Shanti Schiks

Bestseller Auteur - TEDx Spreker - zelfliefde Coach

Blog

  • Wondheerlijk Univelfin

    Ik lees momenteel een boek van Gabrielle Bernstein – Het universum staat achter je – en heb daarin onlangs geleerd om (weer) te vertrouwen op de leiding van het universum. Na groot verlies heb ik geleerd om te vertrouwen op mijzelf, op mijn eigen kracht en liefde. En natuurlijk op de liefde van Elfin, zijn oma én de engeltjes hier om mij heen.

    Toch leef ik soms ook nog in angst; absoluut heb ook ik een donkere schaduwkant vol patronen en niet verlichte plekjes en trekjes.
    Ik zit daar niet mee, ik zie het als menselijk. Wel ben ik bereid om in beweging te blijven en te blijven leren.
    Afgelopen week kreeg ik een fijn bericht: De kracht van Zelfliefde gaat voor de vijfde keer in herdruk! Een kado om dit te horen.
    Er werd mij gevraagd of ik nog wijzigingen heb voor deze nieuwe vijfde druk van het boek. Zo zie ik mijzelf ook als mens; iedere dag is een kans tot herdruk en kan ik nieuw geleerde lessen aan mijn systeem toevoegen. Mits ik opensta om te leren en groeien natuurlijk.

    Even terug te komen op het lezen van het boek van Gabrielle; mede daardoor open ik mij nu meer voor de grootsheid die het héle universum is. Die jij en ik beiden in essentie zijn. Vandaag kreeg ik een mooi geschenk van deze verbinding, het raakte mijn hart en misschien ook wel dat van jou:
      
    Het komt niet zo vaak voor dat ik in de la kijk waarin Elfin zijn spullen liggen.
    Nog altijd voel ik de liefde die hij is overal. Het is groter dan ik mij ooit had kunnen voorstellen. Ik heb daar geen spullen of herinneringen voor nodig. Deze verbinding gaat voorbij aan wat een hoofd kan bedenken. Deze verbinding brengt mij in direct contact met mijn hart. Deze verbinding ís mijn hart.

    Vanochtend keek ik met plezier toch weer eens eventjes in zijn la.
    Ik zag de mooie kleuren blauw van zijn mutsje waar zijn naam op staat en het mysterieuze schoentje, waar ik eerder een blog over schreef, wat ineens out of the blue onder mijn bank lag. Ik had het schoentje toen nog nooit gezien, het was een werkelijk wonder, precies in de kleur van boek Elfin en zijn mutsje.
     Daarna viel mijn blik op zijn wit rood ini-mini gestreepte shirtje wat hij in zijn eerste maanden vaak aan had. Ook knuffelde ik zijn donkerblauwe slaappak met sterretjes even. Vervolgens viel mijn oog op een van de bellenblaas flesjes, met zijn foto erop.
     Ik krijg het warme gevoel van liefde en onschuldige vreugde weer als ik het nu op papier zet, zoals altijd als ik op Elfin in-tune.  
    En oh wat hield hij toch van bellenblaas. Ik twijfelde vanochtend even om de bellenblaas te pakken maar deed het niet. Voorzichtig deed ik zijn la weer dicht.
    Even later las ik een stukje uit het boek van Gabrielle Bernstein. Ik deed een mooie meditatie oefening uit haar boek en las vervolgens deze vraag in haar boek: 
    Hoe zou je leven eruitzien als je wist dat je altijd werd geleid?

    Als ik deze vraag op mij laat inwerken voel ik ineens een verscheurende pijn in mijn hart. Als ik voel dat ik geleid word, voel ik ineens groots verdriet. Ik hoef het even niet allemaal zelf te doen. Ik word even door iets gedragen waardoor ik klein en kwetsbaar kan zijn. Ik heb mijzelf die ruimte ook gegeven na het verlies, echter dit voelt anders nu. Ik ben niet alleen. Ik ben diezelfde energie als de buurvrouw, mijn opa en mijn kat. En net als Elfin. En ik mag pijn voelen. En hartverscheurend verdriet ook. Het verdriet voelt pijnlijk diep en ik laat de tranen stromen en komen. Het is ok, Shant. Een voortreffelijk mantra bij verdriet. Werkt als een trein als je iets wilt doorvoelen.
    Wanneer ik mij uitgehuild voel lees ik verder in Gabrielle haar boek; de volgende stap in het boek is een geloofservaring creëren. Ik bedenk de volgende:
     Ik vertrouw erop dat ik in verbinding ben met Elfin én het universum. Ik geloof dat ik word geleid. 
    Ik voel kippevel in mijn benen en in mijn buik. Het klopt.

    Even later wandel ik mijn keuken in en kijk mijn raam uit. Tegenover mijn appartement is een balkonnetje waar sinds kort twee schattige zilveren hartjes hangen op de muur.
    Vandaag staan er ook twee kindjes op het balkon. Ik zie hen voor het eerst.
    Een meisje van een jaar of vijf, Elfin zijn leeftijd, met twee lange zwarte vlechten in haar haren en naast haar staat een klein mannetje van een jaar of drie. Ze spelen met iets, ik kan niet meteen zien waarmee ze spelen. Ik ga er even voor zitten in mijn keuken want het ziet er te zoet uit om mijn aandacht er af te halen. Na deze twee wat langer te observeren zie ik dat ze bellenblaas in hun handen hebben. Ze blazen bellen van het balkon met de twee hartjes en spelen en springen rond. Ik word er stil van. Elfin vond bellenblaas het allermooist. Ik hield vanochtend zijn flesje bellenblaas even vast maar besloot het in de la te laten. Ik schreef hem even hiervoor ook een brief; over de onbeschrijflijke liefde die hij voor mij is. 

    Ik heb hier nog nooit eerder kindjes met bellenblaas vanuit mijn keuken op een balkon met hartjes zien spelen. Vandaag wel. De liefde die Elfin en het universum zijn, zijn wij allemaal. Die eenheid en die stroom van liefde, daaruit gebeuren wonderen. En weetje wat? Jij bent zélf ook zo’n onbeschrijflijk mooi wonder. Wonderlijk, niet?

