Amsterdam, 01-03-2017

Omdat ik bezig ben met het schrijven van mijn boek heb ik de tijd niet meer gevonden voor een nieuwe blog. Vandaag voel ik er weer even de tijd voor.

Het voelt fijn om alle tijd te hebben voor het boek wat ik aan het schrijven ben. Ik ‘moet’ naast schrijven helemaal niks. Deze tijd en ruimte is mij heilig, plannen is niet zo aan mij besteedt. Ik ben nooit een grote fan van planning geweest want ik leef het liefst zo vrij mogelijk. Toch is het nu wel handig een tijdschema aan te houden, zodat mijn boek dit jaar uitkomt.
In het eerste deel van mijn boek schrijf ik over Thomas en de herinneringen zijn grotendeels heftig en zwaar. Door dit alles op papier te zetten besef ik mij meer en meer hoe gestoord de situatie al langere tijd was. Het is een pittig deel om te beschrijven maar ik doe het omdat ik weet waar ik het voor doe. Met mijn boek hoop ik, en al is het maar een persoon, mensen dichterbij zichzelf te brengen. Zelfliefde en doorvoelen in zware tijden, het kan. Gelukkig ben ik bijna klaar met het beschrijven van dit gedeelte.

Ik was vandaag, naast schrijven, ook een fotoboek van de foto’s van Elfin aan het maken. Enerzijds vond ik het heerlijk om zo visueel met mijn binkeboef bezig te zijn, anderzijds bracht het verdriet omhoog. Alleen maar mooie foto’s van mijn vrolijkste grootste liefde en ook een paar foto’s van mijn zwangerschap. Natuurlijk werd ik hierdoor ook geraakt in mijn verdriet. Ik heb mijzelf de ruimte gegeven om het te voelen. Te huilen en daarna de natuur op te zoeken. Wanneer ik gevoelens in mij accepteer en doorvoel, blijf ik dichtbij mezelf. Ik vlucht niet meer weg voor wat zich ook maar aandient in mijzelf. Vroeger deed ik dit wel. Ik durfde niet helemaal te voelen en ging dan ergens afleiding in zoeken. Bijvoorbeeld in mijn hoofd gaan en denken zodat ik niet hoefde te voelen. Of bij andere mensen, situaties en noem het maar op. Dat doe ik niet meer. Omdat ik niet meer voor mijzelf wil weglopen. Ik leef nu voor mezelf maar ook voor Elfin en Pauline, ik ga ons toch niet voor de gek houden? Ik ga het aan, alles. Alles wat mijn hart voelt voel ik en nee dat is niet altijd gemakkelijk. Maar ik ben ook niet uit op makkelijk, ik ben uit op echt.

Gesproken over echt, ik was laatst op een feestje en sprak daar met een vriend van mij. We grapten over het idee om een blog te schrijven over mijn feestweekend, want ‘Dat Kan Toch Niet!?’ Wat mij betreft kan alles, zolang het maar goed voelt en ik in contact blijf met mezelf.
Ik ben niet heilig maar ook niet depressief. Soms ben ik een dwaas en soms wijs. Gewoon je weet wel; mens. En ik kies ervoor om niet in negatieve gedachten te gaan. Aangezien ik mijn gedachten mag kiezen, kies ik ze. Ik kies ervoor iets van mijn leven te maken met pijn en verdriet maar toch ook echt met vreugde en vlinders.
Een rups eet zijn lijfje ook door zure of rotte stukjes in een appel, om uiteindelijk tot een vlinder te transformeren. Face & Embrace, zoiets. Feestjes zijn dus nog zeker ook aan mij besteedt, gewoon, alles waar ik me goed bij voel.

Liefde!