tegen kwaadheid. Ja zeggen tegen blijdschap. Ja zeggen en de tijdelijke verschijnselen als emoties verwelkomen, nooit wetende hoe lang ze zullen blijven. En die stille observerende energie die dit allemaal ziet; die dit alles registreert of leeft, die ja zegt tegen het leven, dat ben jij; dat Zijn wij.  Wat altijd op de achtergrond is; wanneer er weer een gedachte of emotie voorbij raast. Dat. Voor sommigen zullen deze woorden absoluut als abracadabra klinken; deze taal is echter voor mij de meest heldere uit mijn diepste zijn.

Ik voelde mij zojuist verdrietig omdat ik mij door iemand in een cursus die ik deed, niet gezien en verkeerd begrepen voelde.
En wat ik deed was bewust denken: het is ok dat je je niet gezien voelt, het is ok. Vervolgens het verdriet voelen en uithuilen wat met het stukje niet gezien kwam en daarna Eckhart Tolle luisteren.
Tolle; ik zal hem mijn leven lang blijven verkondigen waar ik ook kom. Omdat de vrijheid die ik ervaar grotendeels door de wijsheid die door zijn Zijn bij mijn zijn gekomen is. Ik dank hem bij deze nog een keertje. Love you

 

Liefde!

 

 

Onvoorwaardelijke zElfliefde

Amsterdam, 02-04-18

Mijn oog viel zojuist op een artikel op facebook met de titel; ‘’10 ugly mistakes women make that ruins any chances of a relationship. Why man pull away.’’ Degene die dit plaatst kun je vinden onder de naam Catch Him and Keep him. Dit kwam als reclame in mijn nieuwsoverzicht. Vrouw en man onvriendelijk zeg ik!  Een man vang en houd je niet. Of misschien wel; gewoon vastketenen. Zou dat werken? Mmm… Eigenlijk niet geprobeerd nog.
 Afijn, de titel van het artikel doet mij denken aan de jaren 50, waar vrouwen hun best doen een goede vrouw te zijn voor hun man. ”Lachen als hij thuiskomt uit zijn werk, en je mond houden voor een uur, minstens. Zorgen dat het eten op tijd op tafel staat,” Ja echt, kortgeleden en misschien nog steeds werden daar boeken over geschreven en uitgegeven. Kan je het je voorstellen? Heb je zijn sokken wel gestreken? Ik ging zelf trouwens die kant op, bij mijn ex. Ik liep over eieren op mijn tenen met een glimlach en vriendelijke woorden zodat de pleuris niet uitbrak. Dat was wat het was. Heftig. Ik ben niet de enige die voorbij gaat aan zichzelf, zeker niet.

 Jezelf wegcijferen kan op allerlei verschillende manieren; in een baan, in een vriendschap, en wat meer, waar doe jij het? Het is zo menselijk.
Ik deed het laatst ook weer, bij een man die ik nog maar net had ontmoet. Voorbij aan mijn gevoelens enzo, hopende dat ik hem gauw weer zou zien, als een verslaafde. Maar twijfels had ik vanaf het begin ook al.

Mijn intuïtie sprak al een aantal keer maar mijn verstand wilde nog even doorproeven.
Ik nam genoegen met te weinig. Mijn verlangens schoof ik voor een groot gedeelte aan de kant onder het mom van; ik heb te veel verwachtingen en moet geduld leren hebben. Naderhand gelukkig heel even maar, want ik kan dat eigenlijk niet meer. Ik kan mijzelf niet meer verstoppen en ik ben wat ik ben. Ik voel wat ik voel en dat begin ik ieder moment meer en meer te leven en daarmee ook uit te spreken. In dit geval naar de desbetreffende man.
Ik heb mijn vorige blog vertaald, aangezien hij geen Nederlands spreekt, in het Engels. En meer, ik heb hem ontiegelijk duidelijk gemaakt dat ik hem leuk vond.  Ik heb mijn hart blootgegeven en hij heeft eigenlijk nooit echt duidelijk gereageerd. Behalve dat hij ergens een hartjeslollie had verstopt in mijn huis; die was, symbolisch gezien trouwens, ook gebroken.
Het feit dat hij niet meteen voor mijn deur stond na mijn liefdesverklaringen, of een paar uur later, maakte genoeg duidelijk voor mij. Later bleek dat hij geen commitment wilt en ook geen kind(eren);ik wel, geen man voor mij dus. Hoe lang hij in Nederland gaat blijven is trouwens ook onduidelijk. Een en al onduidelijk. Intuïtie je bent mijn beste vriend ik luister voortaan altijd naar je, zeg ik nu, zeg ik er bij.

Doe jij dat ook wel eens? Je weet eigenlijk al dat je rechtdoor moet gaan maar je gaat toch eerst even links. Niets mis mee, meerdere wegen naar Rome. Uiteindelijk komen we steeds sneller weer thuis bij zelfliefde.