    Liefde

  • Pijn omarmen om (weer) zElfliefde te voelen
    Amsterdam, 14-2-2020 In deze drukke tijden heeft bijna iedereen zo nu en dan last van een druk hoofd. Monkey mind is een bekende term voor het drukke hoofd wat ook jij misschien herkent. Gedachten razen maar door en springen van hot naar her, soms totaal niet te volgen. In mijn hoofd niet in ieder geval. Er is of we maken niet vaak tijd om even stil te zitten en te niksen, niet zo gek dat het hoofd druk wordt als het altijd onderweg is en constant bezig moet met het verwerken van prikkels. Daar komt nog eens bij dat op het moment dat wij dan even stil zitten, bij de meesten van ons vroeger of later de telefoon tevoorschijn komt. Steeds meer wordt er gedaan op de smartphone: mailen, what’s appen, social media, bankzaken, spelletjes en meer. Super handig allemaal maar voor ons hoofd erg veel om allemaal te verwerken. Al die prikkels en informatie, het is niet niks. Misschien herken jij het ook dat je vergeet om soms even stil te staan bij jezelf. Even naar binnen te gaan en te voelen. Waar sta ik? Wat voel ik? Waar ben ik allemaal mee bezig? Ben ik aan het overleven of is dit het leven wat ik kies? Wat is de reden bij jou dat je (soms)  zo druk bent? Misschien ben je iemand met burn-out klachten of een erg druk bestaan wat soms ook voor teveel spanning/pijn zorgt? Wat we in deze drukke maatschappij niet leren op school of elders als standaard is om te leren omgaan met onszelf. Met gevoelens en met gedachten. Om accepterend te zijn naar onszelf in plaats van bekritiserend: het kan altijd beter en niets is goed genoeg. Op de lange termijn zuigt een onbewuste overtuiging als deze je leeg. In essentie zijn we allemaal goed genoeg zonder daar iets voor te hoeven zijn of doen. Dit is een universele waarheid. Om die waarheid te kunnen ervaren moeten we soms eerst door pijn heen. Pijn uit onze jeugd of elders uit het verleden die wij (on)bewust nog bij ons dragen. Oude pijn kan ons blokkeren om vreugde of liefde te voelen in het nu. Daarom beschrijf ik hier drie stappen om door de pijn heen te leren gaan om daarna weer liefde te kunnen voelen.  Het is nodig om pijn te omarmen om (weer) liefde te voelen.   Erkenning Ken je dat, dat mensen zeggen: je moet het gewoon loslaten! Hoe dan? Zou je je op dit goed bedoelde advies kunnen denken. Er wordt met zo’n advies soms te snel voorbij gegaan aan erkenning van pijn, zien van pijn, acceptatie van pijn. Alsof het er niet mag zijn. Maar het wil gezien worden. De reactie op lijden is vaak: er zo snel mogelijk van af willen komen. Dat kan zelfs onbewust gebeuren omdat je niet gewend bent te voelen. Dat is echter niet hoe het werkt of hoe pijn heelt.  Als je het wegstopt of (onbewust) doet alsof het er niet is, komt het vroeger of later terug en soms in een andere vorm. Denk hierbij aan burn-out, trauma of ziekte.  Het leven is niet altijd vreugde, dat van mij in elk geval niet en ik ken ook niemand die altijd vreugde ervaart. Dat hoeft ook niet en juist als je pijn erkent ben je dichterbij vreugde dan wanneer je ervoor vlucht of ertegen vecht. Erken jezelf voor dat je pijn hebt. Neem een momentje per dag om heel even naar binnen te gaan zonder iets buiten jouzelf te gebruiken of zien. Doe je ogen even dicht en vraag je af: wat ervaar ik nu? En probeer dan niet meteen om antwoord te geven maar voel even. Misschien ben je moe, voel je vreugde, verdriet. Alles mag en alles kan. Accepteren Als je iets erkent, of ziet, dan is de volgende stap het accepteren. Je hoeft het niet te analyseren in je hoofd maar het alleen te benoemen: ah er is pijn in mij. Het is oke. Dat is acceptatie. Vaker wordt er tegen ongemak gevochten, gevlucht of gedaan alsof het er niet is, ook wel ontkenning. Vlucht je van de pijn? Door overmatig veel te gaan doen of een verslaving te ontwikkelen zoals werken, roken, drinken, social media, of overmatig denken? Heel menselijk en iedereen doet het wel eens. Het mag dan ook wat oefening kosten te accepteren als je daar niet mee bekend bent. De meesten van ons krijgen dit ook niet mee in onze jeugd/opvoeding: effectief omgaan met ‘moeilijke gevoelens’ of pijn. Het is niet voor niets dat steeds meer en steeds jongere mensen burn-out klachten ontwikkelen. We leren niet naar ons gevoel te luisteren. We gaan door, door en door en worden vaak geacht 5 of meer ballen tegelijk omhoog te houden. Het is dus aan jouzelf om gas terug te nemen, en vaak gebeurt dit pas als het niet meer anders kan. Begin daarom beter vandaag dan morgen met het onvoorwaardelijk accepteren van jouzelf en je gevoelens. Acceptatie van dat wat je voelt en bent is de essentie van zelfliefde. Ongemak stroomt sneller door en dan is er ruimte voor vreugde. Voelen Maar hoe werkt dat nou dat voelen? Hoe voel je? Eckhart Tolle omschrijft de volgende oefening in zijn boek: denk gedurende de dag vaker ‘wat voel ik nu? Voel dan de energie in je lichaam zonder te benoemen wat dat is. Ook is een van zijn oefeningen om het lijf te leren voelen: zit met je ogen dicht en voel of je rechterhand nog aan je lijf vast zit. En ook hier geldt weer: bedenk het niet maar voel het. Voel de energie in je hand en in je lichaam meerdere malen per dag. We worden zo aangeleerd om in ons hoofd te zitten terwijl dat nou juist hetgeen is wat wij wat af moeten leren willen wij als mensen meer innerlijke rust gaan ervaren. Om innerlijke rust te ervaren is het nodig om te voelen. Vrede is niet iets wat je bedenkt maar iets wat je leeft. Als je meer tips zoekt over zelfliefde en voelen dan kun je deze vinden in het boek wat ik heb geschreven: De kracht van Zelfliefde. Met de Selfin way wordt je begeleidt jouw weg naar binnen te nemen. We denken vaak dat we rust vinden in of door dingen buiten onszelf. Het tegendeel is vaak waar. Wanneer je in contact staan met jezelf en jouw gevoelens, voel je (weer) richting. Dan is er ruimte om te kiezen vanuit liefde en dan gaat jouw innerlijke zon schijnen en steek je vanzelf de mensen om je heen ook aan met jouw (zelf)liefde. Pijn omarmen is noodzakelijk om (weer) liefde te voelen. Liefde!  
  • Elfmotioneel
    Amsterdam 15-10-2019 Afgelopen weekend heb ik een heerlijk feest van herkenning ervaren bij het lezen van een boek. Een aanrader voor een ieder wie ook met narcisme te maken heeft of gehad, het boek heet: Voorbij het Narcisme. Lees dat boek. Dit boek heeft iets verschoven, mij mede laten inzien dat ik vaak nog vanuit angst mijn keuzes maak. Of misschien wel door die ervaring van narcisme en de hele nachtmerrie uit het verleden. Het maakt me niet uit waarom ik, en misschien jij ook wel, vaak nog vanuit angst kies en leef. We hebben allemaal trauma’s, verhalen en geschiedenis. Of jij niet? Tell me moore, tell me moore! Er is niets fout of slecht aan leven vanuit angst, op bepaalde gebieden of gewoon allemaal. Maar hoe langer je wacht met bewust kiezen om te leven vanuit liefde in plaats van angst, hoe langer het proces duurt tot je dan uiteindelijk bij liefde uitkomt leerde de schrijfster mij. Angst wil graag controle behouden, blijven in het bekende en vanuit angst verstopt men zich eerder dan zich te laten zien. En natuurlijk kan angst soms ook een verstandige raadgever zijn. Maar liever alleen in echt gevaarlijke situaties. En leven vanuit liefde betekent natuurlijk niet dat je altijd lacht en vreugde voelt 24/7. Ten minste niet in mijn wereld. Een aantal dagen terug heb ik op Social Media  gedeeld in een filmpje dat ik zoveel verdriet voelde. Het doel daarvan was anderen te inspireren ook lief voor zichzelf te zijn in het ervaren van verdriet; en ook niet alleen ‘’kijk hoe leuk ik ben en hoe goeeeed mijn leven is’’ posts te delen. Het is belangrijk over kwetsbaarheid te delen omdat het echt is en iedereen die gevoelens heeft. Wellicht, hing het verdriet eventjes terug wat samen met de super heldere volle maan? De volle maan  staat in het teken van loslaten deze maand, vertelde een vriendin mij een paar avonden terug. Ik dacht en had het eigenlijk ook willen vragen: staat iedere volle maan daar niet voor? Ik hield mijn eigenwijze mond nog even gelukkig want ze was nog niet uitgepraat. Het was deze maand gericht op relaties en patronen. Herkenbaar? Voor mij echt helemaal. Soms blijven we hangen of gaan we even terug naar dingen, relaties, patronen, of foute keuzes die niet werken. Je merkt dat het niet werkt aan dat je je er niet zo goed door voelt. En dan negeer je dat gevoel met redenen als: nog even, ik moet niet zo zeuren, het komt vast goed, het wordt wel beter, er zijn ergere dingen… Het vervelende gevoel wat je ervan kreeg is daarmee even onderdrukt of weg. Je vlucht er dan voor in gedachten. Leugens eigenlijk. Vroeger of later komt het gevoel dan weer terug. Je wordt fysiek ziek, andere dingen gaan ook minder goed of iets anders gebeurt waarmee het ontkennen of negeren niet meer werkt.  Wat doe jij om in de gaten te houden of je vanuit liefde of angst kiest? Ik heb nu geleerd uit het boek: Je kunt je letterlijk voordat je ergens een keuze over maakt afvragen wat je zou doen vanuit liefde. Waarom kiezen voor angst als je ook kunt kiezen voor liefde? Misschien denkt de lezer bij mij; maar jij was toch die vrouw die zo van de daken schreeuwt over zelfliefde? Met het zelfliefde boek, de workshops en zo.  Iets in mij zegt dan: in essentie zijn we allemaal liefde. Maar die prachtige tegeltekst klinkt mooi maar in de praktijk ben ik zeker niet altijd ‘liefde’.  Een eerlijker en nuchterder antwoord is misschien: ik kan ook echt een angsthaas zijn. En ik houd van de angsthaas die ik ben daarom lees ik nog boeken en leef ik nog:  om te blijven leren en delen. Hoe zit dat bij jou? Herken jij ook dat je je soms als een krab onder een steen verstopt? Natuurlijk is er een tijd van rusten en een tijd van inspanning en de nodige balansfase daartussen, maar je weet zelf wanneer je onder die steen blijft  zitten vanuit gemak, luiheid of angst. Vanuit liefde kun je altijd weer opnieuw kiezen in beweging te komen. En als dat niet alleen lukt, zijn er velen die jou daarbij willen helpen waaronder ik. We zijn hier samen op deze ronde wereld in dit magische universum en moge liefde ons blijven bewegen. Liefde is delen over zwakke kanten, kwetsbaar durven zijn en niet perfect. Liefde is voor jezelf opkomen, tranen durven laten stromen, over mooie mannen of vrouwen blijven dromen ondanks een gebroken hart. Liefde is jezelf zijn en de hunkering naar goedkeuring van anderen loslaten. Liefde ben jij. Liefde is een keuze. Angst ook. Kies maar. Liefde!    
  • Onelfzekerheid
    Is ‘t hem wel? En is de bank waarop ik zit het nog wel helemaal? Is het werk wat ik doe nog wel ok?Waar gaat het allemaal heen? Gaat het wel ergens heen? Niemandsland of Land van nooit? Leef ik wel genoeg in het nu? Doet zij het niet veel beter? En hij, hoe bewust leeft hij? Ben  ik enigszins goed bezig zo? In het leven. In wat ik doe. En zeg. En waar ik me begeef? De twijfel momenten, zijn die verkeerd? Zijn die goed? Of fout? Kan ik ze niet ergens laten afschaffen of er iets tegen slikken? Is het mijn ego? Ben ik wel op het juiste spoor en, wat wil ik eigenlijk?Wil ik nog wel iets? Ik geloof nu even helemaal niets.  Vragen kunnen mijn leven wel eens beheersen en onzekerheid neemt het dan even over van zekerheid en vertrouwen en dat kan zorgen voor sombere gevoelens zoals verdriet of lusteloosheid. Pieker of twijfel jij ook wel eens? Of niet?  Zo niet, hoe werkt dat? Kun je altijd stralen, in je vrolijkste hum zijn, Zoiezo Zeker Zijn,  en alles positief en door een roze bril bewonderen? (Als dat zo is stuur mij svp een bericht met instructies; wellicht een gratis online training of een cursus voor nú maar 99,- euro?!)  Soms, op dagen of momenten, is het leven toch verrot en is (((bijna))) alles grimmig, grijs of zelfs even pikzwart? Die dagen zijn er, die momenten zijn onderdeel van ‘t leven. Niet alleen hier maar ook daar. Hoe mooi dat leven van ‘n ander ook lijkt te zijn. Dat leven is soms ook pijnlijk, somber, al dat. Of niet?  Op sommige dagen twijfel ik echt aan alles, zelfs aan of ik het leven nog wel leuk vind. En daarover delen en spreken, dat is iets wat ik nu doe omdat daar een taboe op zit. Beter straal je, ben je (S)super succesvol en zit je vol goede inspirerende levenslust 24/7. En deel je dat op social media, hoe mooi, leuk en altijd bijna toch misschien wel helemaal perfect jij bent. Ik doe er zelf onbewust ook wel eens aan mee. Al begin ik te delen over de donkere dagen, net zoals nu hier, want.. Hoezo?!? Wat is er gebeurt  met Yin Yang of met donker en licht? Het is tijd dat onder andere somber, frustratie en onzekerheid geen verstoppertje meer hoeven te spelen. Dat ze tevoorschijn mogen komen. Want juist door die gevoelens te onderdrukken en te verstoppen, raken we uitgeteld. Burned-out. Gaat het licht uit. Teveel stralen doet licht uitdoven.  Al dat stralen  en de straling van telefoons, computers er ook nog eens bij opgeteld.. Ik begin een stichting tegen straling en teveel stralen en noem het.. straaljager.  Maatschaapij: Als je een eigen bedrijf hebt, veel (VEEL) geld verdient en altijd straalt dan heb je het gemaakt. Maar wacht even, wie straalt altijd? We zien ook diegene niet altijd, toch? We zien niet hoe die rijke selfmade woman of gentleman in de avond in bed ligt en piekert. Over dezelfde dingen, min of meer, waar jij wellicht ook wel eens over piekert in jouw bed.  En ik ook. Paar nachten terug nog. Nauwelijks geslapen. Heb je dat ook wel eens? Aan mij kan je het kwijt ik ben pro-pieker, pro-onzeker en al dat soort. Had je vast al door. Kom maar op. Laat het er maar zijn, dan wordt het vaak al meteen wat minder. Alles wil gezien, ik heb mijn roze zonnebril er speciaal voor afgezet. Wat is geluk voor jou eigenlijk? Ik ben heel benieuwd!  Voor mij komt geluk uit kleine momentjes gekropen. Niet persé uit schatkisten met munten goud, al straalt goud wel érg mooi.  Voor mij zit groot geluk in kleine momentjes met schatten van mensen die mij een glimlach brengen of zelfs vlinders. Het geluk zit in alles toelaten wat hoort bij mens zijn, in mijn buik als die vol gelukkige gevoelens en vlinders zit maar ook dus in het toestaan van piekerdagen. In het mijzelf lief vinden ook al ben ik een onzeker wrak of een heks op volle maans-dagen, in een arm om mijzelf of een ander heen slaan.In meer en meer genieten omdat alles op een dag voorbij zal gaan. Geluk zit voor mij in veel. En er kan weinig voor nodig zijn. In mijn wereld van geluk mag onzeker. En lelijk en soms ook chagerijnig of kattig. Want ja, ze horen erbij. Part of the gang, van levenszaken.  En jij, en ik. We zijn niet alleen. We zijn samen. We zijn allemaal van dezelfde wereld. Dag en Nacht, Donker en Licht, Gelukkig en Ongelukkig, Mannelijk en Vrouwelijk en ook alles daar tussen. Het is er allemaal gewoon, en nee je hoeft niet altijd te stralen dus. Je bent de zon toch niet? Of wel? Lekker onzeker Zijn zo nu en dan. Niets is zeker. Liefde! 
  • Onelfveilig gehecht
    Amsterdam, 8-5-2019   *note Ik deel mijn persoonlijke ervaringen niet om zielig te zijn, een verhaal op te hangen of om om aandacht te vragen, ja ok dat laatste wel een beetje dan. Grapje.   Ik schrijf omdat het mijn uitlaatklep is maar ook om ervaringen te delen, daarmee herkenning te creëren, om anderen en misschien wel jou te inspireren ook eerlijk naar jezelf en het leven te kijken. Om open te zijn en te spreken/schrijven of delen over zowel mooie als minder mooie onderwerpen. Ik denk dat bijna iedereen van ons goede als slechte dagen tegenkomt. Gezellige maar ook rot-gedrags patronen. En ik vind het mooi om beiden te belichten. In onze maatschappij wordt veelal geleerd positief te zijn en is er zelfs schaamte voor gevoelens als rouw, verdriet of boosheid. Daarom vandaag een stukje openheid over mijn nieuwste zelfbewustwordingsaanwinst: ‘ik ben’ onveilig gehecht. Vorige winter was ik verliefd en ik liet dit de jongen waarvoor ik gevoelens had weten via een blog. We kenden elkaar toen een week of drie vier vijf zes, ik weet het niet meer precies. Misschien pas drie dagen. De blog had ik voor hem speciaal vertaald naar Engels omdat hij geen Nederlands sprak, en ik stuurde hem deze toe. Volledig kwetsbaar voelde ik mij want ik schreef over angst maar ook over liefde. Ik deed het gewoon.  Ik liet hem weten dat ik verliefd en bang was en vervolgens stond hij niet meteen voor mijn deur met rozen, kaarsjes en chocolade; en dat stond mij niet aan. Ik voelde mij toen, achteraf gezien, super (turbo) snel afgewezen. Omdat hij niet binnen een uur reageerde. Ja, een uur al en ik vrat mijzelf helemaal op. Mijn reactie was vervolgens dat ik  dacht dat ik voor mijzelf moest opkomen door hem ‘de waarheid’ te zeggen. Dus dat deed ik. Hoe kon hij niet reageren hierop? Wie dacht hij dat hij was? Dan niet toch! Ik werd boos en sprak mijn gekwetstheid uit omdat hij niet reageerde; op dat moment dacht ik dat ik voor ‘mijzelf’ op kwam. Maar het kwam duidelijk vanuit angst en niet vanuit liefde. Als dit opkomen voor mijzelf was, wie in godsnaam was mijn zelf dan? Een bang boos stampvoetend kind. Van drie. Deze jongen is overigens inmiddels niet meer in mijn leven, wat nu verder prima is. Soms moet je iets loslaten zodat er iets mooiers kan komen wat beter past. Daarover misschien meer in een volgende blog. Nu eerst meer over mijn angst. Twee nachten terug, omdat ik niet kon slapen, las ik een Engels artikel over onveilig gehecht zijn, het was een feest maar eigenlijk ook niet echt van herkenning.  Het is fijn als je kunt plaatsen waar je altijd al best last van had. Pas ik eindelijk ook eens in een hokje! De relatie met mijn ex, je weet wel diegene die mijn zoontje Elfin, zijn moeder Pauline en zichzelf om het leven heeft gebracht, leek in het begin als een sprookje. Dat schijnt typerend te zijn voor narcisten. Ze maken er een groot sprookje van en alles lijkt perfect. Er is veel over te lezen als je het interessant vindt om daar meer over te leren op internet. Of misschien ken je ook wel uit ervaring. Aldus, ik ben daar slachtoffer van geworden (en nee ik niet alleen) en begrijp met dit artikel en dit hokje bij mijzelf beter waarom. Ik was zelf ook intens opzoek naar zekerheid en geborgenheid en zocht dat zwaar in een ander, in dit geval bij hem. Bij Thomas. Zo op zoek dat ik behoorlijk over mijn grenzen heb laten gaan(had ik ze eigenlijk wel?) en weinig zelfwaardering had.  Ik ging in het begin van deze relatie trouwens ook zelf over grenzen heen, misschien omdat ik mijn eigen grenzen ook niet kende en omdat ik onzeker was. Ik wilde weten waar hij was en werd gek als hij (ja ok ik moet wel zeggen terwijl ik zwanger was en hij was vaak weg en had geen baan) een nacht wegbleef. Ik was compleet onrustig en angstig op die momenten en kon dat niet ‘loslaten’. Maar ook trouwens al voor ik zwanger was. En kon dan ook uit mijn slof schieten. Toen ik dat nog durfde in deze relatie. Later schoot er niets meer uit mijn slof en liep ik alleen nog op mijn tenen. Iedereen snapt vast waarom. Inmiddels hoopte ik, omdat ik zoveel zelfliefde ben gaan oefenen en voelen en daar zelfs een boek over heb geschreven; dat ik nu helemaal independent, sterk en zelfverzekerd zou zijn in een relatie. Dat ik zo’n soort relatie niet meer ‘aantrek’ of accepteer en met name mijzelf niet meer zo zou verliezen in een verliefdheid. Omdat ik nu weet dat het contact met mijzelf zo belangrijk is etcetera etcetera. Het tegendeel is waar. Ik kom sterker, of misschien bewuster, angst tegen zodra ik verliefd word. Angst om mijzelf te verliezen maar ook angst voor afwijzing en om genegeerd te worden.  Alles wat zo’n beetje in het artikel over onveilig gehecht omschreven staat kom ik tegen in verliefdheid. En nee niet dat standaard wat een beetje hoort bij verliefdheid, maar echt wakker liggen in de nacht ervan en niet goed kunnen functioneren als ik mij afgewezen voel en meer. Stressvol en niet nodig zou je denken. Dat denk ik dus ook. Maar het gaat dieper dan denken. Het is onveilig gehecht zijn. Ik ben ergens blij met het hokje! Nu kan ik er iets mee. Gelukkig, weet ik,  is zelfliefde niet perfect hoeven zijn. Die rust geef ik mijzelf in elk geval. En ook het vertrouwen dat ik ermee ga leren omgaan. Heb jij ook zwakke plekken of dingetjes die je wel anders zou willen in jezelf? Door je bewust te worden van zoiets, kun je het gaan herkennen. En eraan werken. Misschien zelfs wel niet alleen, maar met hulp. Ken jij nog een goede therapeut? Tell me! Ik vind therapie nemen krachtig dus eigenlijk vind ik mezelf nu ook wel stoer. Maar laten we wel wezen, ik zou dit onveilig gehecht zijn het liefst mijn systeem uit schoppen. De fik erin en weg ermee, verdoven of in een klap doorvoelen. In een dag. Het liefst in een uur. Ken je niet toevallig iemand die dát kan?  Maar nee, zo werkt het niet. Soms moet je ergens een beetje aan werken voor het beter wordt. Dat is ook wel mooi aan het leven, toch? Ik heb in elk geval weer iets om me over op te winden en om mee aan de slag te gaan! Hoe gaat het leven jou af? Heb jij nog nieuwe hokjes, problemen of mooie ervaringen opgedaan? Wat het ook is; ik hoop dat het je groei als mens bevordert en je bewustzijn vergroot. Dat dat waar jij doorheen gaat je vroeg of laat gelukkig maakt. Of dat je het al bent. En als je dat geluk even kwijt bent, dan is deze mooie quote van Pema Chordron voor jou: Things falling apart is like a kind of testing and also a kind of healing. We think that the point is to pass the test or to overcome the problem, but the truth is that things don’t really get solved. They come together and they fall apart. They come together again and fall apart again. It’s just like that. The healing comes from letting there be room for all of this to happen: room for grief, for relief, for misery, for joy.   Tot slot NOG EEN TIP: kijk de docu op Netflix van Brene Brown. It has changed my life in such wonderful way. Alleen al dat ik dit openlijk met jullie durf te delen. Kwetsbaar durven zijn is fijn. Liefde!  
  • TEDx-11
    Ik mag aanstaande zaterdag een TED-x talk geven in Maastricht. En ik heb er zin in. Ik kreeg de aanvraag via TED binnen in mijn mail, een aantal maanden terug, toen ik mij heel onzeker voelde. Ik wist niet meer zo goed of ik wel op het juiste spoor zat omdat dingen moeilijk leken te gaan, of het was mijn ongeduld wat in de weg zat, wat me eerlijk gezegd waarschijnlijker lijkt dan dat dingen daadwerkelijk moeilijk (langzaam) gingen. En met dingen bedoel ik alles wat ik omtrent schrijven, workshops geven, spreken en meer doe. Soms lijkt het vanaf de buitenkant, zoals ik van velen terugkrijg; wat gaat het allemaal lekker he!? En dat gaat het ook maar net zoals bij iedereen, zijn er ook mindere en onzekere dagen. Een van de dingen die ik altijd zal blijven delen is mijn menselijkheid. Ik ben geen haar beter of sterker of meer bijzonder dan een ander. We zijn allen op onze eigen manier uniek en dat wil ik via mijn werk over brengen. Zelfliefde is jezelf liefhebben en daarmee en  daardoor ook anderen kunnen liefhebben. En zelfliefde is dus ook je imperfectie inzien en durven delen met de wereld. Aan jezelf willen blijven werken maar wel vanuit de overtuiging dat je goed bent zoals je bent. Vruchtbare grond als een stevige fundering om op te bouwen werkt wel het lekkerst; ja toch?! De wijsheid die je zoekt, kracht om door te pakken en liefde waar je naar hunkert is altijd in jou. Jij bent een totaalpakket, er mankeert niks aan je en ook mist er niks. Je verstand probeert je soms vanuit aangeleerde gedachtenpatronen of via een (vervelende) omgeving wat anders aan te praten. Maar wat is er nou werkelijk niet goed genoeg aan jou? Ooit een boom gezien die niet perfect was? Zou Willem de Ridder vragen. En je bent ook niet minder als je gevoelens van minderwaardigheid, kwaadheid, verdriet of wat ook maar ervaart. Acceptatie van jouzelf precies zoals je nu bent; dat is de essentie van zelfliefde. Na het verlies kwam ik erachter dat zelfliefde niet zozeer te maken had met positief denken of een dag wellnes. Het had te maken met keiharde rouwe emoties omarmen; voelen en huilen. En door pijn te omarmen kon liefde stromen. Wat was het leven toen ook bijzonder mooi. Omdat ik thuis kwam bij mijzelf, echt thuis. En de liefde bleef stromen. Elfin is mijn grootste leraar. En dat is ook hoe mijn Ted begint en eindigt: met dat Elfin dat is. Want dat is hij. En de liefde voor hem zit in alles. Er gebeuren dagelijks nog minstens elf wondertjes; ik kan er zeker elf boeken over schrijven en misschien doe ik dat wel. Wat zal het leven brengen? Mijn hoop is de hele wereld te inspireren van zichzelf te houden, maar dan echt. Geen neppe narcistische symbiotische liefde maar accepterende en bewuste liefde. Menselijke liefde waarin grenzen welkom zijn, verschil er mag zijn en liefdevol is, liefde waarin het veilig is trots op jezelf te zijn en om te groeien en bloeien. Liefde waar je ook veilig in bent als je angst voelt of kwaadheid. Want alles mag er zijn. Deze liefde kijkt er bewust naar. Alles mag er zijn. Een beetje ego mag er ook zijn; laten we het ego niet afschrijven. Want als ook het ego onderdeel is van jou; dan heeft het weinig met liefde te maken daarvan het hoofd af te willen hakken, niet? Omarm ‘t en houd het met liefdevolle alerte aandacht wat in de gaten. Dan kan het niet erg misgaan lijkt me. Dan hoeven we niet zo snel over lijken, nee. Is mijn hoop.  En spiritueel ego; pas daar maar wat voor op. Mensen die zeggen dat ego heel slecht is; pas daar maar voor op want die schrijven een (groot) deel van zichzelf af. En wat heeft dat met zelfliefde te maken? Laat dat ego lekker toch; ik vind mijn ego lief! Net een klein kind als ik er soms helemaal in zit; lekker omarmen mezelf dan ook. Tja. Weg ego weg! Werkt niet. Het is mijn intentie om op een dag een school op te zetten vernoemd naar Elfin. Waar mensen kunnen delen en leren over zelfliefde. Omdat ware liefde nooit zou moorden. En omdat Elfin mijn grootste leraar is. You Cant Break Love.  (het muzieknummer ‘samen voor altijd’ springt NU op vanuit shuffle op spotify, mmm mooie synchroniciteit; Elfin is overal bij) Als een elf op mijn schouder. En hij staat er hoe dan ook achter dat deze wereld een stukje liefdevoller wordt.   Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld en het begint bij jou   Liefde!  
  • Het gaat niet altijd vanzElf
    Amsterdam, 22-02-2019 Hoe doe jij dat? Op ietwat mindere dagen. Hoe ga jij met jezelf en je leven om? Als alles even een dag naar is. Of heb jij die dagen niet? Acht à negen van de tien dagen gaan bij mij over het algemeen in een flow. Maar dan heb je die ene dag. Ken je die?  Die compleet verstoorde, ik voel me ziek,  stoot mijn teen en laat iets en vervolgens alles vallen , regenachtige, pijnlijke en ietwat eenzame dag. Ik wil niet doen alsof het alleen maar mooi weer is, alsof er alleen maar licht is. Doen alsof de zon schijnt als het nacht is. Daarom juist schrijf ik ook over ook deze donkere en niet zo gekleurde dagen. Anders denkt men nog dat ik van een planeet kom waar alleen maar licht is. Nee hoor, ik ga ook weleens door een donkere dag. Uiteraard. En dat omarmen, durven belichten en delen met jullie, dat is volgens mij ook zelfliefde. Niet? Mijn dag begon gister met tandpijn en ik had, thank god, een afspraak bij een tandarts weten te maken de dag ervoor. Mijn eigen tandarts is op vakantie en naast dat ik aan het thuiswerken was, nota bene een filmpje opnemen met pak hem beet honderd paracetamol op zodat ik kon praten, heb ik gelukkig een andere kunnen vinden. Ik was ervan overtuigd dat mijn tand eruit getrokken zou worden gister ochtend, onderweg naar deze tandarts bij mij om de hoek. Ik was er klaar voor en helemaal niet bang. ”Een voortand eruit trekken”?, vroeg de jonge tandarts? ”Maar dan heb je daar een gat?!” ”Ja”, zei ik zelfverzekerd, ”daar kan dan toch een nep tand in”. Ik wilde verlost van deze allesoverheersende zeurende pijn die anderhalf jaar geleden al was behandeld met een wortelkanaalbehandeling. Het enige wat deze tandarts deed was een foto maken; daarna zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was: ‘’ik verwijs je door naar een speicalist.’’ ”WAT!? Jij  bent toch een TANDARTS?! Ik sta hier wel van te kijken. Mijn tandarts maakte eerst een foto en behandelde mij daarna!?! Dat is toch wat een tandarts doet?”  Hij was hier niet in gespecialiseerd.. Oh, oh, houd je in houd je in Shant dacht ik. Ja ik moest me echt inhouden, maar deed het niet echt: ”Laat me dan niet langs komen, voor alleen een foto. Wilt de specialist waar ik heen moet ook weer een foto maken? Stuur in elk geval de foto op die jij zojuist gemaakt hebt? (alsjeblieft) De jonge tandarts die niet gespecialiseerd is,  kan de foto voor mij uitprinten en dat doet hij. Met een verwijsbrief en nog wat papieren loop ik daar de deur uit. Het regent op dat moment. Vervolgens moet ik nog vijf keer  heen en weer  bellen, dit doe ik in de regen terwijl ik opzoek ben naar de apotheek waar ik mijn pijnstilling op mag halen. Ik bel heen en weer om een afspraak te krijgen. Eigenlijk heeft de specialist deze week geen tijd en daarnaast moet ik eerst een kennismakingsconsult hebben. EEN KENNISMAKINGSCONSULT!? Ik val geloof ik nog net niet flauw, terwijl ik de apotheek maar niet kan vinden.  Ik leg de situatie uit aan de mevrouw aan de lijn en ik zorg dat zij de foto ontvangen van de tandarts. Dat moet digitaal en ik moet daarvoor een vrijwaringsverklaring invullen en weer langs brengen of inscannen bij de jonge tandarts die niet gespecialiseerd is. Ik moet zo ook nog werken; klinkt in mijn achterhoofd en met veel gebonk in mijn mond bel ik nog een aantal keer heen en weer. Ik zal er zelf toch nog het heen en weer van krijgen. Ze zullen hun best doen en wie weet krijg ik deze week nog een afspraak. Joepie! De pijnstilling die ik inmiddels heb bemachtigd helpt niet echt en van huis ga ik ga onderweg naar mijn werk. Op mijn werk blijk ik te zijn doorgelekt. Pijn in mijn mond heb ik wel maar menstruatiepijn in elk geval niet. Ongesteld worden past wel bij deze dag, brengt in ieder geval wat kleur!  Gelukkig ligt daar een broek van een collega die ik kan dragen. Ik heb de liefste collega’s. Een klein beetje licht op deze donkere dag. Op werk word ik gebeld door de tand specialist: er is morgen plek om half twee! Ik ben blij alsof ik een vakantie naar de Malediven heb gewonnen. Morgen mag ik driehonderd euro neerleggen voor een tweede wortelkanaalbehandeling op een al eerder behandelde voortand. Maar goed, de pijn is dan wel weg! Later die middag krijg ik, als ik toch wat ziek en eerder ben weggegaan van werk, een telefoontje over een sollicitatie die ik onlangs heb gehad. Ik had gesolliciteerd in een hulpverleningsbaan. In dit telefoongesprek komt het er op neer dat de directrice mij sterk vind en inziet dat ik waarschijnlijk snel zou leren, maar dat alles omtrent mijn verleden toch teveel is voor haar en de baan. (Ja, dat zei ze letterlijk; teveel). Ze bedoelde dat ik nu lichtelijk bekend was en natuurlijk wat er is gebeurd en dat ook mijn zus nog eens een killerbody plan had bedacht, de sollicitatie was in een eetstoorniskliniek. Ik moest even slikken, ah oh, het was mijn dag al niet. Off with the head? Nee, ik houd me best wel in. Ik klap eerder wat dicht nu. Zou het misschien ook inspirerend kunnen zijn voor cliënten? Om na heftige dingen in het leven toch te blijven kiezen voor het leven, voor zelfliefde? En al kennen ze mij van tv of andere media, wat is daar precies het probleem? En wat heeft een killerbody plan in godsnaam te maken met iemand die niet van zichzelf houdt en daardoor een eetstoornis ontwikkeld? Dat plan  is niet om mensen af te breken; dat plan is om mensen in hun kracht te brengen. Dat mensen die obsessief vanuit gebrek aan zelfliefde dat plan ook treffen en er in doorschieten dat is onontkoombaar, ja. Trots op mijn zus en hoeveel mensen dit plan al heeft geholpen. Op mezelf ook trouwens.   Ik ben geloof ik nog wel aardig gebleven hoor, tegen deze mevrouw. Thuis brak ik na alles, met name om de tandpijn,  in tranen uit. En toen was het tijd om mijn TED-talk filmpje op te sturen; TED heeft mij gevraagd! Ja, ik ga nu weer over naar de dingen die wel goed gaan. En vannacht heb ik uit wanhoop door pijnstillers die niet meer werkten, of maar kort, de pijn in mijn mond helemaal omarmt en mijn aandacht er wat van weggehaald. Ik werd namelijk iedere twee uur wakker van de pijn. Door het te accepteren en niet alle aandacht te geven; heb ik vervolgens zonder extra pijnstilling acht uur achter elkaar geslapen en werd ik vanochtend wakker met zo goed als geen pijn meer in mijn mond. Wat acceptatie niet kan doen; wonderen. Misschien een mooie titel voor een volgend boek. De kracht van acceptatie. Acceptatie, wat mij betreft de essentie van zelfliefde. Alles in ons mag er zijn aangezien het er is; kun je het maar ‘t beste accepteren. Klinkt zo simpel, is het meestal ook. Heb je zelf lief. Wat kun jij vandaag in jezelf accepteren waar je normaal gesproken tegen vecht? Heb je zelf lief, liefje. Liefde!
  • Self-in way – Vergeving
    Amsterdam, 24-1-2019 Vergeving; wat is dat eigenlijk? Kunnen we het voor anderen bedenken wat het is, of alleen voor onszelf? Wanneer is het tijd om iemand of misschien wel jezelf te vergeven? Hoe moet dat? Bestaan op die vragen vaste antwoorden? Ik denk dat de antwoorden hierop heel persoonlijk zijn. Vergeving is een ervaring,  het is een ontdekkingsreis.  Het enige wat ik kan schrijven over vergeving is mijn persoonlijke ervaring. Daarvan uit hoop ik anderen te inspireren. Want vergeving brengt vrijheid en vreugde met zich mee en dat gun ik iedereen. Ook jou! Vergeving is voor mij in het nu leven. En in dat eeuwige nu niet al teveel vasthouden aan pijnlijke gebeurtenissen en daarmee wrok koesteren of schaamte. En dit klinkt prachtig maar ik ben een mens en ook mij lukt dit niet altijd. Soms is er wel weer even pijn, wrok, schaamte of verdriet. En de sleutel is tot nu toe voor mij altijd geweest: acceptatie. Ja zeggen tegen alles in mijzelf. Doe jij dat ook wel eens? Jezelf liefhebben ook al ervaar je dit soort gevoelens.. Met alleen maar positief denken of visualiseren, dankbaarheid voelen  kom je niet tot innerlijke vrede en vergeving. Voelen en accepteren van ook de zware kant in het leven; zijn minstens net zo nodig. We zijn emoties als kwaadheid, verdriet en andere ongewenste emoties als negatief gaan bestempelen. Maar juist als je iets niet wilt; als je het wegdrukt, dan is het toch logisch dat het vroeg of laat terugkomt? Wanneer we onkruid willen verwijderen en daarbij harde middelen als gif gebruiken, komt het onkruid waarschijnlijk niet meer terug. Echter het stukje grond waarop wij dit doen; raakt wel vervuild. Dit gif gaat in de grond zitten en wellicht ook in alle of sommige wortels in deze grond. Misschien komt het vrij in de groenten verderop in de grond. Of gaat het in de bloemen zitten waar bijen  honing van maken. Het gif maakt dat het onkruid er niet meer is maar zorgt daarmee wel voor schade.  Wat je agressief en hardnekkig wegstopt of verstopt, zie je misschien (even) niet meer, maar komt vroeg of laat (in een andere vorm) terug. Pijn wilt gezien, net zoals alles. Daarom hoort Voelen voor mij bij vergeving. In De kracht van Zelfliefde schrijf ik over het verschil tussen voeden en voelen. Met pijn voeden bedoel ik het erger maken, olie op het vuur gooien. Met gedachten de pijn vergroten door gedachten te denken die het erger maken. In voeden zit de D van drama. Voeden is het negatieve aandacht geven. Doe jij dat ook wel eens? Over iets blijven malen en piekeren zonder het eigenlijk gewoon even te voelen. Te voelen wat achter al die zorgen zit. Misschien ben je wel boos op iets uit het verleden, iets wat je zelf deed of over iets wat anderen (verkeerd) deden. Zoek eens op wat er achter de gedachten zit en durf te voelen. Met pijn voelen bedoel ik de pijn erkennen en zien. Soms wat verdriet laten gaan, misschien even op een kussen slaan. In voelen zit de L van loslaten. Voelen is het positieve aandacht geven. Het wordt gezien, erkend, gevoelt en daarmee losgelaten. En ook al was het iemand anders die jou iets aan deed, jij neemt met voelen de macht weer in hand! Er zit helaas geen W in voelen maar wonderen gegarandeerd als je durft te doorvoelen! Vergeving is dus niet het verleden wegstoppen en doen alsof het er niet is. Zand erover; dat is geweest. Of er middelen tegen gebruiken zodat je er niet meer aan hoeft te denken. Vergeving is in deze de pijn voelen als zij daar soms even is. En dan vervolgens; de aandacht richten na het voelen, op positieve en mooie gedachten. Op de fijne herinneringen en op de mooie die nog gemaakt worden in dit leven. Op dit moment. In dit moment: zijn. Tot slot, om nog af te sluiten met zelfliefde: die past goed samen met vergeving. In het straatje van zelfliefde gaat vergeving zelfs ook samen met dankbaarheid. Je zou kunnen zeggen Ik houd van mijzelf. Alles uit het verleden heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Dat maakt dat ik alles uit het verleden omarm als ik onvoorwaardelijk houd van mij. En dat betekent niet dat bepaalde mensen nog in mijn leven wil of hen weer helemaal ok vind. Ook betekent het niet dat ik al mijn eigen gedrag altijd ‘goedkeur’. Het betekend simpelweg dat ik mijzelf helemaal accepteer en liefheb zoals ik ben; het verleden is onderdeel van mijn geheel. Je bent een wondermens, ver-geef dat idee nooit en heb jezelf eindeloos lief! Liefde            
