Amsterdam, 5-9-18

Op een september rijd ik langs de supermarkt na mijn werk. Een goede vriend van mij wie op mijn kitten Muis past als ik van huis ben, heeft mij gevraagd wat mee te nemen zodat hij voor ons kan koken, mmm. Eenmaal in de winkel aangekomen zie ik dat er weer pepernoten worden verkocht. Normaal voel ik weerstand als ik op een september al pepernoten zie liggen, maar vandaag voel ik koopdrang; in neem ze mee naar huis. 

Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is Muis knuffelen. Samen met kleine Muis in mijn armen loop ik vervolgens naar de bank. Ik zie iets blauws onder mijn bank liggen. Ik raap het op en het is een mini blauw babyschoentje. Maat 21. Ik heb dit schoentje nog nooit eerder gezien. ‘Heb jij dit al gezien, Con?’ Vraag ik aan oppas Conrad. ‘Oh nee, dat is wel echt jouw kleur he?’ Zegt hij van achter zijn laptop. Ik wantrouw hem,  hij heeft het hier vast neergelegd. Maar hij zegt duidelijk van niet. (als hij dit wel heeft gedaan is het trouwens te schattig voor woorden, vind je niet?)
Maar whatever,  ik wil dit begrijpen..

Muis komt niet verder dan het balkon.

Van een kledingruil die ik wel eens thuis organiseer overgebleven? Blijkt in ieder geval niet van degene met drie kleine kids wie ik in gedachten heb. (sommige dingen kun je niet begrijpen ja, ja)

Ik laat het schoentje vervolgens even links liggen om te gaan wandelen met Conrad,  maar zodra hij naar huis vertrokken is diezelfde avond,  spreekt mijn detective mind weer tot mij en ik ga verder op onderzoek uit. Nog net niet met een vergrootglas en een hoed op, loop ik naar boven…

Ik open de la waar al Elfin zijn spulletjes in liggen die ik bewaard heb. Geen wederhelft van dit felblauwe schoentje te vinden. Wel zijn mutsje met zijn naam erop wat mij opvalt omdat het exact dezelfde kleur heeft als dit schoentje. En ook boek Elfin ligt daar, in precies dezelfde kleurtinten. Ik word stil van hoe goed deze spullen bij elkaar matchen. Ik kan het niet plaatsen maar het gevoel is zo mooi en stil. Het gevoel van verbinding…

Soms zijn dingen gewoon echt niet te plaatsen, of…
Ik app Conrad nog een keer, maar nee, hij zegt van niet.

Het is een wonderschoen, een Elfteken, een verbindingsbewijsstuk! Het maakt me ook eigenlijk niet uit wie die schoen daar heeft gezet; al was het god.
En die pepernoten, wie had dat gedacht?

‘Elf zet zijn schoen en Shantaklaas komt thuis met pepernoten!’

Mooi, of niet?

 

Liefde!