Wat dat betreft ook nog even terugkomende op dat artikel van Facebook maar ook op mijn situatie hierboven beschreven;

Did I pull him away? Well; this is what I’ve got to say:

If he pulls away; he is not my man! I am not gonna change for a man. Glad we passed the 50’s where we had to learn how to be a good wife. 10 ugly mistakes women make.. come on now! Don’t ever bow or give in for a man beautiful women reading this. Just stick with selflove. If the man is running away; he is not (your) man. Man up! And goodbye then.

En jij lezer, hoe zit het bij jou? Misschien is er iets in jouw leven waar je voorbij gaat aan jezelf? Werk je te hard, spreek je je gevoel niet uit, neem je niet genoeg ruimte in, jaag je je droom uit angst niet na of ben je ongelukkig met iets waar je nu als eerste aan denkt? Je verdient beter; het beste. En wat dat voor jou is weet jij het beste. Niet je juf, moeder, vriend, schildpad of guru. En, soms ook wel.
Je hoeft niet altijd verwachtingen los te laten, wijs te zijn, door te voelen, alles bij jezelf te houden of zoeken. Je bent een mens, wat je nu voelt precies dat mag er helemaal zijn. Spreek je uit, leef je uit. Ga ervoor.  Je verdient het.

Dat wat werkelijk (van jou) is, kun je niet verliezen.

 

Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld.

Liefde!

VergElfing

Amsterdam, 16-03-2018

Het is vandaag 16 maart en dat is de geboortedag van mijn ex. De dag waarop Pauline mijn ex schoonmoeder mama werd zoveel jaar geleden. De dag waarop haar geluk niet op kon bij het vasthouden van haar kleine wonder in haar armen. Ik denk aan ze. En ook denk ik aan de papa van Thomas vandaag, deze blog is ook een beetje voor hem. 

Vlak na het verlies van mijn schoonmoeder, zoon en ex wilde ik niet nadenken over hoe of wat, ik wilde en kon niets begrijpen. Ik schreef de daad van mijn ex af als iets onmenselijks en dat was alles. Verder gaf ik letterlijk en figuurlijk geen aandacht aan hem.  Nu is dat anders.

Op dit moment ervaar ik weer hoe het is om verliefd te zijn. De meest passende omschrijving voor mijzelf in deze staat van zijn vind ik: afhankelijke labiele junk. En ik kan er zelf ook om lachen gelukkig.
Ik heb de jongen die ik leuk vind nu geloof ik, in de maand dat ik hem ken, al twee keer afgestoten met de boodschap dat we beter vrienden kunnen zijn. Ik wil die vlinders niet, ik ben bang. Bang om gekwetst te worden, bang om de controle over mijn gevoel aan een man te vergeven. Al weet ik ergens zelf ook wel dat ik geen controle heb, toch behoud ik hem graag. En ik schrijf dit niet om medelijden of begrip te vragen, ik schrijf dit om vanuit mijn menselijkheid te delen.

Een aantal dagen terug lag ik verslagen om 19:00 in bed omdat ik deze jongen miste en niet wist wat ik met mijzelf en mijn gevoelens aan moest. Wetende dat het allemaal een illusie is, maar tegelijkertijd wel gewoon levende in de illusie als mens.

Mediteren, bezig zijn, afleiding zoeken alles werkt voor even. Maar steeds komt hij weer terug; in gedachten, in mijn verlangens, in herinneringen. En daardoor voel ik mij machteloos, verdrietig, blij, dromerig, somber.  Alles wat bij zo’n verdomde verliefdheid hoort dus. Kan dit NU weg gaan?
Vroeger vond ik het leuk, verliefd zijn. Nu blijf ik liever aanwezig in het moment, bij mijzelf. Maar goed, controle is even een beetje zoek, het is wat het is. Alle menselijkheid nog aan toe.

Herken jij het, ben jij ook wel eens verliefd geweest? Of misschien ben je het wel nu. En ken je het verscheurende gevoel van liefdesverdriet ook?
Hoe jouw geluksgevoel dan even helemaal afhankelijk wordt van een ander. Het is de kunst om je zelf dan steeds terug te halen naar jezelf. Maar jezus, wat een oefening kan dat zijn! Wat gaat dat soms gepaard met veel frustratie en pijn. Wat zijn we dan ineens weer klein..

Door dit te ervaren kan ik mij beter inleven hoe iemand zich verscheurd voelt en een en al wanhoop wordt. Ik zal het nooit goed praten, ik zal het nooit begrijpen en dat kan ook niet. Wat mijn ex deed gaat ver voorbij aan zoveel.