  • workshop de kracht van zElfliefde
    Amsterdam, 27-11-2018   Ietwat melancholisch gestemd zit ik vanavond op de bank. Het is herfst, ik moet bijna ongesteld worden; ik voel me verdrietig. Wat ik het liefst doe in een bui als deze is het volgende: 1. Ruimte nemen om alleen te zijn en de gordijnen dicht doen 2. Dramatische muziek luisteren keihard door mijn koptelefoon (ik heb een lijst op spotify die drama heet; speciaal voor deze momenten. Denk aan (hoor) Jeff Buckley, the Cranberries, Beth Gibbon, Adele en zelfs Toni Braxton staat ertussen: Unbreak my heart!  3. Huilen en schrijven.  Dit stappenplan brengt mij altijd opluchting. Een diepe duik in drama en daarna volgt opluchting. Het magische medicijn is voelen. Het drama wil gewoon ook gezien en omarmt. Herkenbaar? En zo niet; wat werkt wel voor jou? Goed, drama dus. Waar ik eigenlijk over wil schrijven; mijn workshops! De synchroniciteit waarmee die zijn ontstaan enzo. Weer allemaal een grote elfachtige bedoeling. De eerste workshop Kracht van Zelfliefde was bij Sukha Yoga. Ik had van te voren bedacht dat ik maximaal 10 deelnemers voor de eerste keer wilde. (twee zou al spannend zijn dus 10 duidelijk the Max.) Op de  avond voor deze eerste Kracht van Zelfliefde workshop kreeg ik een last minute vraag via email: of iemand die zich al had aangemeld nog een vriendin mocht mee nemen. Hmm ik had alles al voorbereid, maar hoe kan ik nou nee zeggen tegen 11 deelnemers?! Elf en nee gaan niet samen. 11 deelnemers in mijn eerste workshop.  Hoe te gek trouwens dat er elf mensen wilden mee doen? Wauw. Ik had voor deze dag 10 oefeningen bedacht en eentje achter de hand; voor als we tijd over zouden hebben. Met elf officiele deelnemers deden we in plaats van 10 ook elf oefeningen. Elf elf! We waren precies op tijd klaar. Alsof het allemaal zo moest zijn; zo voelde het ook. Ik voelde mij kalm; rustig. Toen ik over de (zoveelste) dubbele elfjes vertelde aan Anna, de eigenaresse van Sukha Yoga; vertelde zij dat ze op dezelfde dag als Elfin jarig is. Op Elf Augustus. Ik heb daar, in haar mooie yogastudio, meteen nog 11 workshops gepland. Nee grapje, wel eentje nog! Op 15 december; kom je? Op naar de 1111111111 workshops worldwide! zElfliefde gekte. (11 is ook het gekkengetal!) Verbaasd het je? Mij niet. 🙂 Mijn tweede workshop van afgelopen zaterdag in Beverwijk was ook magisch. Om dat uit te leggen eerst even het volgende: Toen Elfin er al even/nog was en op een avond lag te slapen, keek ik naar een film. Moe van al het slaapgebrek destijds maar zo gelukkig met hem in mijn leven dacht ik het volgende: als ik een meisje, een dochter krijg ooit.. Wil ik haar Eileen noemen; al lijkt die naam heel veel op Elfin. Dat maakt me niks uit. Eileen en Elfin; ja toch?! Precies op het moment dat ik de naam Eileen dacht; verscheen deze naam in de ondertiteling van de film waar ik naar keek. Ik kan het me nog zo goed herinneren. Mijn toekomstige dochtertje gaat dus Eileen heten. Dat moge duidelijk zijn. Hoe zou jij een dochtertje noemen? Of een zoontje? Heb je dat ook wel eens? Magische tekens van het leven. Pas maar op met wat je bedenkt! Denk maar leuk, mooi en lief! Het komt zo uit.. Careful what you wish for. Een aantal weekjes terug ontving ik een e-mail van een vrouw die als nickname Angel had.  Ze had mijn eerste boek gelezen en beschreef allerlei mooie synchroniciteit dingetjes; veel herkenning die zij vond in het boek.  Zoals dubbele nummers en meer van dat magische. We mailden wat over en weer en uit dit contact kwam een workshop voort; in Beverwijk. Angel bleek in het echt Eileen te heten. En ze vertelde me tijdens de workshop over een boek dat gaat over een elf jarig jongetje wat niet meer leeft, met de titel: ik ben er gewoon nog! Kan niet wachten tot ik dat lees. Ik voel Elfin ook overal nog. Mijn elfje; mmm.  Misschien een derde boek over de verbinding die er nog is. Niet stuk te krijgen. Liefde!
  • Intro filmpje
    Dit is een kort introductie filmpje bij het boek De kracht van Zelfliefde Voor het filmpje klik hier  
  • zElfvergeving
    Amsterdam, 20-09-2018 Ik had het laatst over vergeving met Kharkhu; de vriend die mij twee maanden liet verblijven in het meest prachtige resort op aarde: Kamalaya. Hij zei dat onszelf vergeven eigenlijk het allerbelangrijkst is, of dat het daar begint. Ik kon het niet zo plaatsen, maar nu wel.   Eigenlijk kom ik voor het eerst bij zelfvergeving. Althans; over het stuk van de relatie met mijn ex; dat stuk je weet wel. Het kwam de afgelopen dagen ineens in mij op: ik geloof dat ik mijzelf maar eens moet vergeven! Ik was altijd op zoek naar een prins op het witte paard. Ik was het die verliefd werd op de jongen die mij alles heeft afgenomen. Waarom werd ik verliefd op hem? Hij leek mij alles te kunnen geven in dat roze wolk beginstuk van ons bizar pijnlijk geëindigde sprookje. Hij en ik waren beiden op zoek naar iets buiten onszelf; elkaar. Ware liefde? Misschien in Disney maar niet in het ware leven. Althans een ander nodig hebben voor jezelf compleet voelen is volgens mij een illusie en daardoor een pijnlijke zoektocht. Mijn ex zijn gedrag schetste trouwens het zieke en extreme voorbeeld van: zonder jou geen leven meer. Jij brengt mij geluk en als je daarmee besluit te stoppen dan stoppen wij er allemaal helemaal mee. Liefde is volgens mij vrij, ongebonden en het belangrijkte: het is altijd en overal te vinden in jezelf. Maar voor je dit echt kunt voelen is het soms nodig jezelf te vergeven. Want zonder vergeving minder (zelf)liefde. Er zit dan iets in de weg wat blokkeert om te stralen en vlammen zoals het zonnekind dat je bent. Waarvoor kun jij jezelf vergeven? Ik vergeef mijzelf voor dat ik zo opzoek was naar liefde en bevestiging buiten mijzelf. Dat ik dacht dat mijn geluk daar bij die ander(en) te halen was. Misschien doe jij dat ook wel, of maak je keuzes waar je niet zo gelukkig van wordt. Laat je dingen liggen die je eigenlijk zou willen oppakken? Ga je door met iets waar je eigenlijk mee wilt stoppen? (denk aan gewoontes, verslavingen als piekeren, te hard werken, roken, drinken, drugs of jezelf op een andere manier ontwijken), je laten stoppen door angst, oordelen, what else? Er is zoveel. Zoveel menselijkheid. Overal en altijd. Heb je een rotbaan waar je je ongelukkig in voelt? Of een partner die eigenlijk meer tijd verdient of helemaal jouw tijd niet meer? Vergeef jezelf. Loop als je wilt naar de spiegel en zeg jezelf dat, wat het ook is, het ok is. Of denk het, zonder spiegel kan het ook. Je mag het ook zingen. Ik vergeeeeef mijzelf; onder de douche! En je mag het trouwens ook aan god vragen of aan engelen; vergiffenis. Echter  god is in jou; je hebt alles in huis, je lichaam is een tempel en je bent zelf die bengel engel. Alles wat zich in jou afspeelt is menselijk. Alles in jou mag ok zijn. Want ok biedt stevige en veilige fundering om op te bouwen. Vanuit de ok kun je keuzes maken om dingen nu anders aan te pakken, of eens te laten liggen misschien. In mijn boek De kracht van Zelfliefde noem ik dit interne acceptatie. Vergeef jezelf en accepteer alles in jou! Dat schept vleugels om het leven te vliegen waarvan je in je mooiste dromen droomt. Doe het vandaag nog! Je verdient het. En ook de ander geef je daar iets mee. Samen zijn we een, enig toch? Liefde!
  • Elfinding
    Amsterdam, 5-9-18 Op een september rijd ik langs de supermarkt na mijn werk. Een goede vriend van mij wie op mijn kitten Muis past als ik van huis ben, heeft mij gevraagd wat mee te nemen zodat hij voor ons kan koken, mmm. Eenmaal in de winkel aangekomen zie ik dat er weer pepernoten worden verkocht. Normaal voel ik weerstand als ik op een september al pepernoten zie liggen, maar vandaag voel ik koopdrang; in neem ze mee naar huis.  Het eerste wat ik doe als ik thuis kom is Muis knuffelen. Samen met kleine Muis in mijn armen loop ik vervolgens naar de bank. Ik zie iets blauws onder mijn bank liggen. Ik raap het op en het is een mini blauw babyschoentje. Maat 21. Ik heb dit schoentje nog nooit eerder gezien. ‘Heb jij dit al gezien, Con?’ Vraag ik aan oppas Conrad. ‘Oh nee, dat is wel echt jouw kleur he?’ Zegt hij van achter zijn laptop. Ik wantrouw hem,  hij heeft het hier vast neergelegd. Maar hij zegt duidelijk van niet. (als hij dit wel heeft gedaan is het trouwens te schattig voor woorden, vind je niet?) Maar whatever,  ik wil dit begrijpen.. Muis komt niet verder dan het balkon. Van een kledingruil die ik wel eens thuis organiseer overgebleven? Blijkt in ieder geval niet van degene met drie kleine kids wie ik in gedachten heb. (sommige dingen kun je niet begrijpen ja, ja) Ik laat het schoentje vervolgens even links liggen om te gaan wandelen met Conrad,  maar zodra hij naar huis vertrokken is diezelfde avond,  spreekt mijn detective mind weer tot mij en ik ga verder op onderzoek uit. Nog net niet met een vergrootglas en een hoed op, loop ik naar boven… Ik open de la waar al Elfin zijn spulletjes in liggen die ik bewaard heb. Geen wederhelft van dit felblauwe schoentje te vinden. Wel zijn mutsje met zijn naam erop wat mij opvalt omdat het exact dezelfde kleur heeft als dit schoentje. En ook boek Elfin ligt daar, in precies dezelfde kleurtinten. Ik word stil van hoe goed deze spullen bij elkaar matchen. Ik kan het niet plaatsen maar het gevoel is zo mooi en stil. Het gevoel van verbinding… Soms zijn dingen gewoon echt niet te plaatsen, of… Ik app Conrad nog een keer, maar nee, hij zegt van niet. Het is een wonderschoen, een Elfteken, een verbindingsbewijsstuk! Het maakt me ook eigenlijk niet uit wie die schoen daar heeft gezet; al was het god. En die pepernoten, wie had dat gedacht? ‘Elf zet zijn schoen en Shantaklaas komt thuis met pepernoten!’ Mooi, of niet?   Liefde!        
  • Ja zeggen tegen pijn in jezElf
    Amsterdam 8-7-18, De afgelopen drie dagen voelden voor mij als een emotionele tornado. Het was alsof ik werd meegezogen in verdriet, onzekerheid en frustratie. Het enige wat ik kon doen was mij eraan overgeven en er over praten met vrienden. Nu ik dit schrijf voel ik mij rustig en uitgehuild, maar je weet het nooit wanneer verdriet weer komt. Soms duurt het weken maar heel soms is ze er drie keer per dag. Hoe is dat bij jou? Hoe ga jij om met pijn en verdriet?  Het is nu bijna twee jaar geleden dat mijn lieve Elfin en zijn oma Pauline zijn overleden op 22 juli. En afgelopen zes juli was het Pauline haar verjaardag. We hebben het met wat gevierd, want haar leven vieren is wat we nog kunnen doen. Lieve mooie Pauline. Ik merkte dat vooral de dagen zo voor haar verjaardag ineens verdriet en onzekerheid met zich mee brachten. En die omarmde ik. Soms wat makkelijker dan andere momenten maar over het algemeen lukte dat aardig! Misschien heb jij ook wel pijn en/of frustratie; door een baan die je niet zo leuk vindt, een relatie die niet fijn loopt, burn out klachten, sombere gevoelens, het kan echt van alles zijn en pijn is niet te vergelijken. Pijn is pijn. Ze hoort bij het leven. Wat mij altijd het beste helpt is ja zeggen, ook tegen pijn. Ja zeggen en er de ruimte voor nemen. Even huilen, kwaadheid voelen en erkennen, gefrustreerd zijn.En vervolgens de aandacht richten op dingen die mij gelukkig maken. Zoals Anne Frank dat mooi heeft geschreven: geef je aandacht aan de mooie dingen die er nog zijn. Maar eerst ruimte geven! Aandacht richten op positiviteit kan ook een vlucht zijn. En je wilt het omarmen; want hoe lang ga je blijven vluchten voor datgene in jou? Het wil gezien worden. Het is er niet voor niets. In het boek wat ik nu schrijf; de kracht van zelfliefde, beschrijf ik drie manieren van verzet tegen pijn of frustratie. Juist omdat er zo’n taboe op heerst en we nooit zo hebben leren omgaan met pijn over het algemeen; wil ik mijn ervaringen over doorvoelen delen. Maar daarvoor is het eerst nodig om je bewust te worden op welke manier jij je verzet. De manieren die ik in mijn boek omschrijf zijn: vluchten, vechten of voeden. Wanneer ik op de vlucht ga zoek ik afleiding van de pijn en dit kan door te doen of denken of in een verslaving bijvoorbeeld. Wanneer ik ertegen vecht zeg ik tegen de pijn: jij mag er niet zijn, ik mag dit niet voelen! Wanneer ik de pijn voed, ga ik in de slachtofferrol. Dan gooi ik als het ware olie op het vuur. Ik maak de pijn door er nog een schepje bovenop te doen. Al deze mechanismen gaan vaak onbewust. Zodra je je bewust wordt van je mechanisme kun je het herkennen en erkennen. Het is ok. En daarmee geef je jezelf en wat je ervaart en doet ruimte. Het is ok; wat het ook is. Jij bent ok; ook al ben je onzeker, verdrietig, boos. De brug of de tunnel waardoor er weer ruimte komt is dus het erkennen en voelen van datgene.  Alles wilt gezien worden; ook onze schaduwkanten. Door het te zien en er jouw licht op te schijnen; te doorvoelen en lief voor jezelf te zijn, valt het allemaal vaak echt best mee met die pijn!   Liefde!             Liefde!
  • ElfZijn
    Wie ben ik eigenlijk? Ben ik mijn gedachten; die steeds weer veranderen? Ben ik mijn gevoelens; die soms in een uur veranderen van blijdschap naar verdriet. Of ben ik de stilte, de energie, de ‘observerende energie’ die altijd in mij aanwezig is. De levensenergie die door mijn lichaam stroomt. Noem het Ki, noem het Chi of energie; ik geloof dat deze woorden dezelfde betekenis hebben.   De simpele maar meesterlijk oefening van Tolle; denk: Wat is mijn eerstvolgende gedachte?, is een van mijn favorieten.  Deze oefening zorgt er namelijk voor dat het even stil is in je hoofd. En in die stilte kan ik de energie die ik ben ervaren of voelen. Een tinteling in mijn handen, daar begon het. Nu ben ik mij bijna continu gewaar van die energie, thank god, wat een heerlijk thuis komen is dat. Voelen.   Maar ben ik deze stilte? De waarnemende energie die alles observeert inclusief mijn gedachten en emoties. Ben ik dat? Eigenlijk voel ik dat ik gewoon Ben. En hoef ik niet zoveel meer dan te Zijn. Identificatie is er soms met emotie of verstand, soms ook niet. Hoe je het wendt of keert; alles wat wij ervaren/wat door ons heen gaat is leven. Ego, gedachten of stilte in ons hoofd, verdriet of vreugde. Alles, alles, alles.  Het is allemaal onderdeel van leven. En met de acceptatie; het ja zeggen tegen ieder aspect van dat wat leven is; wat dus alles is, komt vrede. Ik heb nu een zwaar gevoel in mijn lijf, ik ben wat moe, ik voel mij fysiek dus niet optimaal. Echter de innerlijke vrede die ik ervaar op dit moment maakt het zware gevoel in mijn lijf minder zwaar. Ik voel me nu zo dankbaar dat ik weer even mag proeven van deze zoete vreugde die het leven brengt. De stilte, de acceptatie van alles, het compleet Zijn in dit moment.  Na het verlies van Elfin zat ik een tijd lang in een bijna constante stroom van kalmte, innerlijke rust en helderheid, alertheid vaak zelfs vreugde. Nooit eerder voelde ik zoveel innerlijke vrede eigenlijk, onbeschrijflijk ook wel. Er zijn mensen die dit zouden willen omschrijven als een shock. ”Ze is nog in shock” denken mensen nog steeds weleens. Zou kunnen; alles kan. Al weet ik ook dat dit simpelweg niet zo is. Ik ben niet in een shock. De betekenis van shock is min of meer; niet voelen, angstig zijn en in ontkenning zijn. Hier herken ik mij simpelweg niet in. (de eerste dagen na het verlies was ik uiteraard in shock trouwens, natuurlijk, al heb ik geen seconde de ontkenning durven ingaan) In mijn herinnering, gelukkig ben ik er ook over gaan schrijven, was ik vanaf dag een na het verlies juist in overgave en acceptatie.Wat niet wegnam dat er boosheid, verdriet, frustratie in mij omhoog kwamen. Die emoties omarmde ik alsof zij erbij hoorden, aangezien ik mens ben. Nog steeds is er weleens verdriet trouwens, uiteraard. Mijn klein Elfje en zijn lieve oma, wat een gemis. Ik ben dus geen moment in ontkenning gegaan na het verlies en ook niet in dingen mooier? maken dan ze zijn.  Want hoe kun je in godsnaam iets verschrikkelijks als dit verlies mooi of positief maken? Weet jij het? Positief erna is misschien hoe ik met het verlies ben omgegaan. Ik ben Bewust in acceptatie gegaan; in ja zeggen tegen hetgeen op geen enkele manier verandert kon; de dood van mijn kind en zijn oma. Wat ik tot op de dag van vandaag niet doe is over de gebeurtenis nadenken in de zin van erover malen. Ik denk dat dit mijn voornaamste redding is geweest van niet ten onder gaan. We kunnen kiezen waar we onze aandacht en gedachten heen sturen. Kies ik malen over toekomst of verleden, waarmee ik mij slechts rot zal voelen en niets verander of kies ik wat anders? Wat kies jij? Lukt het jou om gedachten bewust te denken? Gedachten maken voor een groot deel  hoe wij ons voelen; gedachten kiezen net zoals kleding kiezen iedere dag; ik zou het iedereen willen aanraden. Door alert te blijven op denken; gedachten te kiezen die ons goed doen voelen kunnen wij een hoop macht in handen nemen over dit moment maar dus ook over het leven. Ik ben een wandelend bewijs.  En ook ik heb trouwens niet altijd positieve gedachten of vreugde, dat zou knap saai worden ook. De constante stilte en vreugde die ik een tijd lang ervaarde is niet meer zo constant. Ik kan zo nu en dan weer goed in gedachten verzinken of een complete baal en huildag hebben. Overgave is wat ik dan kan en doe. Het hoort bij het leven, jij hebt vast ook wel eens een baaldag, niet? Zo niet, vertel mij hier meer over! Ik blijf leren. Ik zoek nog een onderwerp voor een derde boek 😛 Door iedere keer te omarmen wat ik ervaar, blijf ik goed gaan. Het leven omarmen zoals het komt. En soms, is dat zwaar. Dat is dan maar. Naast emoties, gedachten en gemoedstoestanden zou het zo fijn zijn als wij elkaar in al onze menselijkheid ook kunnen accepteren; zonder al te veel analyseren. Analyseren is het verstand wat opzoek gaat naar antwoorden en vervolgens nog meer vragen vindt. Op zich is dat niet erg maar je zo nu en dan neerleggen bij het feit dat we uiteindelijk niets zeker weten, en daar ok mee zijn, brengt rust. Dit brengt mij in Zijn; in het nu. En het nu is altijd. Of is het wel eens morgen geweest? Anja gaf er zojuist mooie woorden aan; gedachten over toekomst zijn nu alleen nog maar fantasie. Het meer toelaten van voelen en daarmee juist niet voeden van emoties maar simpelweg voelen. Ja zeggen tegen verdriet. Ja zeggen tegen kwaadheid. Ja zeggen tegen blijdschap. Ja zeggen en de tijdelijke verschijnselen als emoties verwelkomen, nooit wetende hoe lang ze zullen blijven. En die stille observerende energie die dit allemaal ziet; die dit alles registreert of leeft, die ja zegt tegen het leven, dat ben jij; dat Zijn wij.  Wat altijd op de achtergrond is; wanneer er weer een gedachte of emotie voorbij raast. Dat. Voor sommigen zullen deze woorden absoluut als abracadabra klinken; deze taal is echter voor mij de meest heldere uit mijn diepste zijn. Ik voelde mij zojuist verdrietig omdat ik mij door iemand in een cursus die ik deed, niet gezien en verkeerd begrepen voelde. En wat ik deed was bewust denken: het is ok dat je je niet gezien voelt, het is ok. Vervolgens het verdriet voelen en uithuilen wat met het stukje niet gezien kwam en daarna Eckhart Tolle luisteren. Tolle; ik zal hem mijn leven lang blijven verkondigen waar ik ook kom. Omdat de vrijheid die ik ervaar grotendeels door de wijsheid die door zijn Zijn bij mijn zijn gekomen is. Ik dank hem bij deze nog een keertje. Love you   Liefde!    
  • Onvoorwaardelijke zElfliefde
    Amsterdam, 02-04-18 Mijn oog viel zojuist op een artikel op facebook met de titel; ‘’10 ugly mistakes women make that ruins any chances of a relationship. Why man pull away.’’ Degene die dit plaatst kun je vinden onder de naam Catch Him and Keep him. Dit kwam als reclame in mijn nieuwsoverzicht. Vrouw en man onvriendelijk zeg ik!  Een man vang en houd je niet. Of misschien wel; gewoon vastketenen. Zou dat werken? Mmm… Eigenlijk niet geprobeerd nog.  Afijn, de titel van het artikel doet mij denken aan de jaren 50, waar vrouwen hun best doen een goede vrouw te zijn voor hun man. ”Lachen als hij thuiskomt uit zijn werk, en je mond houden voor een uur, minstens. Zorgen dat het eten op tijd op tafel staat,” Ja echt, kortgeleden en misschien nog steeds werden daar boeken over geschreven en uitgegeven. Kan je het je voorstellen? Heb je zijn sokken wel gestreken? Ik ging zelf trouwens die kant op, bij mijn ex. Ik liep over eieren op mijn tenen met een glimlach en vriendelijke woorden zodat de pleuris niet uitbrak. Dat was wat het was. Heftig. Ik ben niet de enige die voorbij gaat aan zichzelf, zeker niet.  Jezelf wegcijferen kan op allerlei verschillende manieren; in een baan, in een vriendschap, en wat meer, waar doe jij het? Het is zo menselijk. Ik deed het laatst ook weer, bij een man die ik nog maar net had ontmoet. Voorbij aan mijn gevoelens enzo, hopende dat ik hem gauw weer zou zien, als een verslaafde. Maar twijfels had ik vanaf het begin ook al. Mijn intuïtie sprak al een aantal keer maar mijn verstand wilde nog even doorproeven. Ik nam genoegen met te weinig. Mijn verlangens schoof ik voor een groot gedeelte aan de kant onder het mom van; ik heb te veel verwachtingen en moet geduld leren hebben. Naderhand gelukkig heel even maar, want ik kan dat eigenlijk niet meer. Ik kan mijzelf niet meer verstoppen en ik ben wat ik ben. Ik voel wat ik voel en dat begin ik ieder moment meer en meer te leven en daarmee ook uit te spreken. In dit geval naar de desbetreffende man. Ik heb mijn vorige blog vertaald, aangezien hij geen Nederlands spreekt, in het Engels. En meer, ik heb hem ontiegelijk duidelijk gemaakt dat ik hem leuk vond.  Ik heb mijn hart blootgegeven en hij heeft eigenlijk nooit echt duidelijk gereageerd. Behalve dat hij ergens een hartjeslollie had verstopt in mijn huis; die was, symbolisch gezien trouwens, ook gebroken. Het feit dat hij niet meteen voor mijn deur stond na mijn liefdesverklaringen, of een paar uur later, maakte genoeg duidelijk voor mij. Later bleek dat hij geen commitment wilt en ook geen kind(eren);ik wel, geen man voor mij dus. Hoe lang hij in Nederland gaat blijven is trouwens ook onduidelijk. Een en al onduidelijk. Intuïtie je bent mijn beste vriend ik luister voortaan altijd naar je, zeg ik nu, zeg ik er bij. Doe jij dat ook wel eens? Je weet eigenlijk al dat je rechtdoor moet gaan maar je gaat toch eerst even links. Niets mis mee, meerdere wegen naar Rome. Uiteindelijk komen we steeds sneller weer thuis bij zelfliefde. Wat dat betreft ook nog even terugkomende op dat artikel van Facebook maar ook op mijn situatie hierboven beschreven; Did I pull him away? Well; this is what I’ve got to say: If he pulls away; he is not my man! I am not gonna change for a man. Glad we passed the 50’s where we had to learn how to be a good wife. 10 ugly mistakes women make.. come on now! Don’t ever bow or give in for a man beautiful women reading this. Just stick with selflove. If the man is running away; he is not (your) man. Man up! And goodbye then. En jij lezer, hoe zit het bij jou? Misschien is er iets in jouw leven waar je voorbij gaat aan jezelf? Werk je te hard, spreek je je gevoel niet uit, neem je niet genoeg ruimte in, jaag je je droom uit angst niet na of ben je ongelukkig met iets waar je nu als eerste aan denkt? Je verdient beter; het beste. En wat dat voor jou is weet jij het beste. Niet je juf, moeder, vriend, schildpad of guru. En, soms ook wel. Je hoeft niet altijd verwachtingen los te laten, wijs te zijn, door te voelen, alles bij jezelf te houden of zoeken. Je bent een mens, wat je nu voelt precies dat mag er helemaal zijn. Spreek je uit, leef je uit. Ga ervoor.  Je verdient het. Dat wat werkelijk (van jou) is, kun je niet verliezen.   Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld. Liefde!
  • VergElfing
    Amsterdam, 16-03-2018 Het is vandaag 16 maart en dat is de geboortedag van mijn ex. De dag waarop Pauline mijn ex schoonmoeder mama werd zoveel jaar geleden. De dag waarop haar geluk niet op kon bij het vasthouden van haar kleine wonder in haar armen. Ik denk aan ze. En ook denk ik aan de papa van Thomas vandaag, deze blog is ook een beetje voor hem.  Vlak na het verlies van mijn schoonmoeder, zoon en ex wilde ik niet nadenken over hoe of wat, ik wilde en kon niets begrijpen. Ik schreef de daad van mijn ex af als iets onmenselijks en dat was alles. Verder gaf ik letterlijk en figuurlijk geen aandacht aan hem.  Nu is dat anders. Op dit moment ervaar ik weer hoe het is om verliefd te zijn. De meest passende omschrijving voor mijzelf in deze staat van zijn vind ik: afhankelijke labiele junk. En ik kan er zelf ook om lachen gelukkig. Ik heb de jongen die ik leuk vind nu geloof ik, in de maand dat ik hem ken, al twee keer afgestoten met de boodschap dat we beter vrienden kunnen zijn. Ik wil die vlinders niet, ik ben bang. Bang om gekwetst te worden, bang om de controle over mijn gevoel aan een man te vergeven. Al weet ik ergens zelf ook wel dat ik geen controle heb, toch behoud ik hem graag. En ik schrijf dit niet om medelijden of begrip te vragen, ik schrijf dit om vanuit mijn menselijkheid te delen. Een aantal dagen terug lag ik verslagen om 19:00 in bed omdat ik deze jongen miste en niet wist wat ik met mijzelf en mijn gevoelens aan moest. Wetende dat het allemaal een illusie is, maar tegelijkertijd wel gewoon levende in de illusie als mens. Mediteren, bezig zijn, afleiding zoeken alles werkt voor even. Maar steeds komt hij weer terug; in gedachten, in mijn verlangens, in herinneringen. En daardoor voel ik mij machteloos, verdrietig, blij, dromerig, somber.  Alles wat bij zo’n verdomde verliefdheid hoort dus. Kan dit NU weg gaan? Vroeger vond ik het leuk, verliefd zijn. Nu blijf ik liever aanwezig in het moment, bij mijzelf. Maar goed, controle is even een beetje zoek, het is wat het is. Alle menselijkheid nog aan toe. Herken jij het, ben jij ook wel eens verliefd geweest? Of misschien ben je het wel nu. En ken je het verscheurende gevoel van liefdesverdriet ook? Hoe jouw geluksgevoel dan even helemaal afhankelijk wordt van een ander. Het is de kunst om je zelf dan steeds terug te halen naar jezelf. Maar jezus, wat een oefening kan dat zijn! Wat gaat dat soms gepaard met veel frustratie en pijn. Wat zijn we dan ineens weer klein.. Door dit te ervaren kan ik mij beter inleven hoe iemand zich verscheurd voelt en een en al wanhoop wordt. Ik zal het nooit goed praten, ik zal het nooit begrijpen en dat kan ook niet. Wat mijn ex deed gaat ver voorbij aan zoveel. Maar ik kan mij indenken dat iemand zoveel pijn ervaart dat hij of zij door wanhoop niet meer helder ziet. En daarmee zie ik nu dat zijn daad menselijk was in plaats van onmenselijk. Zijn daad was die van een persoon die ziek was en daarnaast extreem wanhopig. Iemand die het licht niet meer zag en in een hel leefde. Continu in een verscheurende pijn. Niet zielig maar wel verloren. En vanuit dat gezichtspunt, vanuit die waarheid, kan ik hem vergeven. Het is net alsof ik even zijn hel voel, waar hij inzat. En dat breekt me. Tranen voor hem. Voor alle mensen die (nu) wanhopige gevoelens hebben misschien. Iets wat wij allemaal wel eens gevoelt hebben. Wanhopige gevoelens. En als je dit leest en je voelt ze op dit moment, ik voel je en ik zie je. Blijf vertrouwen op jezelf en vraag om hulp aan je omgeving als je het even niet meer weet. Er is altijd iemand die van jou houdt en er voor jou wil en kan zijn.  We zijn er voor elkaar. Uiteindelijk zijn we in essentie allemaal een, met dezelfde soort gevoelens, en zo. Thomas, ik vergeef je. Op je geboortedag. En ik zal een kaarsje voor je branden om het licht wat jij in essentie ook was te eren. Die essentie zijn we allemaal, we zijn hem soms alleen even vergeten.  Of denken dat een ander ineens het licht is geworden. We zien dan even niet meer dat we zelf dat licht zijn. Projectie, wie kent het niet. Alles menselijk. Liefde!
  • 2018 = Elf-(in) Jaar
    Vannacht werd ik wakker en het voelde alsof ik scheermesjes had doorgeslikt; mijn keel voelde ontstoken en slikken deed pijn. Keelontsteking op komst, dacht ik. Shit. Ik haalde, half slaapwandelend, honing van beneden. Ik had een vriendinnetje te slapen op de bank dus probeerde zachtjes te doen wat, klungelig als ik kan zijn, juist niet lukte. De deur van de woonkamer te hard dicht en zo, typisch typisch. Na mijn bed weer te hebben bereikt met honing naast mijn zijde, leg ik mijn handen op mijn keel. Aanraking verzacht en samen met de honing is mijn voornemen dat de pijn als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik vind alles te leuk om dagen ziek in bed te liggen. Nu even niet. Morgen ook liever niet, trouwens. Ik kan vervolgens niet meer slapen en omdat alles verbonden is volgens mij, heeft die keelpijn ergens mee te maken. Ik denk wat na en kom tot het besef dat ik een eigen praktijk moet openen. Ik mag en kan mij niet meer verstoppen in werk of wat ook wat ik niet met een volle 100% doe, daar word ik ziek van. Letterlijk.  Vrijwel meteen ook; ik ben vorige week begonnen met werken in een kinderdagverblijf, heerlijk knuffelen met baby’s. Baby’s zijn zo lief en puur, en al lijken ze ergens allemaal op elkaar, de een is toch de ander niet. Tussen de aanwezige baby’s op de crèche waarop ik werkte de afgelopen dagen, waren ook baby’s met gedrag of uiterlijk wat mij aan Elfin deed denken.  Heerlijk en nog steeds niet confronterend, voor mij. Ik vind het knuffelen met al die kleintjes fijn, al is het werk verder erg druk. (Rennen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.) Het ‘zijn’ met kleintjes wordt confronterend als ik gedachten heb als:  ‘mijn’ kind is niet meer, leeft niet meer, zal nooit zo opgroeien, kroop precies als die kleine, ik mis hem zo, hij was nog liever dan en eindeloos veel wat ik kan bedenken. Ik ben blij dat deze gedachten weinig in mij opkomen. Deze gedachten van wat niet is en niet zal zijn; ze roepen pijn op. Gedachten kun je kiezen. Dat heb ik in de praktijk volledig mogen ontdekken, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige kan ik zeggen. Daarom gaat het mede en misschien wel voornamelijk zo goed met mij; in plaats van deze gedachten over wat ‘niet’ toe te laten of te denken, blijf ik in het moment en focus ik op wat er wel is. Wat soms trouwens ook gemis is. Natuurlijk. Binkieboef, het liefst zou ik jou iedere seconde knuffelen. Maar nu weer even terugkomende op mijn eigen praktijk; ik geloof dat ik vanuit de ervaring van hoe ik met dit tragische verlies omga, anderen ook kan begeleiden. Dat is hetgeen wat ik wil, daar gaat alles van stromen in mijn lijf. Het voelt als een roeping of missie om anderen ook naar ‘thuis bij zichzelf’ te begeleiden. Thuis komen bij jezelf, zoals mijn mooie vriendin Iris dit noemt. Het is zo mooi om je zo compleet te voelen. Puur met jezelf in het nu zijn. Ik gun het de hele wereld. Het werken in de kinderopvang is mooi maar, zoals je misschien zelf al doorhad, is het nu niet de plek waar ik moet zijn. Af en toe misschien wel, maar niet als ‘baan’. Mijn focus ligt ergens anders, duidelijk. Er komt trouwens dit jaar ook een tweede boek, los van mijn eigen praktijk! Of eigenlijk, in samenhang met. Iets met zelfliefde en oefeningen. Schrijven en een eigen praktijk openen in 2018; misschien val ik in herhaling, maar dit is dus in de numerologie dus ook een elf jaar. Ik heb een hoop elf-achtig mooie plannen dit jaar. Elf-acht; de geboortedatum van Elfin. Die zal altijd blijven gelden. Ik denk dus over dit alles na in bed en op het moment dat ik besluit te gaan schrijven, kijk ik op mijn telefoon. Het is 04:44; mooie tijd. Dubbele getallen, altijd goed.  Ondanks mijn keelpijn verschijnt er nu een glimlach op mijn gezicht. Zodra ik het besluit in mijzelf genomen heb de focus nu helemaal te leggen op al mijn elf-achtige plannen, is mijn keelpijn he-le-maal foetsie. Nada, niks meer. Zonder pijnstiller. Kiezen voor mijzelf, is iets waar ik niet meer omheen kan. Wanneer ik merk dat ik op de een of andere manier voorbijga aan mijzelf, word ik ziek of voel ik mij slecht. Medicijn: luisteren naar de stem van mijn hart. Altijd. Maar onvoorwaardelijk kiezen voor mijzelf is echt niet altijd makkelijk en kan ook eng zijn. Kan ik dit wel? Hoe dan? Ik ga het maar weer gewoon doen, in het eeuwige nu. Mijn uitgever heeft trouwens het vertrouwen in mij, met dat tweede boek en alles, laat ik een voorbeeld aan hen nemen als het in mij even zoek is. En als klap op de vuurpijl, krijg ik nog een bevestiging voor mijn besluit. Zojuist belt mijn vriendin Tish mij op; ze heeft de afgelopen dagen ook een soortgelijke keuze gemaakt als ik; voor zichzelf. Met een eigen praktijk en zo. Mooi toch, zo synchroon, niet? En jij? Kies jij ook voor jezelf? Liefde!  
  • Elfine
    Amsterdam, 31-12-2017 Zojuist was ik even op de koffie bij Ellen; een mevrouw die mij heeft zien opgroeien en van wie ik houd. We spraken in haar mooie lichtrijke huisje over van alles en nog wat. Bijpraten. En op een gegeven moment kwam Elfin ter sprake, mijn binkeboef. Het verlies blijft onmenselijk en pijnlijk. Mijn zoontje is mij afgenomen door mijn zieke ex en hoe. Mijn kleine mannetje is door een hel gegaan maar gelukkig heeft hij nu vrede. Dat geeft mij vrede. Medelijden wil ik trouwens niet, nog steeds niet. Ik ga goed. Ik sta in mijn kracht en maak iets van mijn leven. Desalniettemin, uiteraard blijft het verlies verschrikkelijk. Er over nadenken helpt niet zo mee. De pijn van het gemis echter, dient soms wel gevoelt te worden en hoort nu eenmaal bij het leven, soms. Over het algemeen voel ik mij nog steeds springlevend en heb ik er zin in, gewoon, in alles bijna wel.  De herinneringen aan mijn kleine vriend zijn mijn brandstof, daarop ga ik vooralsnog erg goed. Met Ellen had ik het zojuist ook even over Pauline; de oma van Elf. Zij zette zich in voor de maatschappelijke positie van vrouwen, heeft haar leven lang mooi werk gedaan. Zij blijft voor mij een voorbeeld; een inspiratiebron. Vanuit haar naam wil ik dat er in 2018; in de nummerologie trouwens een 11 jaar even los hiervan, maatschappelijke veranderingen komen. Pauline zag ook allang dat haar zoon (meer) therapie nodig had, maar he, we werden toch niet heel serieus genomen. Die wetten, die regels. Mij hiervoor inzetten, hoe precies weet ik nog niet maar gebeuren gaat het. Een half uur later, na dit gesprek met Ellen, sta ik in de supermarkt met een vriendin te appen over boodschappen. Ik zie een bericht in het nieuwsoverzicht van mijn telefoon. Naast de appjes, en ik schrik. Familiedrama; er is vandaag een meneer voor de trein gesprongen met zijn vier jarige zoontje. Synchroniciteit; niet altijd leuk maar wel bevestigend. Maatschappelijke veranderingen!! Liever vandaag dan morgen.  Terwijl ik door de supermarkt loop en dit artikel lees, probeer ik erbij te blijven. Ik denk; wat voel ik nu? Ik denk dat ik even naar huis moet, laat de artisjokken maar zitten. Thuis aangekomen ga ik zitten zodra ik kan en tranen beginnen te stromen. Ik voel wat pijn in mijn hart. Bij mijn borst. Weer zo’n teringlijer. En gelul over wanhoopsdaad wil ik niet horen trouwens, blaas dan lekker jezelf op, alleen jezelf. Kwaadheid komt ook om de hoek kijken, uiteraard. Kan er geen regel komen? Een regel die mannen als mijn ex en de man zojuist in het nieuws, waarvan hun zieke ego hun overneemt, wegstopt. Het kan mij niet zoveel schelen wat er met ze gebeurt verder, met deze trieste portretten. Geef deze moordenaars een kans zichzelf op te blazen.  Zonder daarbij anderen te schaden. Met de nadruk op dat laatste. Elfin en het zoontje van de mama die nu achterblijft, stel het je maar eens voor dat je kind je zo gruwelijk wordt ontnomen. Door een zieke vader, die in sommige gevallen al langer terroriseert dan op de dag van de daad, dat ook. Gesproken over wanhoopsdaad, hou toch op. Laat je opnemen dan.   Dat mannetje van vier, wat heeft hij gevoelt? Stel je maar voor. Niet te doen, toch? Toch gebeurt het, weer en weer. Je wilt hier niet aan denken. Stilte. Even stilte. Pffff. En een vuurwerkknal buiten, dat ook. Een groot deel van de mama’s die achterblijven plegen vroeg of laat trouwens ook zelfmoord; na familiedrama’s. Iets wat ik vanuit mijn menselijkheid kan plaatsen, jij ook? Ik zie het leven, gelukkig, nog wel zitten alleen dat kan ik niet als ik ga stilzitten. Ik ga mij inzetten. Elfin was pure liefde en klein als hij was; machteloos. Ik heb nu wel macht.  Er moet iets veranderen. Werken aan zelfliefde. Maar ook werken aan maatregelen en wetsvoorstellen. Want sommige mensen zijn niet meer gered met zelfliefde, en oordelen laat ik daarover even achterwege. Ik heb daar zoveel over te zeggen maar dat is nu niet van toepassing. Hoe dit wetsvoorstel en meer er precies uit gaat zien weet ik nog niet, wel weet ik dat er iets naar Elfin en/of Pauline vernoemd gaat worden in 2018 of later. Hoe dan ook. Dit kan zo niet meer. Eens? Stichting Elfin gaat komen,  hoe weet ik nog niet. Stap voor stap, ja toch? Rustig aan en ook nog tussendoor genieten, voor drie, dat blijft. Het leven is er wat mij betreft om geleefd te worden. Dat vooral. Oh en Timmie, als je dit leest, dankjewel voor je betrokkenheid. Fijn dat je mij even belde en aanvoelde; perfect timing lieverd.   Liefde!  
  • Elfnemens
