Ik lees momenteel een boek van Gabrielle Bernstein – Het universum staat achter je – en heb daarin onlangs geleerd om (weer) te vertrouwen op de leiding van het universum. Na groot verlies heb ik geleerd om te vertrouwen op mijzelf, op mijn eigen kracht en liefde. En natuurlijk op de liefde van Elfin, zijn oma én de engeltjes hier om mij heen.

Toch leef ik soms ook nog in angst; absoluut heb ook ik een donkere schaduwkant vol patronen en niet verlichte plekjes en trekjes.
Ik zit daar niet mee, ik zie het als menselijk. Wel ben ik bereid om in beweging te blijven en te blijven leren.
Afgelopen week kreeg ik een fijn bericht: De kracht van Zelfliefde gaat voor de vijfde keer in herdruk! Een kado om dit te horen.
Er werd mij gevraagd of ik nog wijzigingen heb voor deze nieuwe vijfde druk van het boek. Zo zie ik mijzelf ook als mens; iedere dag is een kans tot herdruk en kan ik nieuw geleerde lessen aan mijn systeem toevoegen. Mits ik opensta om te leren en groeien natuurlijk.

Even terug te komen op het lezen van het boek van Gabrielle; mede daardoor open ik mij nu meer voor de grootsheid die het héle universum is. Die jij en ik beiden in essentie zijn. Vandaag kreeg ik een mooi geschenk van deze verbinding, het raakte mijn hart en misschien ook wel dat van jou:
  
Het komt niet zo vaak voor dat ik in de la kijk waarin Elfin zijn spullen liggen.
Nog altijd voel ik de liefde die hij is overal. Het is groter dan ik mij ooit had kunnen voorstellen. Ik heb daar geen spullen of herinneringen voor nodig. Deze verbinding gaat voorbij aan wat een hoofd kan bedenken. Deze verbinding brengt mij in direct contact met mijn hart. Deze verbinding ís mijn hart.

Vanochtend keek ik met plezier toch weer eens eventjes in zijn la.
Ik zag de mooie kleuren blauw van zijn mutsje waar zijn naam op staat en het mysterieuze schoentje, waar ik eerder een blog over schreef, wat ineens out of the blue onder mijn bank lag. Ik had het schoentje toen nog nooit gezien, het was een werkelijk wonder, precies in de kleur van boek Elfin en zijn mutsje.
 Daarna viel mijn blik op zijn wit rood ini-mini gestreepte shirtje wat hij in zijn eerste maanden vaak aan had. Ook knuffelde ik zijn donkerblauwe slaappak met sterretjes even. Vervolgens viel mijn oog op een van de bellenblaas flesjes, met zijn foto erop.
 Ik krijg het warme gevoel van liefde en onschuldige vreugde weer als ik het nu op papier zet, zoals altijd als ik op Elfin in-tune.  
En oh wat hield hij toch van bellenblaas. Ik twijfelde vanochtend even om de bellenblaas te pakken maar deed het niet. Voorzichtig deed ik zijn la weer dicht.
Even later las ik een stukje uit het boek van Gabrielle Bernstein. Ik deed een mooie meditatie oefening uit haar boek en las vervolgens deze vraag in haar boek: 
Hoe zou je leven eruitzien als je wist dat je altijd werd geleid?

Als ik deze vraag op mij laat inwerken voel ik ineens een verscheurende pijn in mijn hart. Als ik voel dat ik geleid word, voel ik ineens groots verdriet. Ik hoef het even niet allemaal zelf te doen. Ik word even door iets gedragen waardoor ik klein en kwetsbaar kan zijn. Ik heb mijzelf die ruimte ook gegeven na het verlies, echter dit voelt anders nu. Ik ben niet alleen. Ik ben diezelfde energie als de buurvrouw, mijn opa en mijn kat. En net als Elfin. En ik mag pijn voelen. En hartverscheurend verdriet ook. Het verdriet voelt pijnlijk diep en ik laat de tranen stromen en komen. Het is ok, Shant. Een voortreffelijk mantra bij verdriet. Werkt als een trein als je iets wilt doorvoelen.
Wanneer ik mij uitgehuild voel lees ik verder in Gabrielle haar boek; de volgende stap in het boek is een geloofservaring creëren. Ik bedenk de volgende:
 Ik vertrouw erop dat ik in verbinding ben met Elfin én het universum. Ik geloof dat ik word geleid. 
Ik voel kippevel in mijn benen en in mijn buik. Het klopt.

Even later wandel ik mijn keuken in en kijk mijn raam uit. Tegenover mijn appartement is een balkonnetje waar sinds kort twee schattige zilveren hartjes hangen op de muur.
Vandaag staan er ook twee kindjes op het balkon. Ik zie hen voor het eerst.
Een meisje van een jaar of vijf, Elfin zijn leeftijd, met twee lange zwarte vlechten in haar haren en naast haar staat een klein mannetje van een jaar of drie. Ze spelen met iets, ik kan niet meteen zien waarmee ze spelen. Ik ga er even voor zitten in mijn keuken want het ziet er te zoet uit om mijn aandacht er af te halen. Na deze twee wat langer te observeren zie ik dat ze bellenblaas in hun handen hebben. Ze blazen bellen van het balkon met de twee hartjes en spelen en springen rond. Ik word er stil van. Elfin vond bellenblaas het allermooist. Ik hield vanochtend zijn flesje bellenblaas even vast maar besloot het in de la te laten. Ik schreef hem even hiervoor ook een brief; over de onbeschrijflijke liefde die hij voor mij is. 

Ik heb hier nog nooit eerder kindjes met bellenblaas vanuit mijn keuken op een balkon met hartjes zien spelen. Vandaag wel. De liefde die Elfin en het universum zijn, zijn wij allemaal. Die eenheid en die stroom van liefde, daaruit gebeuren wonderen. En weetje wat? Jij bent zélf ook zo’n onbeschrijflijk mooi wonder. Wonderlijk, niet?

Liefde