Maar ik kan mij indenken dat iemand zoveel pijn ervaart dat hij of zij door wanhoop niet meer helder ziet. En daarmee zie ik nu dat zijn daad menselijk was in plaats van onmenselijk. Zijn daad was die van een persoon die ziek was en daarnaast extreem wanhopig. Iemand die het licht niet meer zag en in een hel leefde. Continu in een verscheurende pijn. Niet zielig maar wel verloren. En vanuit dat gezichtspunt, vanuit die waarheid, kan ik hem vergeven. Het is net alsof ik even zijn hel voel, waar hij inzat. En dat breekt me. Tranen voor hem. Voor alle mensen die (nu) wanhopige gevoelens hebben misschien. Iets wat wij allemaal wel eens gevoelt hebben. Wanhopige gevoelens. En als je dit leest en je voelt ze op dit moment, ik voel je en ik zie je. Blijf vertrouwen op jezelf en vraag om hulp aan je omgeving als je het even niet meer weet. Er is altijd iemand die van jou houdt en er voor jou wil en kan zijn.  We zijn er voor elkaar. Uiteindelijk zijn we in essentie allemaal een, met dezelfde soort gevoelens, en zo.

Thomas, ik vergeef je. Op je geboortedag. En ik zal een kaarsje voor je branden om het licht wat jij in essentie ook was te eren. Die essentie zijn we allemaal, we zijn hem soms alleen even vergeten.  Of denken dat een ander ineens het licht is geworden. We zien dan even niet meer dat we zelf dat licht zijn. Projectie, wie kent het niet. Alles menselijk.

Liefde!

2018 = Elf-(in) Jaar

Vannacht werd ik wakker en het voelde alsof ik scheermesjes had doorgeslikt; mijn keel voelde ontstoken en slikken deed pijn. Keelontsteking op komst, dacht ik. Shit. Ik haalde, half slaapwandelend, honing van beneden. Ik had een vriendinnetje te slapen op de bank dus probeerde zachtjes te doen wat, klungelig als ik kan zijn, juist niet lukte. De deur van de woonkamer te hard dicht en zo, typisch typisch.

Na mijn bed weer te hebben bereikt met honing naast mijn zijde, leg ik mijn handen op mijn keel. Aanraking verzacht en samen met de honing is mijn voornemen dat de pijn als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik vind alles te leuk om dagen ziek in bed te liggen. Nu even niet. Morgen ook liever niet, trouwens.

Ik kan vervolgens niet meer slapen en omdat alles verbonden is volgens mij, heeft die keelpijn ergens mee te maken. Ik denk wat na en kom tot het besef dat ik een eigen praktijk moet openen. Ik mag en kan mij niet meer verstoppen in werk of wat ook wat ik niet met een volle 100% doe, daar word ik ziek van. Letterlijk.  Vrijwel meteen ook; ik ben vorige week begonnen met werken in een kinderdagverblijf, heerlijk knuffelen met baby’s. Baby’s zijn zo lief en puur, en al lijken ze ergens allemaal op elkaar, de een is toch de ander niet. Tussen de aanwezige baby’s op de crèche waarop ik werkte de afgelopen dagen, waren ook baby’s met gedrag of uiterlijk wat mij aan Elfin deed denken.  Heerlijk en nog steeds niet confronterend, voor mij. Ik vind het knuffelen met al die kleintjes fijn, al is het werk verder erg druk. (Rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.)

Het ‘zijn’ met kleintjes wordt confronterend als ik gedachten heb als:  ‘mijn’ kind is niet meer, leeft niet meer, zal nooit zo opgroeien, kroop precies als die kleine, ik mis hem zo, hij was nog liever dan en eindeloos veel wat ik kan bedenken. Ik ben blij dat deze gedachten weinig in mij opkomen. Deze gedachten van wat niet is en niet zal zijn; ze roepen pijn op. Gedachten kun je kiezen. Dat heb ik in de praktijk volledig mogen ontdekken, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige kan ik zeggen.

Daarom gaat het mede en misschien wel voornamelijk zo goed met mij; in plaats van deze gedachten over wat ‘niet’ toe te laten of te denken, blijf ik in het moment en focus ik op wat er wel is. Wat soms trouwens ook gemis is. Natuurlijk.

Binkieboef, het liefst zou ik jou iedere seconde knuffelen.

Maar nu weer even terugkomende op mijn eigen praktijk; ik geloof dat ik vanuit de ervaring van hoe ik met dit tragische verlies omga, anderen ook kan begeleiden. Dat is hetgeen wat ik wil, daar gaat alles van stromen in mijn lijf. Het voelt als een roeping of missie om anderen ook naar ‘thuis bij zichzelf’ te begeleiden. Thuis komen bij jezelf, zoals mijn mooie vriendin Iris dit noemt.
Het is zo mooi om je zo compleet te voelen. Puur met jezelf in het nu zijn. Ik gun het de hele wereld.

Het werken in de kinderopvang is mooi maar, zoals je misschien zelf al doorhad, is het nu niet de plek waar ik moet zijn. Af en toe misschien wel, maar niet als ‘baan’. Mijn focus ligt ergens anders, duidelijk. Er komt trouwens dit jaar ook een tweede boek, los van mijn eigen praktijk! Of eigenlijk, in samenhang met. Iets met zelfliefde en oefeningen. Schrijven en een eigen praktijk openen in 2018; misschien val ik in herhaling, maar dit is dus in de numerologie dus ook een elf jaar. Ik heb een hoop elf-achtig mooie plannen dit jaar. Elf-acht; de geboortedatum van Elfin. Die zal altijd blijven gelden.