    Amsterdam, 26-12-2017 Sinds het verlies van mijn kleine man is ‘bij mijzelf blijven’ iets geworden waar ik niet meer omheen kan. Op wat dwaze acties na, leef ik vooralsnog in het moment en schaaf bij waar nodig in mijn leven.  Wanneer ik dit niet doe gaat mijn geweten knagen, binnen no-time. Het is nu een half jaar dat ik gestopt ben met drinken. Hoe dat eigenlijk zo? Dwaze acties. In mei van dit jaar vond ik een jongen leuk, een jongen met dezelfde naam als mijn ex; Thomas. Dat was wat geworden; als het prille dingetje wat wij hadden tot iets serieus was opgebloeid. Zie je het voor je? Voorstellen aan mijn familie en vrienden; nou dit is Thomas. …. Misschien heel gek maar ik vond het vooral grappig. En feitelijk gezien; het zijn maar letters waar we het over hebben?! In het straatje van: ”Niets heeft een betekenis behalve de betekenis die jij eraan geeft” of ”Het is maar net hoe je ernaar kijkt”  Daarnaast is de naam Thomas trouwens vergelijkbaar met de naam Jan van vroeger, iedereen kent wel minstens een Thomas. Niet? Afijn. Naast dat ik deze jongen leuk vond afgelopen mei, vond ik eigenlijk alles leuk. Ik was mijn nieuwe huisje aan het opknappen, boek Elfin was bijna af, de zon scheen continu, ik ontmoette vrienden zowel nieuwe als oude, kortom; het kon niet op. Mooie momenten en mijn leven gingen samen als water en een waterval en ook stroomde alles maar door. Zo ook, op een avond in mei met vrienden; een waterval van alcohol.   ‘’Gezelligheid kent geen tijd, het gaat maar door en we gaan nog niet naar huis.’’ Ken je dat? Ik wel. Het gevolg van deze mateloze avond was dat ik naar deze leukerd ben gegaan. Dronken en wel stond ik om een uur of middernacht voor zijn deur, afgezet door een uber en wilde niet terug naar huis, hoorde ik de volgende ochtend van hem.  Ja die volgende ochtend; met een tollend hoofd werd ik daar wakker naast hem. ”Huh? Hoe ben ik hier nou weer terecht gekomen?! Nee Nee Nee…” Ik weet nog dat ik hem niet durfde aan te kijken, dit ook uitsprak, een uber bestelde en zo snel mogelijk ben gevlucht uit zijn huis. Hij stuurde mij nog een appje met de tekst: Lief zijn voor jezelf! En dat was inderdaad for once and again de les. Een week later ben ik gestopt met drinken, nu dus inmiddels langer dan een half jaar geleden, want naast deze avond heb ik in het verleden wel vaker domme dingen uitgehaald onder invloed van drank. En dan kun je denken; wie niet? Dat is ook zo maar ik heb mijzelf te lief om mij zo doldwaas voor lul te zetten, daar komt het eigenlijk op neer. Mate houden met alcohol gaat mij gewoon lastig af kan ik zeggen. En een gemis is het vooralsnog niet. Bevrijdend is een betere omschrijving. Net als stoppen met roken trouwens, heerlijk hoor, goed voor jezelf zorgen. Aanrader! Thomas zie ik niet meer; het is wat het is. Wonderbaarlijk blijft het dat een ‘Thomas’ mij liet zien dat leuke mannen nog bestaan en dat hij de eerste was die mij weer serieus deed nadenken over een ‘relatie’. Het leven; vol verrassingen en mannen. Wie weet wat 2018 brengt. Los van mannen veel moois. In elk geval een tweede boek. En veel meer moois, ik voel het! En voor jullie? Van mij alvast de beste wensen en dat al jullie voornemens uit mogen komen; Voor-nee mens; soms kan ergens mee stoppen of nee tegen zeggen je zoveel brengen. Niet altijd ja maar soms ook gewoon Pro-No. En het is maar net de betekenis die je aan iets Geeft! Of hoe je het bekijkt 😉 Op naar een schitterend 2018 Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld! Liefde              
  • Elfriends
    Londen, 14-12-17 Ik ben nu in Londen op visite bij mijn vriendin Tishya. Ik ken haar nog maar net, iets langer dan zes maanden, en toch voelt het als levenslang. In de positieve zin van het woord. Toen ik Tish vlak na onze ontmoeting vertelde over het verlies van mijn Elfin, kon ze niet stoppen met vragen stellen. We waren op een stilte retreat, van Isaac Shapiro, maar stil waren we niet echt. Ik vond haar een beetje gek; goed gek. Iemand die impulsief leeft en doet waar ze zin in heeft.  Misschien een herkenning van wat ik zelf ook ben of kan zijn. Een zusje van een andere vader en moeder, zoiets. En op t moment dat ik haar vertelde over het boek wat ik toen nog aan het afschrijven was en dat ik had gedroomd dat Eckhart Tolle mijn voorwoord schreef, vond ze dat een goed idee. Sterker nog; ze heeft hem en Oprah een paar dagen daarna, een brief geschreven waarin ze vertelde over mij. Toen ik deze brief onder ogen kreeg rolden er een paar tranen over mijn wangen. Net zoals toen ik Eckhart zijn boek voor het eerst las trouwens, zo mooi en echt. Puur uit haar hart en zo oprecht maar ook raakte het mij dat zij mij zo hoog had zitten. Dat was echt een bijzonder moment. Ik voelde mij vereerd. Naast lief is ze ook mooi en wijs. Vrienden als Tishya maken het leven een stukje mooier. Ik ben dankbaar dat zij in mijn leven is. Gisteren, op het moment dat ik even alleen over straat wandelde hier in Londen, zag ik tussen alle drukte heen ineens een supergrote kerk. Alsof deze tussen de rode dubbeldekkers, taxi’s en andere overgrote drukte ineens verscheen vanuit het niets, bleef ik even stil staan, werd nog net niet aangereden en maakte wat foto’s. Ik kreeg de kerk niet mooi in beeld, hij was te groot en besloot even naar binnen te wandelen. Ik liep door een wandelgang met allerlei naambordjes op de muur. Lieve woorden voor overleden mensen die hoe dan ook iets te maken hadden gehad met deze kerk. Een tijd terug op een avond, toen Elfin nog leefde en ik hem waarschijnlijk net in bed had gestopt, fantaseerde ik op een avond stiekem over meisjesnamen. En op het moment dat ik dacht dat ik Eileen een hele mooie naam vond, verscheen deze in de ondertiteling op tv. Tegelijk. Het was voor mij een kippenvel-ok…-de-naam-Eileen-kan-wel-terwijl-Elfin-al-Elfin-heet moment. Op het moment dat ik in de gang met alle naambordjes loop in de kerk en denk aan mijn Elf, kijk ik precies naar een naambordje met de naam Eileen. Kleine wondertjes die mijn leven dagelijks zo rijk en mooi maken. Verklaren kan en wil ik t niet, de verbinding met het leven voelt zo sterk. Op deze momenten lijkt het of iedere cel van mijn lichaam puur vreugde is.. Het leven is een wonder. En we kunnen iedere dag kiezen. Lekker Zijn. En ook met mensen in dezelfde staat van Zijn Zijn kan. Heerlijk. Count your blessings, every day. Als ik het kan, kan jij het ook!   Liefde
  • EmoElf
    Amsterdam, 2-11-2017 Dag ‘N dag Het is zo’n dag Het is zo’n dag dag Het is zo’n dag waarop ik het volgende kan afvinken; huilen, schreeuwen, (veel)eten, lachen, mij goed voelen, mij onzeker en kut voelen, denken of nee zelfs piekeren en het liefst alles tegelijk ook. Vergeet ik niet iets? Ik besef mij dat het bijna volle maan is en dat ik ook bijna ongesteld word. Rollercoasterdagen als deze heb ik zelden en zijn vrijwel altijd te herleiden naar deze twee maandelijkse gebeurtenissen. Mijn kleine Elfin mis ik vandaag trouwens ook intens. Zijn zachte vrolijke snoetje; hij was pure vreugde. En ook Pauline mis ik. Het gemis is verscheurend en het enige wat ik kan is het verdriet wat ik voel toelaten. Mijzelf vasthouden en knuffelen en huilen tot ik niet meer kan. Als ik na de tranen in de spiegel kijk schiet ik in de lach, het is nog iets te vroeg voor zwarte piet. Ik maak mijn gezicht schoon en terwijl ik dat doe zeg ik lieve dingen tegen mijzelf in de spiegel. ‘’Huilen is ook oke lieverd, het mag er zijn en ik ben zo trots op je’’ Ik kan nu zeggen dat ik weet uit ervaring dat ‘’er voor mijzelf zijn’’ zo essentieel is. Het is de hoofdreden waarom ik nu nog overeind sta. Op zwakke momenten iedere keer de lieve woorden en de ruimte aan mijzelf geven; er voor mijzelf Zijn. Het is een aanrader voor iedereen, ik ben bezig met allerlei dingen omtrent zelfliefde de wereld in werken. Twee goede vriendinnen van mij: Tishya en Kate, wonen in het buitenland. Ik zou ze vaker willen zien maar we spreken elkaar gelukkig geregeld. Zo sprak ik gisteren met Kate en vanochtend met Tish over van alles, ik kreeg van beiden inspiratie. Dat ook vandaag, wat een dag. De gesprekken met hen gingen over filmpjes opnemen, een eigen youtube kanaal starten en mijn boodschap over zelfliefde en bewustzijn op die manier verspreiden in de wereld. Ik ben super blij met deze twee, die overigens beiden in Engeland wonen. In het Engels zal ik het ook gaan doen; deze filmpjes. Want of mijn boek vertaald zal worden is nog niet zeker, wel kan ik al stiekem iets zeggen over een tweede boek. Een werkboek vanuit de s-Elfin methode staat op het programma. En al schrijf ik die in het Nederlands; dat kan wel overal ter wereld. Als het even kan zit ik deze maand nog in Engeland en wie weet waar meer. Ik heb trouwens een pagina op Facebook aangemaakt onder mijn naam, voor degenen die geïnteresseerd zijn in mijn laatste nieuws en binnenkort een self love experiment; op deze pagina vertel ik daar binnenkort meer over! Tot slot, om nog even een keer van de hak op de tak te springen, de heerlijke lelies van Annique die ik thuis heb staan beginnen uit te vallen. Het is dus tijd voor nieuwe bloemen en hoe symbolisch dat mijn ogen zonet, in de Albert Heijn, precies vallen op de herfsttakken katjes. Het is ok om zo nu en dan een emotioneel kattig takkenwijf te zijn, het is wat het is. Ze staan prachtig! Liefde!
  • Synchronicitelf
    Amsterdam, 29-9-’17 Vanmiddag had ik een interview over mijn boek met Sarina, voor een artikel wat zij gaat schrijven voor een tijdschrift in Belgie. Ik heb haar een paar maanden geleden ontmoet en we zijn toen facebookvrienden geworden. Inmiddels heeft zij mijn boek al gelezen en vandaag was dan de afspraak voor ons interview hierover. We ontmoetten elkaar bij Pllek in Amsterdam. Vlak voor het interview geeft zij mij een mooi paars tasje en gezien het doosje daarin moeten dat wel heerlijke Belgische bonbons zijn. Super lief en attent maar ik wil ze wel nog even bewaren, alles op zijn tijd; nu ik ben gestopt met roken snoep ik toch wat meer dus ik probeer wat op te letten vanaf vandaag. Vrij zijn van sigaretten bevalt heerlijk maar het idee over een paar maanden kilo’s af te moeten vallen, bevalt mij minder. Het laatste onderwerp van het interview is synchroniciteit; een van de inzichten in mijn boek. Hoe leg je nou de betekenis van dit woord uit? Het zijn de dubbele getallen die we soms zien, de telepathie met vrienden en familie en meer. Het zijn de dingen die ons vlinders geven in onze buik en maken dat we het leven voelen stromen. Het lijken signalen van het leven dat wij op het juiste pad zijn en dat we zo door mogen gaan, misschien wel van onze intuitie. Begrijpen of uitleggen kan ik het niet. Voorbeelden geven kan ik wel. En vandaag, notabene na het spreken met Sarina over dit onderwerp, heb ik toch wel weer een mooie. Ik ging vandaag met iets bezig waar je liever niet mee bezig bent. Dit was na het interview, ik reed even door naar Fajah haar huis en samen zaten wij achter onze laptops. Iets met facturen en de crematie van Elfin; wat toch altijd ergens bizar blijft. Niet te lang bij stilstaan maar even doen. Een van de facturen van destijds blijkt 811 te zijn; de getallen van zijn geboortedatum. Alles wat met Elfin in verband staat heeft een direct lijntje naar mijn hart. Ik voel op dit soort momenten een vreugdesprongetje of zo, een soort vlinders in mijn buik, alsof ik zijn liefde even voel. Of een verbinding met alles. Heel mooi, ik geniet daarvan. Faj en ik vinden het beiden bijzonder en maken vervolgens even af waar we mee bezig zijn. Wanneer ik een paar uur later thuis kom maak ik een kopje gemberthee, en daar staat dat paarse tasje van vanmiddag op tafel. Met die bonbons, die eigenlijk dus niet voor nu zijn, eigenlijk. Toch even kijken of het wel echt bonbons zijn, ik maak het open en ik zie….. Getallen. In het doosje zitten getallen van chocolade. En wel de getallen 811, los van elkaar. De oneindige acht met de elf; ook wel Elfin zijn geboortedatum. Ik vertel het aan Faj die ook meteen zegt: dit kan zeker geen toeval zijn! En zijn die chocolaatjes er nu nog? grapt ze. Het zijn deze kleine dingen die ik dus niet kan verklaren maar waarvan mijn hart even sneller gaat kloppen. En wat integer en lief ook; Sarina die zoiets moois bedenkt om mij te geven. Dit zijn kleine mooie onverklaarbare wondertjes die mij heel stil en tegelijkertijd dolenthousiast maken. Of het nou vlinders, kleuren, geuren, telepathische momenten of vogels zijn, ik vind het prachtig. De chocolaatjes zijn trouwens ook heerlijk; ik heb de elf al op. Dan maar gewoon elf keer zoveel sporten straks, we moeten toch ook genieten in het leven!? Oh en tot slot wat ik wel weet van synchroniciteit; meteen loslaten en verdergaan. Want met het hoofd kun je haar betekenis niet verstaan. Liefde!
  • elfZin
    Nu mijn boek Elfin; over liefde, verlies en de kracht in jezelf bijna uit is, ben ik druk! Daarom is er even wat minder tijd voor een blog. Naast het boek ook een verhuizing en allerlei andere mooie processen waar mijn aandacht heen gaat. Zo ben ik nu ook een weekje gestopt met roken, en dat voelde de eerste dagen wat vreemd; een wat wazig en wattig gevoel overmeesterde in mijn hoofd. Maar na die eerste drie daagjes was er vooral opluchting. Nu word ik nog rustiger wakker, dan ik al deed, nog altijd kijkend in Elfin zijn mooiste blauwe ogen. En achter zijn foto soms ook een helder blauwe lucht, ik heb echt een paleisje inmiddels, mooie dingen komen naar mij toe. Iedere dag voel ik het leven door mij heen stromen en heb ik zin in dingen. Soms wat rustig en soms heel enthousiast. Het is wat het is, altijd. Maar ik voel het leven en ik heb zin in het leven! Ik heb laatst een jongen ontmoet, Johanna mijn casemanager van slachtofferhulp vroeg mij of ik open stond voor een ontmoeting met hem. Hij is bezig met een project. Zijn ouders zijn beiden vermoord. Rustig en dichtbij zichzelf vertelde hij zijn verhaal. Ik luisterde en hij sprak, het was integer. Wat vooral bleek uit zijn verhaal, uitstraling en houding is dat hij nog zin heeft in het leven. Kort samengevat ziet hij het zo: ik ben dankbaar dat ik mijn ouders 29 jaar heb mogen hebben als mijn ouders, ze waren super fijn als ouders. Daarnaast wil ik nu nog des te meer iets maken van mijn leven! Zij hebben die kans niet meer, ik nog wel. Hij is bezig met het maken van portretten en daarvan weer een boek. De portretten maakt hij van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, en het leven nog zien zitten. Wij waren het er over eens dat wij niet als slachtoffer willen of zullen gaan door het leven. Dag bij dag leven met de instelling: het is wat het is; spreekt mij erg aan. Het heeft dan namelijk niet met een ‘’positieve’’ instelling te maken. Maar een soort middenweg; goed en kwaad zijn namelijk twee kanten van dezelfde medaille. Eigenlijk is het wat het is. Mijn favoriete zin inmiddels trouwens, voor wie dat nog niet wist. Ik ben niet altijd vrolijk en van een verschrikkelijke gebeurtenis kan ik niet iets moois maken. Het is wat het is. En ik voel wat ik voel. En eerlijk, meestal is dat vreugde. En soms is dat verdriet. Soms ben ik even boos. Het is wat het is. Voelen, lief voor mijzelf zijn en weer doorgaan. Ik ben dankbaar voor waar ik nu ben. Serieus. De liefde van Elfin zal altijd bij mij blijven en daarbij opgeteld de liefde van mijzelf en zoveel anderen. Ik ben een rijk mens. Verklaar me voor gek, ik ben gek op het leven. Naast de liefde voor Elfin neemt ook niemand mij de zin in het leven af. Liefde!
  • Elvlinder
    23-07-2017, Amsterdam Gister was het een jaar geleden dat ik mijn prins en lieve tweede moeder verloor. Woorden zijn nog steeds niet te vinden voor dit verlies. Ik dacht van tevoren; 365 dagen zal misschien toch niet heel anders zijn dan 364 of 23 dagen erna. Dat had ik mis. Deze dag greep mij toch erg aan en ik heb veel verdriet gevoelt. Veel gehuild en ook boosheid kunnen voelen. Het is noodzakelijk om pijn te omarmen om liefde te voelen. Ik kan de pijn niet wegstoppen en wil dit ook niet doen, het is er en het mag er zijn. Omarmen dus. Huilen en mijzelf daarin vasthouden en liefhebben. Het gemis van mijn kleine mooiste mannetje is soms zo verscheurend. De pijn op zich doet pijn en ik blijf bij de pijn. Ik zou allerlei gedachten kunnen denken tijdens de pijn, die hem versterken. Gedachten als: ik zal hem nooit zien opgroeien, als ik hem nooit gebracht had, en zo voort. Het zijn gedachten waarmee we de pijn voeden en waardoor hij inderdaad niet te doen zou kunnen worden. Gedachten kunnen ons depressief of gek of wanhopig maken. Daarom kies ik steeds bewust voor liefdevolle gedachten zoals: huil maar Shant, voel het maar, het is ok. Daarna is er opluchting en kan de liefde weer stromen en voel ik vaak ruimte en vreugde. De verbinding van liefde met mijn geliefden blijft, ik voel vooral liefde als ik aan hen denk. Wat niet geheel onbelangrijk is, nee wat zelfs een hele grote rol speelt in het feit dat ik nu nog zo sterk sta, zijn de lieve mensen om mij heen. Ik heb afgelopen jaar gezien hoe zeer ik gedragen word door omgeving en hoe belangrijk het is om gevoelens en kwetsbaarheid uit te spreken. Zo was het gisteren heel erg fijn dat mijn zus in de ochtend langskwam. Net zoals een jaar geleden, toen zij er op iedere mogelijke manier voor mij was. Samen staan we sterk. We kiezen ervoor om samen in liefde verder te gaan en zijn er voor elkaar. Naast mijn zus heb ik van vele anderen lieve berichtjes gekregen, bloemen en meer. Ik wil even benadrukken hoe fijn dit is en hoe dankbaar ik mij voor de liefde van mijn omgeving voel. Het geeft steun en heeft een helende werking. Dus bij deze voor wie dat leest, dankjewel! Ook heb ik twee meiden leren kennen op het stilte retreat van Isaac Shapiro. Tishya en Anja. Zij voelen als zusjes voor mij en als ik even niet lekker zit of zij, dan bellen we elkaar op of zien we elkaar. Soms zelfs op hetzelfde moment, dan zitten we met hetzelfde, we zijn op de een of andere manier heel verbonden. Sisterhood! Naast alle andere schatten heb ik gister aan hen beiden zoveel steun gehad! Gewoon door een luisterend oor, het gevoel dat ze met mij bezig waren en mij in alles aanvoelen, prachtig. En precies ook goed zo. Gister kwam mijn stiefmoeder spontaan even langs. De bel ging en ik schrok want ik had net gehuild. Ik droog snel even mijn ogen en zie dat het mijn stiefmoeder is. Half ongemakkelijk zegt ze, met een prachtige bos zonnebloemen, ‘ja Shant ik weet dat je aangaf liever alleen te zijn vandaag, maar ik wilde deze toch even langs brengen. Ik voel me geliefd en laat haar uiteraard even binnen. Ik laat haar mijn huisje zien, waar ik sinds een maandje in woon. Wanneer we in de keuken staan, rond 14:10, iets later of vroeger, vliegt er een vlinder wild rond. ‘’Ik heb normaal geen vlinders binnen.’’ Zeg ik. Wanneer ik een van mijn dierbare vriendinnen Anja even daarna aan de telefoon heb, verteld zij mij dat zij net iets moois heeft meegemaakt. Er vloog een prachtige blauwe vlinder in haar huis en toen zij op de klok keek was het 14:14. We zijn weer mooi verbonden ja, op hetzelfde moment genoten wij van een vlinder! Toen ik mijn stiefmoeder dit via de telefoon vertelde zei zij: Ja, Elvlinder is bij ons. Prachtig gezegd. De verbinding met hem blijf ik dagelijks voelen maar op dit soort momenten even net iets meer. Naast verbinding met hem ook liefde en verbinding met mijn omgeving. Ik zou niet weten waar ik zonder jullie allemaal zou zijn. Nogmaals, dankjewel. Liefde!
  • Terug naar elf maanden terug
    Amsterdam, 23-06-17 Het is vandaag precies een jaar terug waarop een goede vriend een gedichtje voor mij schreef. We hadden de nacht ervoor gesprekken gevoerd over de situatie waar we met zijn allen in zaten, aan de telefoon. De situatie waar ik maar ook wij (meerderen) in zaten was die met Thomas. Hij was destijds heel manipulatief bezig en ik besloot mij niet meer door hem te laten manipuleren. Ik woonde al bij mijn zus en Elfin ging nog naar Pauline maar ik wilde ook alleen contact daarover met haar. Het was een lastige situatie maar we moesten roeien met de riemen die we hadden. Ik besloot op de dag na het gesprek met deze vriend een jaar geleden, te stoppen met drinken. Drinken en ik gaan soms niet zo goed samen, het is een valkuil van mij, als ik het gezellig vind dan ga ik maar door en dat is simpelweg niet zo handig. Ik ga soms dan over een grens waar ik achteraf niet overheen had willen gaan. Het gedichtje wat de vriend schreef op 23-6-2016 is het volgende: De weerlichten op Donderklaps opvolgend Van donders taal hoor ik Het onwederom geboren Al wist hij niet dat dit zo voelde, op die datum een jaar geleden, voelde ik door deze keuzes een wedergeboorte. In de zin van voor mijzelf kiezen, grenzen aangeven en helder blijven. En de nacht dat wij belden was er veel onweer in de lucht. Gisteren was ik met een lieve vriendin, die ik al mijn hele leven ken, op het strand. We wilden verkoeling en weg uit oververhit Amsterdam. Die hebben we gekregen, we kwamen aan op het strand in een zandstorm en moesten binnen 20 minuten schuilen van het strand voor plotselinge onweer. Het was mooi om naar het onweer te kijken en samen knus binnen te zijn. Een jaar geleden onweerde het dus ook zo. Maar dan in de nacht. Ik dacht ineens aan het gedichtje van mijn goede vriend vanochtend en zocht het op; precies een jaar geleden geschreven. En voor ik dit gedichtje opzocht, werkelijk waar, heb ik weer besloten om minstens een maand alcoholvrij te zijn gisteravond. En ik voel me ontzettend opgelucht. Ik denk trouwens dat het wel wat langer dan een maand zal zijn, misschien wel tien jaar. Wie weet? Na het verlies van mijn alles op 22 juli heb ik weer een paar keer wat gedronken maar daarna vrij snel het besluit genomen maanden niets te drinken. Het voelde helder en vrij om zo dichtbij mijzelf te zijn en blijven. En misschien was het ook wat noodzakelijk. Na een gebeurtenis als deze kun je beter geen middelen gebruiken die je van jezelf doen verwijderen volgens mij. Terug in Nederland na mijn reis naar Thailand, afgelopen herfst, begon ik af en toe weer te drinken. Dat voelt nu niet meer goed en ik wil weer continu helder en dichtbij mijzelf blijven. Elfin voel ik in liefde nog altijd bij mij, ik kan dit niet uitleggen het is een gevoel. En vanuit dat gevoel wil ik lief zijn voor mezelf en mij nergens in verliezen, ook niet af en toe een keertje, gewoon altijd dicht bij mijzelf. Want ook daar is mijn binkeboef Elf. Zelfliefde is groeien en blijven kiezen om te groeien. Met vallen en opstaan vanuit liefde verder gaan. Liefde!
  • Vrede begint bij mijzElf
    23-05-2017,Venwoude Op dit moment ben ik op een stilte retreat van Isaac Shapiro. Gayatri; een goede familievriendin heeft mij hiervoor uitgenodigd. Het is een mooie ervaring hier te zijn. Met een stuk of honderd man, een soort community, worden er dagelijks gesprekken gevoerd en mooie connecties gemaakt. Sleutelwoorden hierbij zijn: voelen, openen en delen. Ik heb al aardig wat mensen ontmoet waarvan ik voel dat ik ze veel langer en dieper ga leren kennen. Aldus, ik ga vandaag mijn verhaal ook delen voor de groep heb ik besloten. Toen ik hier aankwam was er een meneer die mij vroeg: ben jij hier met je moeder? Ik kan er tegenwoordig om lachen, ik zie er zo ongelofelijk jong uit! En het lijkt alleen maar jonger te worden. Een soort Benjamin Button verhaal. De man die als oude man wordt geboren en als baby eindigt. Ik voel dat ik mijn verhaal wil delen omdat het onderdeel is van wie ik ben en door het te delen, hoop ik anderen te inspireren om in moeilijke tijden ook van zichzelf te houden. Het is vandaag een jaar geleden dat Thomas en ik uit elkaar gingen. Er was een hoop drama; deze dag was heftig en zwaar maar ook voelde deze dag alsof ik met mijn kleintje eindelijk uit een gevangenis ontsnappen kon. Ik durfde niet weg bij Thomas voor deze tijd, ik denk dat men nu wel begrijpt waarom maar meer hierover beschrijf ik in mijn boek. Op 23 mei was het dat ik de kans kreeg om weg te gaan, ook op een agressieve heftige manier. Fijn is anders en dit was het laatste wat ik wilde, maar goed je staat niet alleen in een relatie. Hetgeen hij twee maanden later deed, had toch niemand zo kunnen bedenken? Wanhoop verwachtte ik nog een tijd in zijn gedrag maar zo gek als dit had ik het nooit kunnen bedenken. Gister zijn er aanslagen gepleegd in Manchester, waar tot nu toe 22 doden bij zijn gevallen. Mijn vriendin Katey heeft een prachtig en eerlijke blog geschreven hierover, zij komt zelf uit Engeland. Ze beschrijft de kwaadheid die zij voelt en meer. Deze is te vinden op haar facebookpagina; Kate Roberts is haar naam. Bij deze Kate: ik hou van je, voel die kwaadheid maar. Het is toch ook om kwaad van te worden. De mensen die dit soort dingen doen komen van een donkere planeet genaamd haat denk ik. Al denk ik er liever eigenlijk helemaal niet over na. Wat er op 22 juli is gebeurd; de moord op Elfin en Pauline en bijna ook op mij, was ook een aanslag. Ik kies iedere dag bewust voor vrede. Ook als ik kwaad ben want kwaadheid is er ook om te omarmen. Dat gebazel over geen kwaadheid en bla bla transformeren in liefde. Kwaadheid is ook liefde, het is er en het mag er zijn! Juist door het te accepteren, door het te voelen en te omarmen is het draagbaar voor mij. Het fucking is en mag er zijn! Ik vind mijzelf ook goed genoeg en mooi in kwaadheid. Zo menselijk, zo echt. Vrede is omarmen wat is, voelen wat er te voelen is. Vrede is opstaan en verder gaan leven in het moment. Vrede is jezelf liefhebben in alles. Wereldvrede begint bij een ieder zelf. Liefde!
  • Alles is Elf
    Amsterdam, 24-4-’17 Vandaag hebben we de opslag leeggehaald, de opslag met spullen van lieve Pauline. Ik nam mij van tevoren voor om mij helemaal nergens druk over te maken maar ging toch gespannen de deur uit. Ik ging een half uur te vroeg de deur uit omdat ik geen zin meer had om te wachten met vertrekken. Onbewust super spannend, de spullen en herinneringen en daarnaast ben ik lui van aard. En dan ook nog die regen ik werd chagrijnig van het idee verhuizen en alles eromheen. Let’s do this! Not… Vanaf het moment dat ik in de auto zat vanaf Sloterdijk, waar ik werd opgehaald om naar de opslag te gaan,was de spanning helemaal weg. Ik liet alles op mij afkomen en toen ik twee uur later weer thuis was voelde het alsof ik vijf minuten geleden van huis vertrokken was. Tijd vliegt zo nu en dan op een bijzondere manier voorbij. Engeltjes van mannen, ze bestaan, hebben vandaag geholpen bij het ophalen en verhuizen van de spullen. Na het leeghalen van de box waarin onze spullen stonden, zag ik ineens twee dominosteentjes op de grond liggen. Ik kon het natuurlijk weer niet laten om even te kijken welke nummertjes erop stonden. Mijn elf gefixeerde verstand, wat dagelijks elfduizend elfjes ziet, gaat er soms stiekem ook een beetje naar op zoek. Twee zessen op de eerste, de andere lag met de nummertjes naar beneden, spannend! En ja hoor, vijf en zes is samen elf, elf stond op de tweede dominosteen. Bingo! Die stak ik in mijn zak. We moesten nog even een factuur ondertekenen, wat ik niet deed maar ik liep toch even mee. Ik keek nog geen secconde naar de factuur, die we gelukkig niet zelf hoeven te betalen, en daar stond 1211. Net zoals op de twee dominosteentjes die ik zojuist zag liggen. Wanneer deze synchroniciteitsdingetjes gebeuren lach ik erom, soms ook hardop, en laat ze weer los. Ik ga ze niet proberen te verklaren of wat ook, ik snap er toch niets van. Wel voel ik op die momenten een verbinding met mijn lieve Elfin en Pauline. En niet alleen met hen maar met alles eigenlijk. Het geeft mij het gevoel dat ik nu hoe dan ook het juiste pad bewandel, iets in het straatje van; don’t worry, be happy. Toen ik na de kleine verhuizing thuis was en op mijn laptop de serie modern family keek, en het babytje wat daar een rol in speelt met betraande oogjes zag, brak ik. Ik miste Elfin ineens ontiegelijk erg en voelde een orkaan van verdriet opkomen. Ik wilde mijn mannetje knuffelen en troosten en zien lachen en en en.. Ik heb de pijn gevoeld door hem te voelen, ergens in mijn buik, uit mijn hoofd. Tranen laten stromen, ze bleven komen tot ze weer stopten. De gedachten heb ik even gelaten, want met gedachten kan ik gevoelens nogal opblazen. Ze erger maken, een heel dramatisch verhaal vanuit de pijn maken. Met termen als: als dit dan dat, was het maar zo, het is niet zo en zo zou ik het wel willen enzovoort. Ik ga er niet aan want het hoeft niet. Mijn enige gedachten waren op dat moment: huil maar Shant, voel het maar. Dus dat deed ik en daarna voelde ik mij opgelucht. Een beetje leeg maar opgelucht. Daarna heb ik een stukje over zelfliefde geschreven wat ik ook graag met de wereld deel: Houd van jezelf, ook daar waar je van een ander houdt en je je kwetsbaar voelt. Knuffel jezelf wanneer je je alleen en afgewezen voelt. In dwaze streken, vanuit menselijkheid mag je ook iedere keer kiezen van jezelf te houden. Liefhebben op een vriendelijke manier, niemand voelt vreugde bij harde gemene woorden. Geef jezelf lieve woorden en gedachten in iedere situatie. Doe het zelf, geef die liefde aan jezelf je verdient het. Spreek je uit als je met iets in je maag zit, huil als je verdriet voelt, schop tegen een kussen of sla het eruit op een boksbal als je boos bent. Neem de ruimte die jij voelt nodig te hebben. Vertrouw op jouw geweten en doe dat waar jij je goed bij voelt. Maak fouten en heb jezelf daar ook lief. Leer ervan maar ga verder en blijf niet te lang hangen in gedachten over het verleden. Bied je excuses aan en spreek je liefde uit. Doe ook gewoon gek, gekker, gekst en lach om jezelf. Volg jouw pad wat alleen jij kunt volgen. Leef! Groei! Bloei! Rust! Voel! Zit! Spring! Huil! Lachgierbrul! Mediteer! Feest! Chill! Whatever! Vertrouw op je ‘eige(n)’, jouw innerlijke gids, je weet toch. Die weet het wel. Liefde!
  • Elftal aan gevoelens
    Manchester, 16-03-17 Ik ben twee nachtjes op bezoek bij mijn lieve zusdinnetje Kate, in Manchester. De voorgaande keer dat ik bij haar was, afgelopen augustus, heb ik mijzelf ten huwelijk gevraagd. Het was een spontaan aanzoek, in een boetiekje, met een mooie neppe blingbling ring. Vandaag zag ik weer een mooie ring, met echte bling bling. Hij heeft rode edelsteentjes in de vorm van een bloem en is van echt zilver. De vorige ring was zo nep dat hij inmiddels al verroest is. Ik maak er een traditie van; Manchester betekend een nieuwe ring. Even later, met de ring om mijn vinger, bij Kate thuis zoek ik op wat voor steentjes dit zijn. Granaatjes lees ik op het internet en ze zijn goed voor het verwerken van traumatische ervaringen en geven kracht in crisissituaties. Wat betreft de traumatische ervaring komt de werking van de granaatsteentjes als geroepen. Wat betreft crisissituaties vind ik ze nu wat laat. Vandaag een jaar geleden zat ik, zoals wel vaker destijds, middenin een crisissituatie. Thomas was jarig en hij voelde zich door niemand gezien, iedereen liet hem voor zijn gevoel in de steek. Elfin was gelukkig bij zijn oma op dat moment. Want Thomas gedroeg zich op deze dag eng, agressief en gestoord. Ik ga hier niet gedetailleerd op in nu. Ik wist hem toen te kalmeren en we gingen naar een hotel, als cadeautje voor zijn verjaardag. Ik heb er geloof ik geen enkele fijne herinnering aan. Terug naar vandaag. Ik kijk, na het opzoeken van de steentjes, even op facebook en zie daar een tekst van een vriend van Thomas. Hij schrijft in deze tekst dat hij vandaag aan zijn broertje denkt en hem mist. Ik voel me kwaad en vol onbegrip. Hoe dan? Ik mis je, ‘broertje’? Ik kan er helemaal niet bij. En ik ben nu ook even klaar met termen als wanhoopsdaad waar begrip de boventoon in voert. Wat Thomas gedaan heeft was godverdomme een onmenselijke, gestoorde, nare en puur gebaseerd op ego daad. De man die meerdere levens kapot heeft gemaakt; letterlijk en figuurlijk, wordt gemist. Ik wil op dat moment vanuit mijn boosheid tegen de missers zeggen: de wereld is een stukje opgeschoond zonder hem en als jullie echt willen: genoeg terroristen nog in leven om van te gaan houden. Maar goed, de een is de ander natuurlijk niet. Ben ik te grof? Ben ik te onaardig? Moet ik rekening houden in dit soort uitspraken met anderen? Non(fucking)sense! Kwaadheid voelt eigenlijk wel heel gepast, ook. Ik had het er ook nog even over met Kate, dat alle gevoelens er mogen zijn simpelweg omdat ze er zijn. Ik ben niet zo goed in toneel spelen of doen alsof ik blij ben als ik dat niet ben. En vooral tegenover mezelf niet meer, ik wil voelen wat ik voel en puur zijn. De kwaadheid omarmen die ik voel en daarin dus ook van mezelf houden. Ik leef vanuit mijn hart waar Elfin en Pauline ook zijn, ik kan niet weglopen van gevoelens. Al de kwaadheid maar vooral gedachten nu, doen me opstijgen en aangezien ik bijna aankom op het vliegveld terwijl ik dit schrijf in de tram, wil ik even landen. Even rustig worden en uit mijn hoofd. Ik vlieg zo namelijk weer terug naar Amsterdam. Ik denk lieve dingen, zelfliefde helpt mij uit de brand. Het is oké lieve Shant, voel dit maar het is goed. Ik ga terug naar gevoel, mijn lichaam in en mijn hoofd uit. De kwaadheid neemt langzaam af. Ik word rustig en Could You Be Loved van Bob Marley klinkt ineens door mijn oordopjes, mooi. Yes, I can be loved en zelfs kan ik deze boosheid zo snel transformeren, ik ben toch wel een beetje trots op mijzelf. En ik weet zeker dat Elfin en Pauline dat ook zijn als ze kunnen toekijken, zij hebben er ook niets aan als ik in kwaadheid of wrok blijf hangen. Triggers zullen altijd blijven komen maar ze zullen ook weer gaan. Doorvoelen van alle gevoelens maakt voor mij dat ik weer vrede kan voelen. En vrede brengt mij weer thuis in mijn hart, daar waar mijn liefjes ook zijn. En vanuit mijn hart maakt het mij eigenlijk ook niet zoveel uit wat anderen denken, vinden of zeggen. Daar weet ik dat iedereen zijn eigen weg bewandelt op zijn of haar manier. En dat ik die van mij het liefst bewandel zonder haat of weerstand. Maar soms schiet ik toch ook weer even in mijn hoofd, ego of angst. Door te accepteren ben ik binnen vrij korte tijd weer in mijn hart. Het is zoals het is Liefde!
  • Boek Elfin
    Amsterdam, 01-03-2017 Omdat ik bezig ben met het schrijven van mijn boek heb ik de tijd niet meer gevonden voor een nieuwe blog. Vandaag voel ik er weer even de tijd voor. Het voelt fijn om alle tijd te hebben voor het boek wat ik aan het schrijven ben. Ik ‘moet’ naast schrijven helemaal niks. Deze tijd en ruimte is mij heilig, plannen is niet zo aan mij besteedt. Ik ben nooit een grote fan van planning geweest want ik leef het liefst zo vrij mogelijk. Toch is het nu wel handig een tijdschema aan te houden, zodat mijn boek dit jaar uitkomt. In het eerste deel van mijn boek schrijf ik over Thomas en de herinneringen zijn grotendeels heftig en zwaar. Door dit alles op papier te zetten besef ik mij meer en meer hoe gestoord de situatie al langere tijd was. Het is een pittig deel om te beschrijven maar ik doe het omdat ik weet waar ik het voor doe. Met mijn boek hoop ik, en al is het maar een persoon, mensen dichterbij zichzelf te brengen. Zelfliefde en doorvoelen in zware tijden, het kan. Gelukkig ben ik bijna klaar met het beschrijven van dit gedeelte. Ik was vandaag, naast schrijven, ook een fotoboek van de foto’s van Elfin aan het maken. Enerzijds vond ik het heerlijk om zo visueel met mijn binkeboef bezig te zijn, anderzijds bracht het verdriet omhoog. Alleen maar mooie foto’s van mijn vrolijkste grootste liefde en ook een paar foto’s van mijn zwangerschap. Natuurlijk werd ik hierdoor ook geraakt in mijn verdriet. Ik heb mijzelf de ruimte gegeven om het te voelen. Te huilen en daarna de natuur op te zoeken. Wanneer ik gevoelens in mij accepteer en doorvoel, blijf ik dichtbij mezelf. Ik vlucht niet meer weg voor wat zich ook maar aandient in mijzelf. Vroeger deed ik dit wel. Ik durfde niet helemaal te voelen en ging dan ergens afleiding in zoeken. Bijvoorbeeld in mijn hoofd gaan en denken zodat ik niet hoefde te voelen. Of bij andere mensen, situaties en noem het maar op. Dat doe ik niet meer. Omdat ik niet meer voor mijzelf wil weglopen. Ik leef nu voor mezelf maar ook voor Elfin en Pauline, ik ga ons toch niet voor de gek houden? Ik ga het aan, alles. Alles wat mijn hart voelt voel ik en nee dat is niet altijd gemakkelijk. Maar ik ben ook niet uit op makkelijk, ik ben uit op echt. Gesproken over echt, ik was laatst op een feestje en sprak daar met een vriend van mij. We grapten over het idee om een blog te schrijven over mijn feestweekend, want ‘Dat Kan Toch Niet!?’ Wat mij betreft kan alles, zolang het maar goed voelt en ik in contact blijf met mezelf. Ik ben niet heilig maar ook niet depressief. Soms ben ik een dwaas en soms wijs. Gewoon je weet wel; mens. En ik kies ervoor om niet in negatieve gedachten te gaan. Aangezien ik mijn gedachten mag kiezen, kies ik ze. Ik kies ervoor iets van mijn leven te maken met pijn en verdriet maar toch ook echt met vreugde en vlinders. Een rups eet zijn lijfje ook door zure of rotte stukjes in een appel, om uiteindelijk tot een vlinder te transformeren. Face & Embrace, zoiets. Feestjes zijn dus nog zeker ook aan mij besteedt, gewoon, alles waar ik me goed bij voel. Liefde!
  • Self Mate
    29-1-’17, Andijk Ik pas op dit moment eventjes op een wolkje van een baby. Een kleintje van zes maanden; het nichtje van een vriendin van mij in Andijk. Ze ligt heerlijk te slapen en ik kom ook tot rust met het uitzicht hier in Andijk op de weilanden. Tijd om te schrijven. Een baby heeft continu aandacht en verzorging nodig van verzorgers. Hoe zit dat met volwassenen? Toen Elfin overleed heb ik mijzelf aan alle kanten gesteund en mijzelf de ruimte gegeven die ik nodig had. Leven op wat goed voelt en vooral ook doorvoelen wat er te voelen is. Het was een soort van veilig thuiskomen bij mijzelf. Ik wilde alle ruimte geven aan pijn, ik wilde niets uit de weg gaan. Ik wil dat er geen enkel moment komt dat ik moeite heb met herinneringen, foto’s of wat dan ook wat in verband staat met Elfin. Ik wil zijn foto’s, filmpjes en alles wat me aan hem doet denken altijd met liefde bekijken en kunnen herleven. Ik heb aan hem alleen maar mooie herinneringen. Hij is en blijft mijn engeltje en ik blijf zijn mooie energie om mij heen voelen. Niets of niemand kan mij dat afnemen. Tijdloos en vrij is het; liefde. Omdat ik heb besloten te gaan schrijven ben ik mij aan het verdiepen en inlezen in andere boeken. Zo kan ik leren en inspiratie opdoen. Een boek schrijven is niet niks. Ik sloeg een boek open met de titel: LEEF! Dit boek is geschreven door een meisje van 17 wie ongeneeslijk ziek was toen zij het schreef. Uiteraard sloeg ik het open en las een stukje waar ik kippenvel van kreeg, zo mooi.: ‘’Op 14 juni laat ik een kleine tattoo op mijn linker pols zetten. Het oneindigheidsteken, als een blijvende herinnering aan de oneindigheid. Ik wil me altijd blijven herinneren wat de afgelopen jaren met mij hebben gedaan; ze hebben vertrouwen, kracht en levenslust opgewekt. Het teken zal mij bovendien herinneren aan het feit dat er na donkere periodes altijd lichtere tijden komen. Daarnaast zie ik oneindigheid als een ode aan het leven: de dood bestaat voor mij niet in de gangbare betekenis van het woord. Eindigheid is een menselijke illusie, wij denken sterfelijk te zijn, maar wij zijn onsterfelijk. Ik en het leven zijn een. Ik kan het leven niet verliezen, omdat ik onderdeel ben van het leven. Ik kan wel mijn lichaam achterlaten, op een zeker moment, maar het leven zal altijd doorgaan. Niet in een kloppend hart, maar in een ziel. We staan niet los van het leven, net zomin als we erin zitten. Het is onderdeel van ons, maar toch laten wij dat onderdeel los als we weggaan hier op aarde. Mijn kloppend hart is van nu, maar ikzelf ben van nu en altijd. Het leven is niet te verliezen, enkel los te laten.’’ (Maaskant, L ; LEEF!) Het stukje tekst spiegelt mijn gevoel over liefde. Echte liefde is puur en los van gedachten, interpretaties en oordelen. Of juist alles, alles in verbinding, alles mag zijn. Als je het leven door je heen laat stromen en daarin alles kunt omarmen wat op je afkomt dan leef je in vrijheid. Dat is wat ik nu zelf ervaar. Vlak na Elfin zijn overlijden heb ik zelf ook een symbool ontworpen van zijn geboortedatum met ook de oneindige acht daarin. Wanneer mijn boek uitkomt laat ik deze tatoeëren. Ik doe dat op mijn linkerhand, de kant van mijn hart. Op mijn hand om voor altijd te herinneren dat liefde niet vast te grijpen is, het is overal en vrij. Net zoals mijn Elfin. Overal en vrij dus ook bij mij. Tot slot nog iets over liefde in relaties. Liefde is vrij. Volgens mij is ware liefde er in eerste instantie helemaal voor jezelf zijn. Het is jouw eigen hart volgen en dus doen wat goed voelt. Je kunt er niet omheen dat het goed voelt om te doen wat goed voelt. Het is de ander de ander laten en dus vrij. Mijn geluk ligt niet bij een ander, ik heb het in mijzelf gevonden en daarmee ook in veel meer. Al dat getrek aan en verwachtingen van een ander, ik ervaar dat als we onszelf gelukkig maken, alles om ons heen mooier wordt. Al dat geklets over tweelingzielen en de zoektochten naar een helft, ik geloof niet dat we een half zijn, we zijn heel. En soms heel leuk en soms heel stom, so be it, dat is het leven. Zelfliefde is het begin van een liefdevolle wereld, verbeter de wereld begin bij jezelf, dat straatje. Thuiskomen bij jezelf met de wereld als achtertuin. Zoiets.. Liefde!
  • Elfinneringen
    Amsterdam, 10-01-2017 Elfin, je bent het mooiste wonder wat mij ooit is overkomen. Een jaar en vijf maanden geleden was ik jarig en besloot jij ook jouw geboortedag te komen laten gelden, een dag na die van mij. Na een bevalling van in totaal 27 uur werd je boven het gordijn voor mijn buik, door de uiteindelijke keizersnede, naar mij toe getild. Je kleine hoofdje was ontzettend uitgerekt omdat je een tijd had vastgezeten in mijn geboortekanaal. Door alle morfine en de vermoeidheid was de eerste associatie die ik bij je had die van Beavus & Buthead. Ik herkende je helemaal niet, wauw komt dat wezentje uit mijn buik? dacht ik. Ik werd vlak daarna al van je gescheiden, ik moest uitrusten in een speciale kamer, afgezonderd van jou. Ik kan me herinneren dat ik daar uitgedroogd en uitgeput lag maar hoe dan ook met het volste vertrouwen dat er voor jou gezorgd werd. Vlak daarna hebben we onze knuffeltijd dik ingehaald, alleen maar mooie herinneringen aan jou. Ware liefde is niet stuk te maken, niet af te nemen. Fysiek ben je er niet meer maar zolang mijn hart klopt leef je daar voort. Net zoals lieve Pauline en veel anderen voor altijd. Er komen de laatste weken veel herinneringen omhoog. Ik vond een babyboek om in te schrijven na de geboorte van je kleintje, wat ik van Pauline gekregen had. Daarin had ik geschreven dat je de sterren van de hemel lachte, al met acht weekjes. En ook hoe ongeduldig je werd, als je flesje er niet zo snel was als jij dat wilde. Klein driftkikkertje noemde ik je daar, al was dat meer liefkozend bedoeld, je was zo lief. We wandelden een jaar geleden minstens twee keer per dag. Want ik kon het niet, jou laten huilen in je bedje tot je sliep, in de wandelwagen viel je vroeg of laat wel even in slaap. Dus hup, daar gingen we weer samen, de trappen af naar jouw wagen in de box beneden. Hoe gebroken en uitgeput ook, jouw rust gaf mij rust en jouw heerlijke zijn gaf mij vreugde. We gingen een jaar geleden ook minstens een keer per week naar jouw lieve oma Pauline. Zij was voor mij een steun en toeverlaat. Ik kon toen niet zo goed om hulp vragen maar bij haar hoefde dat ook helemaal niet. Ze verheugde zich altijd als we eraan kwamen, hoe vroeg, vaak of onverwacht dat ook kon zijn. En ze stuurde mij meestal meteen naar bed als we net binnen waren. ”Ik doe het wel, heeft hij een luier nodig? Heeft hij net nog een flesje gehad? Oke, ik geef hem zijn banaantje zo, ga jij naar bed lieverd, uitrusten!” Pauline deed het op een manier, precies sturend genoeg dat ik, als eigenwijze Shanti, luisterde en inderdaad wat kon uitrusten. Zij voelde als een beste vriendin, ik wilde ook altijd het liefst blijven slapen en als het even kon zo lang mogelijk blijven. Ik voelde mij bij haar meer thuis dan in mijn eigen huis. Al die herinneringen, nog zo vers, een jaar geleden zaten we geregeld met zijn vieren aan haar mooie antieke ronde tafel, en nog korter dan een jaar geleden ook. Nu zijn drie van de vier personen daar in haar warm en antiek ingerichte huis er niet meer. In een klap kan het gedaan zijn. De liefjes, het huis, de toekomst die we voor ogen hadden; weg. Wat overblijft is het nu en veel mooie herinneringen maar ook verdriet. Het mag er allemaal zijn, het is er. Wie ben ik eigenlijk überhaupt om te zeggen: ‘het mag er zijn’? Het is er en je hebt er mee te dealen. Dat is meer de werkelijkheid. Ik had hier met gemak aan onder door kunnen gaan, bijna het meest natuurlijke wat de meesten zich in zo’n situatie voor kunnen stellen. Wel, voorstellen heeft niets te doen met ervaren. Je weet niet wat een ander voelt en mee maakt, ook al heb je nog zo’n verfijnde creatieve fantasie of een uitgebreid inlevingsvermogen, je weet het niet. En, je gaat het ook niet weten want zelfs in een soortgelijke andere situatie is ieder aspect verschillend. Iedereen is anders. Ik besloot in deze situatie meteen dat ik hier niet aan onderdoor zou gaan, en tot op de dag van vandaag gaat dit mij gelukkig goed af. Wie heeft er iets aan als ik mijn grip op het leven verlies? De geestelijke gezondheidszorg heeft er dan weer een klant bij. Ik pas. Met de herinneringen aan twee van de mooisten uit mijn leven houdt mijn ziel zich zoet. En vanuit mijn hart vind ik iedere dag opnieuw Elfin zijn lach en daarmee ook mijn weg, soms vol vreugde en soms vol verdriet. Het is zoals het is, is het niet? Liefde!
  • Elf yourself
    24/12/2016, Amsterdam Eergisteren was ik een dagje met mijn zus mee. In een prachtig oud, half vervallen en zeer melancholisch theater in België was het waar ik gefilmd werd. Ik kom in een stukje van de clip voor het nummer wat mijn zus voor het verlies van Elfin gemaakt heeft. Het was een prachtige ervaring, voordat we gingen zei Faj: ‘’Elfin is gewoon bij ons Shant.’’ ‘’Ja, Elfin is altijd bij ons ik voel hem ieder moment om mij heen.’’ was mijn antwoord. Door meerdere lieve schatten werd mij gevraagd of ik deze opnames confronterend vond. Dat vond ik het helemaal niet. Ik vond het prachtig om mijn zus haar creatieve verwerkingsproces deel te nemen. Ik ben zo trots op haar en haar creativiteit. Ik zelf heb vanaf dag een Elfin ieder moment bij me gevoeld en wordt gelukkig als ik aan mijn binkeboef denk. Het is zoals het is en er is niets terug te draaien. Ik zorg dat ik mijn draai in het leven vind, doordraaien zie ik niet zo zitten eigenlijk. Natuurlijk heb ik nog weleens confronterende en moeilijke momenten. Het enige wat ik dan kan en wil doen is die accepteren en omarmen. Voelen voelen voelen! Emotioneel werd ik wel toen ik thuiskwam na deze mooie dag. Er was weer een pakketje binnen gekomen voor mij, nummer veertien inmiddels. Alle heerlijkheid weer aan toe, het gaat maar door! Het kadotje was in vier lagen ingepakt, en er stond breekbaar op het pakketje. Voorzichtig maakte ik het open. Er zat een kerstbal in met Elfin zijn naam er op. Wat zijn er toch een mooie lieve mensen, wie bedenkt zoiets! Het is afkomstig van een lieve schat die mij via mijn blog benaderd heeft, prachtig toch? Ineens miste ik mijn kleine prinsje heel intens. Ik wilde hem zo graag weer even knuffelen, het gemis dient zich zo onvoorspelbaar aan. Als het er is wil ik het voelen en niet wegstoppen. Huilen dus, huilen tot ik uitgehuild ben en dan mezelf knuffelen met lieve woorden en gedachten. Elfin mijn liefste manneke, voor altijd in mijn hartje bij mij. Mijn kleine elf zijn naam op een kerstbal aan de kerstboom, ik vind het elf achtig mooi. Ik sprak zonet met John, de lieve schat van Kamalaya, en hij vertelde mij over een mevrouw die ook haar zoon verloren heeft. Zij voelt haar zoon ook nog iedere dag bij zich en ook in haar leven gebeuren continu kleine wondertjes. Ook haar zoon is haar beschermengel geworden. Het verliezen van je kind is niet iets waar je van kunt genezen zei hij heel mooi en ik antwoordde daarop: ‘’nee, maar je kunt er wel mee leren zijn, je kunt ermee leren omgaan door er juist in te gaan. Te voelen, te zijn met het verlies.” Ik heb dan ook besloten om naast mijn boek vrouwen te gaan helpen/begeleiden om met hun pijn te leren leven. Ik voel zoveel liefde dat ik daar graag iets van aan deze mooie wereld zou willen geven. Over zElfliefde ook nog even, een van mijn beste vriendinnen droomde dat ik een groot huwelijksfeest gaf omdat ik met mijzelf ging trouwen, heel officieel en groot. Met het Amstelhotel als locatie en minstens 500 gasten. Prachtig. Iedere dag ben ik trouw aan mijzelf. Zelfliefde, kan ik als ervaringsdeskundige zeggen, is het begin van een liefdevolle wereld! Thuiskomen bij jezelf met de wereld als achtertuin. Kerstmis zonder mijn elf is voor mij eigenlijk niet anders dan een andere dag zonder mijn kleine binkeboef. Al is hij er fysiek niet bij ik voel hem toch overal waar ik ben. Iets wat in je hart zit kan niemand je afnemen. Hij is mijn geluk elfje voor altijd. Hij was, is en zal altijd het mooiste in mijn leven zijn. Happy christmas. Liefde!
  • Elfdrietig
    Ik voel me gaar vandaag. Het is al de vierde dag dat ik terug ben in Nederland. Kan een jetlag zo lang duren? Ik voel me super brak en zo leeg als een opgevouwen vuilniszak. Op het moment dat ik rustig ga voelen komt er verdriet omhoog, heel veel verdriet. Ik laat de tranen stromen, het hoort erbij en ik kan het aan. Ik kwam eerder vandaag een foto tegen op facebook van precies een jaar geleden. Ik stond op de foto bij Pauline in de woonkamer met Elfin in de draagzak op mijn buik. Een mooi moment was dat, die dag heb ik voor het eerst gewandeld met Elfin in de draagzak en Pauline ernaast. Ik mis Pauline ineens ontzettend. Ze was voor mij als een rots in de branding op veel momenten, ik houd zoveel van haar. Het gemis doet ineens heel veel pijn. Ik blader, in mijn verdriet, door het negen maanden boek wat ik in mijn zwangerschap heb gekregen. Ik heb hier van week tot week in beschreven wat ik ervaarde en dacht in mijn zwangerschap. In de dertiende week heb ik destijds een hartje getekend. Een hartje op de plek waar ik mocht tekenen hoe ik dacht dat mijn baby er op dat moment uitzag. Ergens bij week twintig schreef ik op dat ik al heel dik was, mensen vroegen mij of ik een tweeling kreeg. En ook over de oma’s had ik opgeschreven, dat ze zo blij waren met hun kleinkind opkomst. Tot slot nog prachtige foto’s van mij en mijn grote buik tijdens mijn zwangerschap. Verdrietig is en blijft het, voelen is de enige oplossing. Huilen dus, huilen tot het huilen voor dit moment over is. Moe en somber schuif ik vervolgens aan tafel achter mijn laptop, dit verdriet is onderdeel van mijn leven dus ook hier wil ik woorden aan geven. Op het moment dat ik vanaf de tafel in de woonkamer even naar buiten kijk, staat er een postbusje voor de deur. Door mee te doen aan een secret sister uitwisselingsspel via facebook, heb ik al veel cadeautjes ontvangen de afgelopen week. Als ik de tel goed heb bijgehouden waren het er tot nu toe twaalf. Twaalf cadeautjes, even serieus, dat is toch prachtig. Even los van de cadeautjes, maar kennelijk toch ook weer in verbinding: in Thailand ben ik erachter gekomen dat ik de combinatie rood en goud/geel heel mooi vind, een veelvoorkomende kleurencombinatie in het interieur in Kamalaya. Ook werd mij daar verteld dat rood een goede kleur is om te dragen, waarom weet ik niet precies, het zal wel ik vind het mooi. Mijn dertiende cadeautje, net afgeleverd door het postbusje, is een buikriempje met geel/gouden en rode kraaltjes. Van een mevrouw uit Amerika die ik niet ken. Ik heb nog nooit een buikriempje gedragen en nu krijg ik er een binnen terwijl ik net mijn mooie zwangere buik nog bekeek op foto’s. Daar had hij niet omheen gepast maar nu past hij wel. En precies ook mooi: rood met geel/goud. Ik heb ontelbaar veel engeltjes om mij heen hangen. Gister dacht ik na over wat ik nou precies wil doen met de as van lieve Elfin. Een moeilijke beslissing; een hanger, een urn of uitstrooien? Ik heb het gevoel dat hij nu vrij is en ik hecht niet zoveel waarde aan de as wat zijn lichaampje was. In mijn hart is hij bij mij. Toch vond ik het lastig om hier even serieus over na te denken, ik besloot om het voor dat moment los te laten. Nog geen uur later kreeg ik van mijn zus een afbeelding toegestuurd. Op de afbeelding stonden prachtige urnen in de vorm van onder andere vlinders. Met daarbij een gesproken berichtje, dat ze ook een kunstenaar kende die ook wel iets persoonlijks wilde maken voor de as van Elf. Ik had het vlak daarvoor even losgelaten zonder me tegen wie dan ook uit te spreken over de twijfels en gedachten hier over. En zo kwam er weer een antwoord op een vraag, zo lief en bedachtzaam van in dit geval mijn zus voorbij. Ik zie het als cadeautjes en zonder verklaring of uitleg neem ik ze aan. Wanneer ik alles wil begrijpen, kan ik al het moois om mij heen niet verstaan. Het blijft namelijk maar doorgaan. Ik blijf niet hangen in een zoektocht naar begrip. Het is zoals het is. Blijven voelen en laten stromen. Liefde
  • Elfindroom
    Mijn kleine mannetje, voor altijd in mijn hart. Zo onschuldig, puur en altijd vrolijk. Ik heb een voorbeeld aan jou genomen binkeboef. Ik leef in het moment en voel wat ik voel. Nieuwe ervaringen pak ik net als jij met beide handen en enthousiasme aan, zolang ze goed voelen. Als ik verdriet voel huil ik en als ik kwaadheid of irritatie voel dan voel ik deze emoties ook. Ik ben dichtbij mezelf en leef vanuit mijn hart. Vanuit mijn hart omdat ik zeker weet dat jij daar ook altijd zult zijn. Zo blijven we voor altijd samen. Ik hou van jou. Ik heb in Kamalaya onlangs twee dames leren kennen. Vijftig plus maar met de meest jonge geesten. Ze zijn beiden arts van beroep en hebben ieder een eigen praktijk in Dubai. Ik vroeg aan een van de dames, Sofia, of ze mij wilde leren paddle boarden. Iets wat zij daar op die zee uitlokkend goed deed. Ze deed me aan Pauline denken, de moeder van Thomas. Pauline was als een moeder voor mij, ik had in de korte tijd een sterke band met haar opgebouwd. Toen ik over het grote verlies vertelde aan Sofia vertelde zij ook iets over zichzelf. Ze heeft een zoon, net zoals Pauline een zoon had. Deze jongen belde zijn moeder op, veertien jaar geleden, toen hij achteraf een psychose had. Hij klonk heel vreemd aan de telefoon en vervolgens werd de verbinding verbroken. Hij was daarna onbereikbaar en is toen even opgenomen geweest. Gelukkig gaat het nu goed met haar zoon. Alles op een rijtje: huisje boompje beestje. Wel vertelde zij openhartig dat ze nog altijd schrok als haar zoon haar opbelde. Dat verhaal deed mij ook aan Pauline denken: Lieve Pauline, je vertelde mij ooit toen ik weer eens bij je logeerde met Elf, dat je altijd met zorgen naar bed ging en ermee op stond. Zorgen over Thomas die maar niet echt aan de bak ging. Je hield hem zelf uit de bak, zo ervaarde je het zelfs weleens. Je liet Thomas altijd weer binnen ook al was hij hoe dan ook te ver gegaan, je bleef hopen dat hij een mooie baan zou vinden en zijn leven met de betere hand zou oppakken. Mij zag je ook als dochter en je wilde het beste voor mij, je vroeg onlangs nog of ik met vrouwen in probleemsituaties thuis wilde werken. Dat kon ik niet lieverd, ik zat er zelf middenin. Nu hoop ik met het boek wat ik schrijf, wel die vrouwen te bereiken samen met alle anderen die vanuit angst leven en niet voor zichzelf durven te kiezen. Om te voelen, ook de moeilijke dingen te voelen. En te kiezen voor zichzelf. Zoals jij dat ook hebt gedaan in jouw werk, onder andere als therapeute. Samen met Elfin in mijn hart voor altijd ben je bij mij. Ik hou van jou. Met de dames uit Dubai had ik een klik, we gingen samen uit eten. Ik denk dat dit onderhand mijn zesde keer in het Italiaanse restaurant was. Zo nu en dan moet ik even heel ongezond eten en dan het liefst op z’n Italiaans of patat doet het ook goed bij mij. Nadat we hadden gegeten kregen we limoncello aangeboden van de Italiaanse eigenaar. Dit was een van Pauline haar favoriete drankjes, dus ik kon het niet afslaan en dronk hem op haar. Dat hij dit aanbood aan ons terwijl ik daar zoveel aan Pauline zat te denken deze avond door Sofia, ook weer mooi toch? Ze rookt overigens ook precies hetzelfde sigarettenmerk als Pauline. Kleine details. Het zijn vooral haar stralende ogen wanneer ze enthousiast verteld, haar zorgzame en wijze karakter en de kracht als sterke vrouw met een dosis humor die me zo aan Pauline doen denken. Alleen maar goede herinneringen aan Pauline heb ik en houd ik. Na deze avond heb ik gedroomd over Elfin, Pauline en Thomas. Ik kwam Thomas ergens tegen op een ‘buiten’ feestje. Ik werd boos op hem want hij moest voor Elfin zorgen, wat deed hij hier? Oh Elfin zit daar zei hij, hij wees naar een picknicktafel waar Elfin en Pauline waren. Ik liep erheen en sprak met Pauline. Zij was wat geïrriteerd, ja Thomas is eigenwijs en luistert nog altijd niet. Elfin zat vrolijk een pannenkoek met chocoladepasta te eten. Het belangrijkste was dat hij er gelukkig en stralend uitzag. Ik tilde hem op en knuffelde hem. Hij sloeg zijn kleine armpjes om mij heen. Het was prachtig mooi. Hij was zo lief, rustig en gelukkig. Het was onbeschrijflijk fijn om zo weer even met Elfin te zijn. Onbeschrijflijk. Ik heb tot nu toe al een paar keer een nachtmerrie gehad over Thomas, met als standaard onderliggend gevoel angst. Tijdens een lezing met een helderziende mevrouw in Kamalaya vertelde ik over deze nachtmerries. We deden wat vergevingsoefeningen. Deze mevrouw zei dat zij Thomas voelde en dat hij oprecht zijn excuses wilde aanbieden. Excuses en Thomas gaan er bij niet meer in. Hij heeft wel vaker sorry gezegd en wat zijn woorden? Simpel gezegd maar echt: geen woorden maar daden. En voor sommige daden zijn geen woorden trouwens. Excuses voor zoiets bestaan ook denk ik niet echt. Los van excuses en woorden geloof ik dat ik er zelf wel het meest aan heb als ik vergeef. Vergeving betekend voor mij niet zoiets als: het is wel goed, we zijn weer vriendjes. Als ik in haat en wrok blijf zitten word ik daar zelf zeker niet gelukkiger van, ik houd mezelf dan vast in beklemmende boze gedachten en gevoelens. Dus voor mijn eigen zielenrust heb ik vrij snel na het ongeluk besloten dat hij mij er niet onder zou krijgen. Ik kom hier sterker uit. Hij was de weg kwijt, verdwaald in een angstige haatvolle denkwereld. Wat kan ik daar nu nog aan veranderen? Helemaal niks. En ik wil me prettig voelen, ik wil iets maken van mijn leven. Haat kun je niet met haat bestrijden en nog een mooie tegeltekst: alles wat je aandacht geeft groeit. Ik vergeef die jongen op zo’n manier dat ik niet meer aan hem hoef te denken en verder kan leven in vrede, een oorlog voeren met iemand die er niet meer is lijkt me een onbegonnen werk. Ik kan mijn gedachten kiezen en sta iedere dag weer op met gedachten van liefde en dankbaarheid voor wat er allemaal wel is in mijn leven. Er is nog zoveel te leren, ontdekken en beleven, dat gaat voor mij gewoon het gemakkelijkst als ik deze gebeurtenis kan vergeven. De helderziende mevrouw zei tijdens deze lezing dat ik na het vergeven waarschijnlijk nog een droom zou krijgen. Een rustige droom, om in liefde afscheid te nemen. Ik heb nog nooit zo’n warme lieve knuffel gehad als vannacht in mijn droom van mijn kleine binkeboef. Ik voel dat het, waar hij ook is nu, goed met hem gaat. Wat houd ik veel van hem. Dat neemt niemand mij nooit niet af, liefde is oneindig. Liefde!
  • Nog elf dagen in Kamalaya
    19-11-16, Koh Samui Het is hier nog steeds heerlijk. Ik had vandaag wel mijn eerste echte heimwee moment. Ik heb veel contact met vrienden en familie maar toch, soms wil je even echt contact hebben; knuffelen, praten, in elkaars ogen kijken en gewoon simpelweg samen zijn met je ‘naasten’. Het verlangen is iets moois toch ook wel. Ik kijk ernaar uit om al die heerlijke schatjes straks weer te zien. Tot die tijd communiceren we wel via de telefoon of via telepathie, heel normaal tegenwoordig. Vanmiddag typte ik een stuk uit over ‘’het zoveelste telepathiemoment’’ wat ik met een vriendin had. Ik zag een paar dagen terug de tekst:’’ There is a crack in everything, that is how the light gets in.’’ Ik zag deze tekst twee keer achter elkaar voorbij komen met verschillende afbeeldingen op facebook. Los van elkaar dus, grappig dacht ik maar ik deed er verder niets mee. Ik lag een paar uur later op het strand toen ik van mijn telepathiebuddy een foto kreeg toegestuurd, die ze zelf net gemaakt had in het park. Op de foto zag je de zon door de blaadjes van een boom heen schijnen. Onder deze foto had ze geschreven: ‘’There is a crack in everything, that is how the light gets in.’’ Wist zij veel dat ik die afbeelding net twee keer had gezien, ze had even pauze op haar werk toen ze mij de foto met de tekst stuurde. Heerlijk dit soort momenten, ze gebeuren ons steeds vaker. En het gaat maar door. Vandaag had ik plotseling in de middag verschrikkelijk veel zin in pizza. Dus ik ging naar Lamai, een stadje hier in de buurt, om pizza te eten. Ik ben al een paar keer eerder in dit Italiaanse restaurant (Tropicana) geweest inmiddels en de pizza hier is om over naar huis te schrijven zo lekker. Aldus, toen ik uitgegeten was en richting de uitgang liep, viel mijn oog op allerlei muurtegel achtige schilderijtjes, deze waren mij nog niet eerder opgevallen. Muurtegels in de vorm van krijtbordjes met daarop muurtegelteksten geschreven zoals: ‘’Life is delicious.’’ Leuk, maar die teksten waren niet om over naar huis te schrijven, niet heel bijzonder. Toch wel dus. Het verbaasd me eigenlijk niet meer, wonderen zijn normaal. Met krijt stond vervolgens op een groot menubord geschreven: ‘’There is a crack in everything, that is how the light gets in’’. Driemaal scheepsrecht, nee inmiddels viermaal welgeteld. Misschien een nieuwe hype? Een vervanger voor: ‘’Echte wereldvrede begint bij jezelf?” Gesproken over vrede. Mijn voornaam Shanti, betekend vrede. En van mijn achternaam is Schiks. Kennen jullie de uitdrukking goedschiks of kwaadschiks? Mijn moeder stuurde mij vandaag een bericht over een nieuw boek wat recentelijk is uitgebracht door een bekende Nederlandse schrijver. Het gaat over een doorgedraaide meneer die zijn vriendin wilt vermoorden om weer te herenigen als zij ‘er vandoor’ is gegaan. Dit boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een meneer uit Amstelveen in 2008 en de titel is: ”Kwaadschiks.” Hiervan raakte ik wel even lichtelijk in de war. Dezelfde stad, een soortgelijk verhaal en dan met mijn achternaam in de titel. Maar wat blijkt, de titel stond al vast voordat ik mijn kleine elf verloor op 22 juli. Kun je nagaan hoeveel soortgelijke nare dingen er gebeuren in dezelfde kleine wereld! Mijn naam is Shanti Schiks, ik zal mijn naam waarmaken, voor mij dus geen kwaadschiks. Vrede Schiks, niet als titel maar wel als schrijfster. Genoeg kwaadheid en drama in de wereld naar mijn smaak. Tijd voor vrede, bewustwording en liefde. Nog iets over liefde, alles in de vorm van een baby doet mij aan lieve Elf denken. En ik zag nu net een mini babygekko op mijn plafond. Als ik aan Elfin denk word ik meestal blij en voel ik me dankbaar voor de 20 mooie maanden met hem. En als ik hem mis, dan huil ik en dat lucht op. Het leven is simpel. Maak het niet te moeilijk, dat mag wel maar hoeft niet. Ik ontbeet hier vandaag met een mevrouw die mij vertelde dat ze dacht, omdat ik steeds met mijn hand op mijn buik rondliep, dat ik zwanger was. Nee, dacht ze vervolgens, ze is niet zwanger maar er is iets met een baby. Toen ik haar vandaag sprak en vertelde van Elf, zei zij : ‘’Hij hangt nog om je heen’’, ‘’Ja ik voel hem ook ieder moment’’ was daarop mijn antwoord. ‘’en als hij op een plek is waar hij mij kan zien, als dat echt zo is, weet ik zeker dat hij het gelukkigst is als ik dat ook ben’’. De mooiste binkeboef zit vast in mijn hart. Liefde is vrij maar toch ook wel zeker. Dat weet ik toch wel vrij zeker. Liefde
  • Elf inwijding op 11//11
    Op het moment dat ik begin te schrijven, valt de regen hier met bakken uit de hemel. Wat een perfecte timing. Ik vind geregeld, zeker in de warme zon, heerlijke excuses om alles te doen behalve schrijven. Dat geeft niet want ik heb het hele moeten in mijn leven losgelaten, los daarvan is schrijven wel iets waar ik echt gelukkig van word en wat ik wil doen. Dus ik ben blij dat ik, schuilend, achter mijn laptop gekropen ben. Er kwam zonet een filmpje van Oprah Winfrey voorbij op facebook. Ze had het over wakker worden en doorbraken door soms hele pijnlijke ervaringen. Precies over wat er met mij in mijn leven is gebeurd op/na 22 juli. Ik heb diegene die mij het meest dierbaar is in mijn leven voor mijn ogen vermoord zien worden. Mijn kleine prinsje. Ik kan niets meer aan deze situatie veranderen of doen, het is zoals het is. De keuze waarvoor ik gezet ben nu is eigenlijk heel simpel: er zelf ook aan onder doorgaan of doorvoelen en iedere dag sterker opstaan. Meteen nadat dit gebeurd was nam ik het besluit om hier sterker uit te komen. Om te gaan leven naar mijn eigen waarden, wensen en dromen. En, tot zover, blijft alles wat ik wil, nodig heb of verlang naar mij toe stromen. Hier in Thailand ontmoet ik allerlei mooie mensen van over de hele wereld. Je trekt soortgelijken aan zeggen ze weleens, dat zie ik als een compliment. Heerlijk leuke inspirerende mensen om mij heen. Veel dames met soortgelijke verhalen. Uiteraard niet zo bizar gestoord als dat van mij maar wel herkenbare dingen in relaties.Op een andere manier zwaar. Iedereen kende wel iemand of had zelf in een relatie gezeten waarin ofwel fysieke ofwel geestelijke mishandeling was voorgekomen en helaas nog voorkomt. Lieve mooie sterke vrouwen/mannen die, vaak zelf onbewust, te lang in een ongezonde relatie/situatie blijven. Het is mij helder geworden dat ik anderen met mijn verhaal uit nachtmerries kan begeleiden. Het was notabene Pauline die mij ooit vroeg of ik niet met vrouwen wilde werken in probleemsituaties thuis. Dat wilde ik toen niet omdat ik er zelf midden in zat. Nu kan ik dat wel. Ik kan mijn verlies het beste omschrijven als een aardbeving. Al mijn muren zijn ingestort op 22 juli. De funderingen van mijn wereld zijn blijven staan en daarop bouw ik nu mijn droomwereld, samen met de hulp van alle prachtige mensen en omstandigheden in mijn leven. Tranen die vloeien zorgen voor al het groen en de natuur en mijn vreugde straalt als een zon. Ik bevind me altijd in mijn eigen centrum in mijn wereld en vanuit die kalmte en vrede kan ik de wereld aan. Naschokken zijn er ook zo nu en dan, en brengen mij in kwaadheid of onbegrip, en juist door die toe te laten, verdwijnen deze ook weer als sneeuw voor de zon. Het is zoals het is. En ik heb zin om deze droomwereld iedere dag weer opnieuw te beleven en om alles wat ik daarin kan en wil te geven. In deze droomwereld is het wel van belang om met beide benen op de grond te staan. Een stevige fundering behouden. Als je sterk staat val je niet zo snel om. En van te veel zweven waai je weg. Los van lichaamsbeweging, meditatie en andere bewustwordingstechnieken, focus ik continu op mijn gevoel, hart en zelf. Wat ik voel en waar ik behoefte aan heb, daar leef ik naar. Ik had een weekje terug bedacht dat ik hier veel langer wilde blijven, het liefst tot en met kerst. Ik was al aan het dagdromen over een creche opzetten op Kamalaya toen ik uit deze droom werd geholpen door het verlopen van mijn visa. Helaas is mijn visum geldig tot 5 december en kan het nog lastig worden dit te verlengen, gewoon, onzeker gedoe. Daar heb ik dus geen zin in. Ik vind het daarnaast een feestelijk idee om op sinterklaasavond terug te zijn. Als een lichtbruine, hopelijk geen rode, Shantipiet met een koffer vol moois en een hart vol liefde en ervaringen om te delen. Om dan vervolgens kerst te vieren met degenen van wie ik houd en wie Elfin ook kenden, ook zo van hem houden. Elfin hield als geen ander van kerstlichtjes trouwens. Pauline had in de grote plant/boom in haar huis kerstlichtjes en Elfin was er dol op. Ze deed de lichtjes altijd dolenthousiast aan voor hem als we op visite kwamen. En maar staren en kijken naar die lichtjes. Mijn lieve Elfje. En zijn lieve lieve oma, die zo zielsveel van hem hield. Ze was zo ontzettend lief voor mijn kleine prinsje, ze heeft hem met haar leven geprobeerd te redden. Liefde voor jou lieve Pauline, ik hou van je en ik ben zo trots op hoe sterk jij was en voor altijd zult zijn. Er is mij hier verteld in een lezing dat ik in de toekomst weer een kindje, of twee, zal krijgen, al was dat voor mij geen nieuws. Het was weer een mooie bevestiging van wat ik voel. Volgens deze mevrouw wilde ‘dezelfde zielengroep’ weer bij mij terugkomen. Niemand zal nooit Elfin kunnen vervangen opwatvoor manier dan ook, wel ga ik zeker weer opnieuw mama worden van een nieuw klein wondertje. Eerst mijn droomwereld nog iets meer stabiliseren. Nu kan ik mijn mama liefde delen met de kleine wondertjes van anderen. In mijn eerste week in Kamalaya tijdens een ontbijt kwam me er toch een schattig hummeltje voorbij in een draagdoek. Ik bleef maar oogcontact met haar houden. Ik ben, als ik kleine schatjes zie, altijd even in een heerlijke andere wereld. De mama van dit snoepje bleek ook Nederlandse en ze is schrijfster. Ontzettend vriendelijk en ik heb heerlijk geknuffeld met haar kleine Chloë. Ik zag en voelde dat ze rond de elf maanden en elf kilo moest zijn, ze leek echt best wel veel op Elf. En ja hoor, Chloë was elf maanden en elf kilo. Ze had zomaar een halfzusje van Elfin kunnen zijn, daar waren haar mama en ik het over eens. Bijzonder al dat gewonder. Ik vind het altijd heerlijk om met kleintjes te kroelen. Natuurlijk kan ik het pijnlijk maken door in dramatische verhalen te gaan denken en geloven. Wat als dit dan dat en Elfin zal dit nooit en zus nooit. Ik kan er een trilogie over schrijven wat nu allemaal niet meer en wat had kunnen zijn. Maar weer kies ik er liever voor om bewust dankbaar te zijn voor wat ik wel had en wat ik nu heb. Daar heb ik namelijk zelf het meeste aan. En natuurlijk, af en toe hier en daar een traan. Verdriet mag er helemaal zijn, het mag ook weer gaan. We houden een balans. Wel zo aangenaam. Op 11-11 wordt hier het elfjarig bestaan van Kamalaya gevierd. Met monniken en mooie rituelen. Elf, het getal van meesterschap, even inwijden dat ik (nu) zelf de meester ben over mijn leven. En elf achtig veel liefde sturen naar mijn prins. En zijn lieve schat van een oma. Tot slot, prima passend aan het einde, een stukje over rouw en invullen. Een paar dagen nadat ik hier aankwam werd er, vanwege het overlijden van de koning, een periode van rouw aangekondigd. Rouw, het is voor iedereen iets anders en het is niet in hokjes te stoppen, zoals wel meer niet. Het is iets persoonlijks waar een ander misschien niets van begrijpt of weet. Waarom zouden we het ook eigenlijk willen begrijpen? Je kunt zoiets alleen op jouw eigen manier ervaren. Voordat je iets of een ander denkt te beGrijpen, is het alweer uit je vingers geglipt! In de ene cultuur doen ze dit en in de andere dat en dan verschilt ook nog eens per persoon hoe of wat. Er zijn mensen die niet begrijpen dat ze niet kunnen begrijpen wat een ander ervaart. De mensen die invullen en denken te weten voor of van een ander, die houd ik wat op afstand en laat ik bij zichzelf. Al die projecties, niet mijn project. De rust en het naar binnen keren op het eiland, zonder al te veel herrie, feestjes en alcohol zijn uitermate geschikt voor mijn rouwfase. Ik ging hier ook heen met het voornemen (door te gaan met) naar binnen te keren en te schrijven. Het universum maakt alles toch maar weer perfect mogelijk. Mijn leven, iedere dag, ieder moment zit vol surprises. Gesproken over surprises, graag ook veel speculaas met sinterklaas! Tot dan. Liefde!
  • (S)elf-in Resort
    Kamalaya. Een paradijselijk resort op Koh Samui waar ik drie weken maximaal uitermate in de watten word gelegd. Toen John, een dierbare familievriend, hoorde van het verlies van mijn kleine Elfin, belde hij mij op en drong hij eropaan dat ik hier naartoe zou komen. Hij heeft dit resort samen met zijn vrouw Karina, jawel daar gaan we weer, elf jaar geleden opgezet. Ik zie dagelijks nog veel elfjes voorbijkomen, en nee ik zie ze niet vliegen. Ik zie trouwens ook veel gekko’s. Die heb ik ook nog niet zien vliegen, gelukkig. Gekko’s brengen geluk. Vooral als je ze zeven keer hoort tikken, nee ik ben niet getikt! Dat staat geschreven in de Kamalaya gids: ‘’The large ones are called Tukkae Geckos; listen fort heir distinctive clicking sound and count. If 7 clicks in a row are sounded then this is exceptionally lucky!’’ Ik dacht de eerste keer toen ik dit hoorde trouwens wel dat ik gek werd. Want het getik was best hard en ik had echt geen idee waar het vandaan kwam. Geen klopgeesten maar gekko’s, gelukkig maar. Mijn geluk kan niet op, mijn portie ongeluk voor dit leven is me ook al gegeven, staat vast ergens geschreven. Dus ik neem al het geluk met een dankbaar hart aan. En ik blijf iedere dag met passie, liefde en prachtige omstandigheden verder gaan. Mijn muren zijn omgevallen, omgegooid, omgesmeten, hoe je het noemen wilt. Ik zie, voel en denk nu zo helder dat heb ik eerder niet meegemaakt. “Ruïne is een geschenk. Ruïne is de weg naar transformatie.”(Elizabeth Gilbert, Eat, Pray, Love) John, de lieve schat die ik eeuwig dankbaar ben, heeft mij hier in een villa neergezet waar je U tegen zegt. Ik heb een bed waar je het met zijn vijven nog aangenaam knus in kunt hebben, een woonkamer waar je met zeker zes personen op de bank kunt zitten en een ruim terras met uitzicht op de prachtige zee hier en daar omheen een en al natuur. Ik heb nog nooit zoveel luxe en vriendelijkheid bij elkaar gezien. De mensen die hier werken & zijn, zijn Ontzettend vriendelijk en betrokken. Naast al deze heerlijkheid krijg ik iedere dag wel een massage, een acupunctuurbehandeling, een lezing, reiki, of bedenk het, hier kan het. Ook het eten is helemaal top. Ik heb hier werkelijk nog niets opgemerkt waar ik niet tevreden over ben. Ik ga hier nog verlichter weg dan ik al was, zo licht als een veertje. Zeker als de muggen zo door gaan ook, dan heb ik straks geen bloed meer over. Die jeuk haalt me af en toe wel het bloed onder mijn nagels vandaan. Of brengt me bloed onder mijn nagels van het openkrabben van de muggenbulten. Nou, als dat alles is. We gaan toch van een mug geen olifant maken, ik niet meer. 
 Toen ik John vertelde dat ik het fijn vond om op mijzElf te zijn, zei hij dat dit ook een inside resort is. Hij en Karina hebben dit met hun hart opgezet. Om mensen een kans te bieden dichter bij zichzelf te komen. Wat een schatten he, geen wonder dat het wereldwijd zo populair is. Ik geloof heilig dat alles wat je geeft, duizend keer bij je terugkomt. 
 