Ik denk dus over dit alles na in bed en op het moment dat ik besluit te gaan schrijven, kijk ik op mijn telefoon. Het is 04:44; mooie tijd. Dubbele getallen, altijd goed.  Ondanks mijn keelpijn verschijnt er nu een glimlach op mijn gezicht.

Zodra ik het besluit in mijzelf genomen heb de focus nu helemaal te leggen op al mijn elf-achtige plannen, is mijn keelpijn he-le-maal foetsie. Nada, niks meer. Zonder pijnstiller. Kiezen voor mijzelf, is iets waar ik niet meer omheen kan. Wanneer ik merk dat ik op de een of andere manier voorbijga aan mijzelf, word ik ziek of voel ik mij slecht. Medicijn: luisteren naar de stem van mijn hart. Altijd.

Maar onvoorwaardelijk kiezen voor mijzelf is echt niet altijd makkelijk en kan ook eng zijn. Kan ik dit wel? Hoe dan? Ik ga het maar weer gewoon doen, in het eeuwige nu. Mijn uitgever heeft trouwens het vertrouwen in mij, met dat tweede boek en alles, laat ik een voorbeeld aan hen nemen als het in mij even zoek is.

En als klap op de vuurpijl, krijg ik nog een bevestiging voor mijn besluit. Zojuist belt mijn vriendin Tish mij op; ze heeft de afgelopen dagen ook een soortgelijke keuze gemaakt als ik; voor zichzelf. Met een eigen praktijk en zo. Mooi toch, zo synchroon, niet?

En jij? Kies jij ook voor jezelf?

Liefde!

 

Elfine

Amsterdam, 31-12-2017

Zojuist was ik even op de koffie bij Ellen; een mevrouw die mij heeft zien opgroeien en van wie ik houd. We spraken in haar mooie lichtrijke huisje over van alles en nog wat. Bijpraten. En op een gegeven moment kwam Elfin ter sprake, mijn binkeboef. Het verlies blijft onmenselijk en pijnlijk. Mijn zoontje is mij afgenomen door mijn zieke ex en hoe. Mijn kleine mannetje is door een hel gegaan maar gelukkig heeft hij nu vrede. Dat geeft mij vrede.
Medelijden wil ik trouwens niet, nog steeds niet. Ik ga goed. Ik sta in mijn kracht en maak iets van mijn leven. Desalniettemin, uiteraard blijft het verlies verschrikkelijk.
Er over nadenken helpt niet zo mee. De pijn van het gemis echter, dient soms wel gevoelt te worden en hoort nu eenmaal bij het leven, soms. Over het algemeen voel ik mij nog steeds springlevend en heb ik er zin in, gewoon, in alles bijna wel.  De herinneringen aan mijn kleine vriend zijn mijn brandstof, daarop ga ik vooralsnog erg goed.

Met Ellen had ik het zojuist ook even over Pauline; de oma van Elf. Zij zette zich in voor de maatschappelijke positie van vrouwen, heeft haar leven lang mooi werk gedaan. Zij blijft voor mij een voorbeeld; een inspiratiebron. Vanuit haar naam wil ik dat er in 2018; in de nummerologie trouwens een 11 jaar even los hiervan, maatschappelijke veranderingen komen. Pauline zag ook allang dat haar zoon (meer) therapie nodig had, maar he, we werden toch niet heel serieus genomen. Die wetten, die regels. Mij hiervoor inzetten, hoe precies weet ik nog niet maar gebeuren gaat het.

Een half uur later, na dit gesprek met Ellen, sta ik in de supermarkt met een vriendin te appen over boodschappen. Ik zie een bericht in het nieuwsoverzicht van mijn telefoon. Naast de appjes, en ik schrik. Familiedrama; er is vandaag een meneer voor de trein gesprongen met zijn vier jarige zoontje. Synchroniciteit; niet altijd leuk maar wel bevestigend.
Maatschappelijke veranderingen!! Liever vandaag dan morgen. 

Terwijl ik door de supermarkt loop en dit artikel lees, probeer ik erbij te blijven. Ik denk; wat voel ik nu? Ik denk dat ik even naar huis moet, laat de artisjokken maar zitten. Thuis aangekomen ga ik zitten zodra ik kan en tranen beginnen te stromen. Ik voel wat pijn in mijn hart. Bij mijn borst. Weer zo’n teringlijer. En gelul over wanhoopsdaad wil ik niet horen trouwens, blaas dan lekker jezelf op, alleen jezelf. Kwaadheid komt ook om de hoek kijken, uiteraard.