Hoe is het om na alles op een plek te zijn met vreemde mensen en in een vreemde omgeving? Ik ben ieder moment thuis bij mezelf. Als je jezelf hebt gevonden dan maakt het niet meer zo heel veel uit waar je bent. Als het goed voelt dan is het goed. Natuurlijk maken al deze fantastische omstandigheden hier het wel een stuk gemakkelijker om echt goed te ontspannen. Mijn vrienden mis ik wel maar daar heb ik geregeld contact mee. Missen is trouwens een groot woord, ik houd van ze en denk veel aan ze, dat is het meer. Uiteraard ontmoet ik ook leuke nieuwe mensen hier. Mijn Elfje voel ik nog altijd om mij heen. Op sommige momenten mis ik hem ontzettend. Dan bekijk ik filmpjes en foto’s, huil keihard, laat het helemaal toe en ben vervolgens opgelucht. Ik blijf niet hangen in dat gevoel, daar is het leven te mooi voor. 
 
Ik heb ook een aantal readings gekregen waarin het werd bevestigd dat het goed gaat met Elfin. Dat hij zo vrij is als een vlinder, een vogel, een libelle of hoe je het ook maar noemen kunt. En, al heb ik niet zo’n behoefte aan (afdwalen in zweverige) verhalen over een hiervoor of namaals, dat voelt toch goed. Want zo voel ik het ook. Binkeboef is nu vrij. 
In deze bevestigende reading, had ik het over een tattoo die ik wil laten zetten. Het is zijn geboortedatum, 11/8, en zo door elkaar dat het lijkt op een libelle. (Elf staat trouwens voor meesterschap en acht voor oneindigheid in de numerologie, heb ik me laatst laten vertellen. Mijn liefde voor Elf(in) is oneindig. Meesterschap zit in jezElf.) 