Kan er geen regel komen? Een regel die mannen als mijn ex en de man zojuist in het nieuws, waarvan hun zieke ego hun overneemt, wegstopt. Het kan mij niet zoveel schelen wat er met ze gebeurt verder, met deze trieste portretten. Geef deze moordenaars een kans zichzelf op te blazen.  Zonder daarbij anderen te schaden. Met de nadruk op dat laatste.
Elfin en het zoontje van de mama die nu achterblijft, stel het je maar eens voor dat je kind je zo gruwelijk wordt ontnomen. Door een zieke vader, die in sommige gevallen al langer terroriseert dan op de dag van de daad, dat ook. Gesproken over wanhoopsdaad, hou toch op. Laat je opnemen dan.   Dat mannetje van vier, wat heeft hij gevoelt? Stel je maar voor. Niet te doen, toch? Toch gebeurt het, weer en weer. Je wilt hier niet aan denken.

Stilte. Even stilte. Pffff. En een vuurwerkknal buiten, dat ook.

Een groot deel van de mama’s die achterblijven plegen vroeg of laat trouwens ook zelfmoord; na familiedrama’s. Iets wat ik vanuit mijn menselijkheid kan plaatsen, jij ook?
Ik zie het leven, gelukkig, nog wel zitten alleen dat kan ik niet als ik ga stilzitten. Ik ga mij inzetten. Elfin was pure liefde en klein als hij was; machteloos. Ik heb nu wel macht.  Er moet iets veranderen. Werken aan zelfliefde. Maar ook werken aan maatregelen en wetsvoorstellen. Want sommige mensen zijn niet meer gered met zelfliefde, en oordelen laat ik daarover even achterwege. Ik heb daar zoveel over te zeggen maar dat is nu niet van toepassing.

Hoe dit wetsvoorstel en meer er precies uit gaat zien weet ik nog niet, wel weet ik dat er iets naar Elfin en/of Pauline vernoemd gaat worden in 2018 of later. Hoe dan ook. Dit kan zo niet meer. Eens?

Stichting Elfin gaat komen,  hoe weet ik nog niet. Stap voor stap, ja toch? Rustig aan en ook nog tussendoor genieten, voor drie, dat blijft.

Het leven is er wat mij betreft om geleefd te worden.

Dat vooral.

Oh en Timmie, als je dit leest, dankjewel voor je betrokkenheid. Fijn dat je mij even belde en aanvoelde; perfect timing lieverd.

 

Liefde!

 

Elfnemens

Amsterdam, 26-12-2017

Sinds het verlies van mijn kleine man is ‘bij mijzelf blijven’ iets geworden waar ik niet meer omheen kan. Op wat dwaze acties na, leef ik vooralsnog in het moment en schaaf bij waar nodig in mijn leven.  Wanneer ik dit niet doe gaat mijn geweten knagen, binnen no-time. Het is nu een half jaar dat ik gestopt ben met drinken. Hoe dat eigenlijk zo? Dwaze acties.

In mei van dit jaar vond ik een jongen leuk, een jongen met dezelfde naam als mijn ex; Thomas. Dat was wat geworden; als het prille dingetje wat wij hadden tot iets serieus was opgebloeid. Zie je het voor je? Voorstellen aan mijn familie en vrienden; nou dit is Thomas.

….

Misschien heel gek maar ik vond het vooral grappig.
En feitelijk gezien; het zijn maar letters waar we het over hebben?! In het straatje van: ”Niets heeft een betekenis behalve de betekenis die jij eraan geeft” of ”Het is maar net hoe je ernaar kijkt”  Daarnaast is de naam Thomas trouwens vergelijkbaar met de naam Jan van vroeger, iedereen kent wel minstens een Thomas.
Niet?
Afijn.

Naast dat ik deze jongen leuk vond afgelopen mei, vond ik eigenlijk alles leuk. Ik was mijn nieuwe huisje aan het opknappen, boek Elfin was bijna af, de zon scheen continu, ik ontmoette vrienden zowel nieuwe als oude, kortom; het kon niet op. Mooie momenten en mijn leven gingen samen als water en een waterval en ook stroomde alles maar door. Zo ook, op een avond in mei met vrienden; een waterval van alcohol.   ‘’Gezelligheid kent geen tijd, het gaat maar door en we gaan nog niet naar huis.’’ Ken je dat? Ik wel.

Het gevolg van deze mateloze avond was dat ik naar deze leukerd ben gegaan. Dronken en wel stond ik om een uur of middernacht voor zijn deur, afgezet door een uber en wilde niet terug naar huis, hoorde ik de volgende ochtend van hem.  Ja die volgende ochtend; met een tollend hoofd werd ik daar wakker naast hem. ”Huh? Hoe ben ik hier nou weer terecht gekomen?! Nee Nee Nee…” Ik weet nog dat ik hem niet durfde aan te kijken, dit ook uitsprak, een uber bestelde en zo snel mogelijk ben gevlucht uit zijn huis. Hij stuurde mij nog een appje met de tekst: Lief zijn voor jezelf!
En dat was inderdaad for once and again de les.