De meneer van de bevestigende lezing, vroeg mij of ik de film dragonfly had gezien. Ik zei nee en bedacht me op dat moment dat ik hier eigenlijk nog geen libelle gezien had. In Nederland zag ik ze constant. Toen deze mooie lezing voorbij was, zag ik even later een paar libelle ’s om mij heen vliegen. Een half uurtje later, toen ik buiten op mijn terras zat, zag ik om een boom iets van 20 libelle ‘s vliegen. Volgens mij bij een vlinderboom. 
Dit soort wondertjes zijn normaal geworden. Een lieve schat van een goede vriend, legde mij dit een tijdje geleden uit. Kort maar krachtig: die wonderen, die zijn eigenlijk normaal. Ik bedacht me, als ik het als normaal zie, wordt mijn ‘’normale’ werkelijkheid bewonderingswaardig mooi. De een noemt het bewustwording, de ander wakker worden, synchroniciteit is ook een bekende term. Ik vind ze allemaal passend. Zodra we echt van onszelf gaan houden en van binnenuit gaan voelen en leven, dan komt me er toch een partijtje geluk en liefde voorbij en ook hebben we dan zoveel meer te geven. Het leven is een groot wonder, je moet je er alleen wel voor open stellen. Heel normaal, gewoon doen! Liefde