Een week later ben ik gestopt met drinken, nu dus inmiddels langer dan een half jaar geleden, want naast deze avond heb ik in het verleden wel vaker domme dingen uitgehaald onder invloed van drank. En dan kun je denken; wie niet? Dat is ook zo maar ik heb mijzelf te lief om mij zo doldwaas voor lul te zetten, daar komt het eigenlijk op neer. Mate houden met alcohol gaat mij gewoon lastig af kan ik zeggen. En een gemis is het vooralsnog niet. Bevrijdend is een betere omschrijving. Net als stoppen met roken trouwens, heerlijk hoor, goed voor jezelf zorgen. Aanrader!

Thomas zie ik niet meer; het is wat het is.
Wonderbaarlijk blijft het dat een ‘Thomas’ mij liet zien dat leuke mannen nog bestaan en dat hij de eerste was die mij weer serieus deed nadenken over een ‘relatie’.

Het leven; vol verrassingen en mannen. Wie weet wat 2018 brengt. Los van mannen veel moois. In elk geval een tweede boek. En veel meer moois, ik voel het!

En voor jullie?

Van mij alvast de beste wensen en dat al jullie voornemens uit mogen komen; Voor-nee mens; soms kan ergens mee stoppen of nee tegen zeggen je zoveel brengen. Niet altijd ja maar soms ook gewoon Pro-No. En het is maar net de betekenis die je aan iets Geeft! Of hoe je het bekijkt 😉

Op naar een schitterend 2018

Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld!

Liefde

 

 

 

 

 

 

 

Elfriends

Londen, 14-12-17

Ik ben nu in Londen op visite bij mijn vriendin Tishya. Ik ken haar nog maar net, iets langer dan zes maanden, en toch voelt het als levenslang. In de positieve zin van het woord.
Toen ik Tish vlak na onze ontmoeting vertelde over het verlies van mijn Elfin, kon ze niet stoppen met vragen stellen. We waren op een stilte retreat, van Isaac Shapiro, maar stil waren we niet echt. Ik vond haar een beetje gek; goed gek. Iemand die impulsief leeft en doet waar ze zin in heeft.  Misschien een herkenning van wat ik zelf ook ben of kan zijn. Een zusje van een andere vader en moeder, zoiets.

En op t moment dat ik haar vertelde over het boek wat ik toen nog aan het afschrijven was en dat ik had gedroomd dat Eckhart Tolle mijn voorwoord schreef, vond ze dat een goed idee. Sterker nog; ze heeft hem en Oprah een paar dagen daarna, een brief geschreven waarin ze vertelde over mij. Toen ik deze brief onder ogen kreeg rolden er een paar tranen over mijn wangen. Net zoals toen ik Eckhart zijn boek voor het eerst las trouwens, zo mooi en echt. Puur uit haar hart en zo oprecht maar ook raakte het mij dat zij mij zo hoog had zitten. Dat was echt een bijzonder moment. Ik voelde mij vereerd. Naast lief is ze ook mooi en wijs. Vrienden als Tishya maken het leven een stukje mooier. Ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is.

Gisteren, op het moment dat ik even alleen over straat wandelde hier in Londen, zag ik tussen alle drukte heen ineens een supergrote kerk. Alsof deze tussen de rode dubbeldekkers, taxi’s en andere overgrote drukte ineens verscheen vanuit het niets, bleef ik even stil staan, werd nog net niet aangereden en maakte wat foto’s. Ik kreeg de kerk niet mooi in beeld, hij was te groot en besloot even naar binnen te wandelen. Ik liep door een wandelgang met allerlei naambordjes op de muur. Lieve woorden voor overleden mensen die hoe dan ook iets te maken hadden gehad met deze kerk.

Een tijd terug op een avond, toen Elfin nog leefde en ik hem waarschijnlijk net in bed had gestopt, fantaseerde ik op een avond stiekem over meisjesnamen. En op het moment dat ik dacht dat ik Eileen een hele mooie naam vond, verscheen deze in de ondertiteling op tv. Tegelijk. Het was voor mij een kippenvel-ok…-de-naam-Eileen-kan-wel-terwijl-Elfin-al-Elfin-heet moment.

Op het moment dat ik in de gang met alle naambordjes loop in de kerk en denk aan mijn Elf, kijk ik precies naar een naambordje met de naam Eileen. Kleine wondertjes die mijn leven dagelijks zo rijk en mooi maken. Verklaren kan en wil ik t niet, de verbinding met het leven voelt zo sterk. Op deze momenten lijkt het of iedere cel van mijn lichaam puur vreugde is.. Het leven is een wonder. En we kunnen iedere dag kiezen. Lekker Zijn. En ook met mensen in dezelfde staat van Zijn Zijn kan. Heerlijk. Count your blessings, every day. Als ik het kan, kan jij het ook!

 

Liefde

EmoElf

Amsterdam, 2-11-2017

Dag
‘N dag
Het is zo’n dag
Het is zo’n dag dag

Het is zo’n dag waarop ik het volgende kan afvinken; huilen, schreeuwen, (veel)eten, lachen, mij goed voelen, mij onzeker en kut voelen, denken of nee zelfs piekeren en het liefst alles tegelijk ook. Vergeet ik niet iets?
Ik besef mij dat het bijna volle maan is en dat ik ook bijna ongesteld word. Rollercoasterdagen als deze heb ik zelden en zijn vrijwel altijd te herleiden naar deze twee maandelijkse gebeurtenissen.
Mijn kleine Elfin mis ik vandaag trouwens ook intens. Zijn zachte vrolijke snoetje; hij was pure vreugde. En ook Pauline mis ik. Het gemis is verscheurend en het enige wat ik kan is het verdriet wat ik voel toelaten. Mijzelf vasthouden en knuffelen en huilen tot ik niet meer kan.
Als ik na de tranen in de spiegel kijk schiet ik in de lach, het is nog iets te vroeg voor zwarte piet. Ik maak mijn gezicht schoon en terwijl ik dat doe zeg ik lieve dingen tegen mijzelf in de spiegel. ‘’Huilen is ook oke lieverd, het mag er zijn en ik ben zo trots op je’’

Ik kan nu zeggen dat ik weet uit ervaring dat ‘’er voor mijzelf zijn’’ zo essentieel is. Het is de hoofdreden waarom ik nu nog overeind sta. Op zwakke momenten iedere keer de lieve woorden en de ruimte aan mijzelf geven; er voor mijzelf Zijn. Het is een aanrader voor iedereen, ik ben bezig met allerlei dingen omtrent zelfliefde de wereld in werken.

Twee goede vriendinnen van mij: Tishya en Kate, wonen in het buitenland. Ik zou ze vaker willen zien maar we spreken elkaar gelukkig geregeld. Zo sprak ik gisteren met Kate en vanochtend met Tish over van alles, ik kreeg van beiden inspiratie. Dat ook vandaag, wat een dag.
De gesprekken met hen gingen over filmpjes opnemen, een eigen youtube kanaal starten en mijn boodschap over zelfliefde en bewustzijn op die manier verspreiden in de wereld. Ik ben super blij met deze twee, die overigens beiden in Engeland wonen. In het Engels zal ik het ook gaan doen; deze filmpjes. Want of mijn boek vertaald zal worden is nog niet zeker, wel kan ik al stiekem iets zeggen over een tweede boek. Een werkboek vanuit de s-Elfin methode staat op het programma. En al schrijf ik die in het Nederlands; dat kan wel overal ter wereld. Als het even kan zit ik deze maand nog in Engeland en wie weet waar meer.
Ik heb trouwens een pagina op Facebook aangemaakt onder mijn naam, voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn laatste nieuws en binnenkort een self love experiment; op deze pagina vertel ik daar binnenkort meer over!

Tot slot, om nog even een keer van de hak op de tak te springen, de heerlijke lelies van Annique die ik thuis heb staan beginnen uit te vallen. Het is dus tijd voor nieuwe bloemen en hoe symbolisch dat mijn ogen zonet, in de Albert Heijn, precies vallen op de herfsttakken katjes. Het is ok om zo nu en dan een emotioneel kattig takkenwijf te zijn, het is wat het is. Ze staan prachtig!

Liefde!

Synchronicitelf

Amsterdam, 29-9-’17

Vanmiddag had ik een interview over mijn boek met Sarina, voor een artikel wat zij gaat schrijven voor een tijdschrift in Belgie. Ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet en we zijn toen facebookvrienden geworden. Inmiddels heeft zij mijn boek al gelezen en vandaag was dan de afspraak voor ons interview hierover.

We ontmoetten elkaar bij Pllek in Amsterdam. Vlak voor het interview geeft zij mij een mooi paars tasje en gezien het doosje daarin moeten dat wel heerlijke Belgische bonbons zijn. Super lief en attent maar ik wil ze wel nog even bewaren, alles op zijn tijd; nu ik ben gestopt met roken snoep ik toch wat meer dus ik probeer wat op te letten vanaf vandaag. Vrij zijn van sigaretten bevalt heerlijk maar het idee over een paar maanden kilo’s af te moeten vallen, bevalt mij minder.
Het laatste onderwerp van het interview is synchroniciteit; een van de inzichten in mijn boek. Hoe leg je nou de betekenis van dit woord uit? Het zijn de dubbele getallen die we soms zien, de telepathie met vrienden en familie en meer. Het zijn de dingen die ons vlinders geven in onze buik en maken dat we het leven voelen stromen. Het lijken signalen van het leven dat wij op het juiste pad zijn en dat we zo door mogen gaan, misschien wel van onze intuitie. Begrijpen of uitleggen kan ik het niet. Voorbeelden geven kan ik wel. En vandaag, notabene na het spreken met Sarina over dit onderwerp, heb ik toch wel weer een mooie.
Ik ging vandaag met iets bezig waar je liever niet mee bezig bent. Dit was na het interview, ik reed even door naar Fajah haar huis en samen zaten wij achter onze laptops. Iets met facturen en de crematie van Elfin; wat toch altijd ergens bizar blijft. Niet te lang bij stilstaan maar even doen.

Een van de facturen van destijds blijkt 811 te zijn; de getallen van zijn geboortedatum. Alles wat met Elfin in verband staat heeft een direct lijntje naar mijn hart. Ik voel op dit soort momenten een vreugdesprongetje of zo, een soort vlinders in mijn buik, alsof ik zijn liefde even voel. Of een verbinding met alles. Heel mooi, ik geniet daarvan.
Faj en ik vinden het beiden bijzonder en maken vervolgens even af waar we mee bezig zijn.

Wanneer ik een paar uur later thuis kom maak ik een kopje gemberthee, en daar staat dat paarse tasje van vanmiddag op tafel. Met die bonbons, die eigenlijk dus niet voor nu zijn, eigenlijk. Toch even kijken of het wel echt bonbons zijn, ik maak het open en ik zie….. Getallen. In het doosje zitten getallen van chocolade. En wel de getallen 811, los van elkaar. De oneindige acht met de elf; ook wel Elfin zijn geboortedatum. Ik vertel het aan Faj die ook meteen zegt: dit kan zeker geen toeval zijn! En zijn die chocolaatjes er nu nog? grapt ze.

Het zijn deze kleine dingen die ik dus niet kan verklaren maar waarvan mijn hart even sneller gaat kloppen. En wat integer en lief ook; Sarina die zoiets moois bedenkt om mij te geven. Dit zijn kleine mooie onverklaarbare wondertjes die mij heel stil en tegelijkertijd dolenthousiast maken. Of het nou vlinders, kleuren, geuren, telepathische momenten of vogels zijn, ik vind het prachtig.
De chocolaatjes zijn trouwens ook heerlijk; ik heb de elf al op. Dan maar gewoon elf keer zoveel sporten straks, we moeten toch ook genieten in het leven!?
Oh en tot slot wat ik wel weet van synchroniciteit; meteen loslaten en verdergaan. Want met het hoofd kun je haar betekenis niet verstaan.

Liefde!

elfZin

Nu mijn boek Elfin; over liefde, verlies en de kracht in jezelf bijna uit is, ben ik druk! Daarom is er even wat minder tijd voor een blog. Naast het boek ook een verhuizing en allerlei andere mooie processen waar mijn aandacht heen gaat.
Zo ben ik nu ook een weekje gestopt met roken, en dat voelde de eerste dagen wat vreemd; een wat wazig en wattig gevoel overmeesterde in mijn hoofd. Maar na die eerste drie daagjes was er vooral opluchting. Nu word ik nog rustiger wakker, dan ik al deed, nog altijd kijkend in Elfin zijn mooiste blauwe ogen. En achter zijn foto soms ook een helder blauwe lucht, ik heb echt een paleisje inmiddels, mooie dingen komen naar mij toe.
Iedere dag voel ik het leven door mij heen stromen en heb ik zin in dingen. Soms wat rustig en soms heel enthousiast. Het is wat het is, altijd. Maar ik voel het leven en ik heb zin in het leven! Ik heb laatst een jongen ontmoet, Johanna mijn casemanager van slachtofferhulp vroeg mij of ik open stond voor een ontmoeting met hem. Hij is bezig met een project. Zijn ouders zijn beiden vermoord. Rustig en dichtbij zichzelf vertelde hij zijn verhaal. Ik luisterde en hij sprak, het was integer. Wat vooral bleek uit zijn verhaal, uitstraling en houding is dat hij nog zin heeft in het leven. Kort samengevat ziet hij het zo: ik ben dankbaar dat ik mijn ouders 29 jaar heb mogen hebben als mijn ouders, ze waren super fijn als ouders. Daarnaast wil ik nu nog des te meer iets maken van mijn leven! Zij hebben die kans niet meer, ik nog wel.
Hij is bezig met het maken van portretten en daarvan weer een boek. De portretten maakt hij van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, en het leven nog zien zitten. Wij waren het er over eens dat wij niet als slachtoffer willen of zullen gaan door het leven.
Dag bij dag leven met de instelling: het is wat het is; spreekt mij erg aan. Het heeft dan namelijk niet met een ‘’positieve’’ instelling te maken. Maar een soort middenweg; goed en kwaad zijn namelijk twee kanten van dezelfde medaille. Eigenlijk is het wat het is. Mijn favoriete zin inmiddels trouwens, voor wie dat nog niet wist.

Ik ben niet altijd vrolijk en van een verschrikkelijke gebeurtenis kan ik niet iets moois maken. Het is wat het is. En ik voel wat ik voel. En eerlijk, meestal is dat vreugde. En soms is dat verdriet. Soms ben ik even boos. Het is wat het is. Voelen, lief voor mijzelf zijn en weer doorgaan. Ik ben dankbaar voor waar ik nu ben. Serieus. De liefde van Elfin zal altijd bij mij blijven en daarbij opgeteld de liefde van mijzelf en zoveel anderen. Ik ben een rijk mens. Verklaar me voor gek, ik ben gek op het leven. Naast de liefde voor Elfin neemt ook niemand mij de zin in het leven af.
Liefde!