  • Elfduizendelfhonderdelf x en meer bedankt!
    

Sinds het grote drama op 22 juli voel ik me, hoe gek dat ook mag klinken, sterker dan ooit. Mijn ex heeft mij, met zijn puur triest op ego gebasseerde daad van agressie niet kleiner gekregen. Eigenlijk wilde hij mij mee nemen. Dat is niet gelukt. Ik heb hier nog iets te doen.
Natuurlijk mis ik mijn kleine Elf. Daar is geen ontkomen aan met zo’n prachtig wonderkind. Hij was altijd lief, altijd vrolijk. Een echte jongen ook trouwens. Ik geloof dat hij zijn hoofdje een keer rustig op mijn schouder heeft gelegd. En hij bleef rustig naast mij liggen op bed, als we samen een boekje gingen lezen. Hij vond dat voorlezen prachtig zo jong al. Wat een heerlijk manneke. Wandelen in de wagen vond hij ook heel fijn. Lekker om zich heen kijken. M’n knoeperdje. Ik heb me wat afgewandeld samen met mijn binkie. De mooiste herinneringen aan deze prachtvent. Alles deed ik voor hem, zoals iedere moeder, bekaf en daar ging ik weer. Wandelen als hij niet ging slapen, gebroken maar vol liefde voor hem. Elfin, de prins waarvoor ik nog steeds leef, net zoals toen, alleen is hij er niet meer. In mijn hart voor ALTIJD bij mij. 
 Een vriendje van mij zei een tijdje geleden dat hij het mooi vond om te zien hoe ik terug keek op wat ik ‘wel’ had gehad. Hij zei ‘’er wordt in deze maatschappij zo veel gefocust op wat er niet is of was.’’ Je zou er toch depressief van worden, lekker focussen op wat niet! Alstjeblieft zeg. Wat WEL?! Als ik daar nu volledig op in ga mis ik mijn vliegtuig naar Thailand. Ik houd het kort. Als ze bestaan dan zijn de goden met me gestemd. Ik ben door alles flink wakker geschud en voel me licht als een elfje. Ik besef nu dat je voor dingen, die je Wilt bereiken, stappen dient te zetten. Ik kan nogal lui zijn van aard. Maar gelukkig vind ik nu zoveel leuk dat actief bezig zijn me super afgaat. Gisteren mijn eerste zangles gehad, op weg naar een prachtig land, een nieuwe laptop, de liefste mensen om mij heen, gelukkig met mezelf. Heerlijk om mijn ruimte in te nemen en voor de dingen te staan en gaan die voor mij belangrijk zijn. Echt waar lief zijn voor jezelf maakt dat je lief bent voor mensen van wie je houdt. Meer te geven als je jezelf genoeg geeft. Best logisch ook eigenlijk. Wat jullie? Ik ben dankbaar mensen. Ik zie tal van mogelijkheden en kansen in mijn leven en die pak ik met beide handen aan. Ik ben beidehandig geworden. Het leven is mooi. Ik ga nu stoppen met schrijven want het is tijd om nog een laatste peuk in Nederland op te steken voor ik instap. Heerlijk. Liefde en dikke knuffels voor jullie. 
PS Het is elf uur vliegen naar Bangkok en mijn koffer weegt, uiteraard ook weer, elf kilo. Hoi Elfje, Love You Baby
  • VredElfin
    VredElfin Het is nu elf dagen geleden dat ik mijn vorige blog plaatste, al die elfjes die voorbij blijven komen… De dag van de vrede is vandaag. Wat betekend vrede voor jou eigenlijk? Vroeger dacht ik dat vrede betekende lief zijn voor iedereen en vriendelijk zijn. Onder lief zijn verstond ik de lieve vrede bewaren en de harmonie. Ik was niet bij mijn gevoel. Ik voelde mijzelf niet, mijn intuïtie, hoe je het noemen wilt. Ik was zogenaamd wijs en lief. Doordat ik mijn eigen grenzen niet durfde te voelen, in bijvoorbeeld een relatie, ging ik door terwijl het niet prettig was, best wel onprettig gestoord. Ik ging steeds meer op eieren lopen en er braken meer en meer scherven. En die ruimde ik zelf als het ware op. Ik bleef uit angst hangen in een situatie die niet gezond was. Je voelt dat dingen niet kloppen maar bent zover van jezelf verwijderd en je leeft in angst. ‘Goede vrede bewaren’ was in dit geval valse vrede bewaren, gebaseerd op angst. Dit deed ik in mijn relatie met mijn ex. Ik durfde niet voor mijzelf te gaan staan en mijn grenzen kon ik niet aangeven want ik voelde ze niet genoeg. Ik wilde harmonie voor mij en mijn kleine Elf. Angst zat in de weg om er voor mijzElf te zijn. Deze angst was dan achteraf ook wel begrijpelijk, want zo gek als wat er gebeurt is kun je het toch zelf niet bedenken. In het boek wat ik over dit verleden ga schrijven ga ik hier dieper en uitgebreider op in. Ik schrijf deze blog meer als uitlaatklep voor nu. Het boek gaat over wat er is gebeurt, hoe dat zo in mijn ervaring tot stand kon komen en waar het mij heeft gebracht. Dit schrijf ik als ik in Thailand ben. Wanneer het af is, daar zeg ik nog niets over. Wat ik voor nu heb geleerd van dit alles, dit drama, dit wat je in je ergste nachtmerries niet droomt, is dat ik bij mezElf wil zijn. En daar heb ik gelukkig geen man of iemand anders meer voor nódig. Wel vind ik het fantastisch om mensen om mij heen te hebben. Met lieve vrienden & familie zijn, samen op een lijn. Verbonden met hen zijn is zo fijn. Ik ben wel een mensen mens. Ik kan wel het klooster ingaan of me tot het een of ander bekeren maar ik bekeer me nu dus tot mezelf. Mijn mooie leven en daarin alles te geven dat is mijn driedubbel streven. De dag van de vrede wat kunnen we hiermee? Ik denk dat het waar is. Voor mij is het waar. Wereldvrede begint bij jezelf. Vanuit vrede in je hart kun je de wereld aan. Ik in elk geval wel. Elfin mijn boefje woont in mijn beleving bij mij, in mijn hart, daar vanwaar ik nu leef. Vrede betekent nu mijn waarheid uitleven aan de hand van mijn gevoel. Mijn intuïtie en geweten zijn mijn kompas. Echt en eerlijk zijn. Heerlijk is het. Oh en ja trouwens wat ik ook nog even wil zeggen. Er zijn van die ‘zo-genaamd’ spirituele theorieën over dat alles wat je ziet niet echt is en dat je je lichaam niet bent. Al Zou dat waar zijn, dan is het toch gewoon fijn om te genieten van de mooie dingen die je ziet en kunt zien? En ook om dus als je in de spiegel kijkt, gelukkig te worden van wat je ziet? Je tempel als lichaam van je mooie ziel. Ik verdoof mij bewust niet met bende zoals drugs en alcohol omdat ik van mijzelf houd dus ook van mijn lichaam, mijn tempeltje, keep it clean! (Niet te schoon want dan krijg je dat weer…) Beetje bacteriën, beetje balans. Ik blijf voorlopig nog roken…. En zeg nooit nooit, ik ga zeker nog wel eens een wijntje drinken! Gewoon, wanneer het goed en fijn voelt. Tot slot, niks of niemand staat mij nog in de weg. Als ik voel dat ik rechtdoor wil dan voel ik dat. Dan kan iemand mij terug sturen of naar links of rechts. Probeer het, desnoods neem ik een kleine omweg. Met mijn kompas en een doel vanuit mijn hart voor ogen kom ik uiteindelijk zelf uit waar rechtdoor mij heen brengt.Ik geniet van de reis. Met mijn Elf op mijn schouders. Hij zorgt voor mijn balans. Mijn hart is zo vol liefde voor hem, mijzelf en het leven, ik denk zomaar dat hij op mijn rechterschouder zit. BalansElfje. Dankjewel. Liefde
  • MijzElf in
    Amsterdam, 10-09-2016 Wat kun je eigenlijk van een ander weten of herkennen? Natuurlijk lijken we allemaal op elkaar. Alleen wat een ander echt voelt, ervaart of mee maakt, wat weet ik daar eigenlijk van? Ik kom tegen in mijn omgeving dat mensen bepaalde verwachtingen hebben. Verwachtingen over hoe iemand in rouw zou moeten zijn en wat hoort. Rouw, lijkt mij, is iets heel persoonlijks. Iedereen doet dat op een eigen manier. Iedereen zit daar anders in. De een gaat depressief op de bank zitten omdat degene waarschijnlijk depressieve gevoelens heeft. Daar weet ik niets vanaf dus daar heb ik geen oordeel over. Mijn rouwproces is tot nu toe best ‘licht’ als je het met een depressief iemand vergelijkt. Ik heb ervoor gekozen vanaf dag een dat ik hier sterker uit zou komen en dat gaat mij gemakkelijker af dan ik zelf ooit had kunnen dromen. Ik kan niets meer terug draaien, dat is met alles in het leven trouwens zo. Kent er iemand ergens nog een tovenaar die dat wel kan? Dan wil ik daar graag meer van weten. Tot die tijd focus ik mij op het oneindige nu en een klein beetje op de toekomst. Plannen maken! Heb zoveel leuke inspirerende ideeën en mensen om mij heen! Ik heb geleerd na het verliezen van mijn grootste liefde Elf: Blijf altijd bij jezelf. Bij je eigen gevoel. Nog steeds houd ik voor het grootste deel van mijn tijd een gezond ritme aan. Drugs of drank daar hoef ik een tijd niets van te weten. Nee ik wil bij mezElf blijven, in alles wat ik doe. Ik doe veel leuke dingen en er komen mooie nieuwe kansen op mij af. Maar daarnaast pak ik mijn nodige rust. Mijn intuïtie is zo scherp als een diamant en mensen die komen om aan mijn kop te zeiken of om hun shit op mij te projecteren, daar heb ik simpelweg geen tijd voor. Ik geniet nu en ik kan niets met mensen die denken te weten hoe ‘het’ hoort en daar hun mening over willen uitspreken of uitleven. Ik voel nu als nooit tevoren wat goed voor mij is. Want als ik ergens ben gekomen door dit drama, is het bij mijn gevoel! Nadat ik met mijzelf ben getrouwd in Manchester, zoals in mijn vorige blog beschreven, heb ik besloten een jaartje op mijzelf te zijn. Natuurlijk kun je niet in de toekomst kijken maar ik weet wel dat dit goed voor mij is. Nog verder verankeren in mijzelf en daardoor de wereld iets moois kunnen geven. Hoe beter de band met jezelf, hoe beter die met de buitenwereld. Dat is ten minste iets wat voor mij zo werkt. Ik ga in Oktober naar Thailand en daar ga ik verder met schrijven en tot mezelf komen. Dat gaat me hier al goed af maar daar is t anders. Ik vind het hier fijn en doe continu leuke dingen met fijne lieve mensen. In Thailand ben ik echt even met mezelf. In een, voor mij, nieuw land. Met nieuwe mensen, kansen en mogelijkheden. Maar vooral dus met mijzelf. Er is voor mij een nieuw leven begonnen, zo voelt het. En om Pauline en Elfin te eren, ben en leef ik een gelukkig leven. Drie dubbel ben ik nu aan het vergeven, leven, het negatieve uit mijn leven aan het zeven (en deleten) en mij in prachtige situaties aan het begeven. De burgermeester was op visite, wat een mooi mens. Heel menselijk en gelijkwaardig in zijn doen en laten. Voor mij was het alsof ik met een vriend aan tafel zat. We vonden elkaar krachtig. Ik hem omdat hij uit zichzelf langs kwam, zonder dat dat moet, met prachtige bloemen, hulp en lieve woorden. Hij moedigde mij aan in het schrijven, vroeg of ik wel een laptop had. Nou die krijg ik al van mijn lieve vader zei ik. Eerlijkheid loont, ik ga geen toneel spelen, liegen of nep doen. Hij gaat mij wel met andere mooie dromen en dingen helpen. Hij vond ons krachtig en sterk hoe we in deze situatie stonden. En zei ook: je moet vooral helemaal niks nu dat is heel belangrijk! En toen ik zei dat ik geen slachtoffer was, was hij het daarmee niet eens. Ik zei: ik heb van deze situatie geleerd. Ik mocht van hem niet in schuldgevoel gaan waarop mijn antwoord was: Nee daar begin ik niet aan, ik kan helemaal niets terugdraaien! Ik leer ervan en pak dit nieuwe mooie leven dubbel en dwars aan. Dankjewel lieve burgemeester als je dit leest en niet te vergeten dankjewel lieve schatten om mij heen. Ik geniet van jullie en het leven, hopelijk jullie ook! Liefde x
  • Elfaringen
    31-08-2016, Manchester Eergister kreeg ik van mijn lieve zus de crematiefilm van Elfin. Met liefde, tranen en oordopjes bekeek ik hem vanochtend in bed. En jahoor, hij loopt vast op 21:21. Synchronisiteit is mij niet vreemd de laatste tijd. Dit soort gelijke cijfercombinaties staan voor engelen of what so ever om je heen zeggen sommigen. Mijn vriendin Irma zou zeggen: Gaat het even niet? Waarop ik zou antwoorden: Het Gaat Maar Door! Continu zie ik mooie getallen en gebeuren er prachtige dingen in mijn leven. Het is alsof mijn leven een wonder is geworden. Wonder is normaal geworden. And I do not wonder why, I just take it the way it comes. Dankbaar als een malle dat ben ik. Nu een stukje voor mijn kleine man. Ik ben nu in Manchester en in het vliegtuig hier naartoe heb ik dit voor hem geschreven: Lieve Elf, je was elf maandjes lief en puur toen je ging. Daar is het bij gebleven. Meer heb ik en heeft dit leven jou niet kunnen geven. Lot of niet, gepaard met veel verdriet, jij vrolijk mannetje bent niet meer onder ons. In mijn herinnering de allermooiste en met zekerheid mijn kleine grootste hartendief. Tranen van pijn en ook geluk dat je elf maanden bij mij mocht zijn. Je begon al een beetje te staan. Lopen of rennen kon je nog niet. Wel kruipen, als een, wat is het? Je tijgerde als een vis. Met je ene voetje steeds een tikje op de grond en dan weer hup naar voren trekken met je armen. Als een speer de grote woonkamer bij Faj door. Heerlijke vent. Mijn kleine elf, ik houd van je en voel je bij mij, in mij, om mij, overal! Ik mis je. Ook ben ik blij. Jij bent hoe dan ook vrij. Ik voel me daarom ook vrij. Met de herinneringen aan jou kan ik het allemaal aan. Jij bent duidelijk, waar je ook maar precies bent, voor mij gaan staan. Jezus schatje wat komt er veel moois op mij af! Mijn kleine beschermengel en gids. Die mooiste liefste lach zal ik altijd koesteren. Gelukkig heb ik veel filmpjes van dat heerlijke geluid. En beelden van je vrolijke lachebekkie met opkomende tandjes en stralende blauwe ogen. Man man man, de allermooiste. Voor altijd verbonden. Hou van Jou Binkie Boef Zoals ik al eerder beschreef, ben ik nu in Manchester. Op bezoek bij mijn lieve vriendin Kate. Gister kwam ik aan. We kwamen langs een boetiekje bij haar in de buurt en ik wilde naar binnen. Ik zag vooral tuttige kleding maar ineens zag ik iets glimmen. Het was een ring. Met fantastische nepdiamanten. In de vorm van een Z. Drie strepen met diamanten. Een voor Elfin, een voor Pauline en een voor mij. Zoals in mijn vorige stukje beschreven leef ik nu drie dubbel en dwars. Ik deed hem om en als in een sprookje paste hij precies. Kate was aan het kletsen met de verkoopster. Ik dacht op dat moment: Shant, wil je met me trouwen? Ja! Dacht ik ook. Ik deelde het heugelijke nieuws met Kate. De ring was twaalf pond. Twaalf als symbool voor twaalf maanden trouw aan mezelf per jaar. Ik stop met zoeken naar een soul mate. I am the mate of my own soul! Als je van jezelf houdt, houdt de wereld ook van je. Try before you die! Fijne dag. Liefde
  • Elfin Elfje Elf
    Waar was ik gebleven? Jeetje wat gaat de tijd ontzettend snel en wat gebeuren er veel mooie dingen samen met de lieve prachtige mensen om mij heen. Elfin zou dit jaar een zijn geworden. Hij is iedere dag bij mij. In mijn hart en in alles wat ik doe. Hij loopt als rode draad door mijn leven. Lieve Elfin is geboren op elf augustus en was elf maanden en elf kilo toen hij deze planeet verliet. Wat een elf achtige toestand. Ik geloof niet in toeval. Ik heb toch zwaar het gevoel dat hij in spirit om mij heen hangt. Hij zit met alle zekerheid voor altijd op de plek waarvan uit ik nu leef; mijn hart. Afgelopen elf augustus werd ik wakker om 6:15, een kwartier voor zijn geboorte een jaar geleden. Mijn natuurlijke wekker had ingecalculeerd dat ik nog wat tijd nodig had. Ik pakte mijn telefoon om de geboorte foto’s te bekijken. De tranen stroomden over mijn wangen. Heerlijk verscheurd opluchtend huilen is zo fantastisch lekker af en toe. Hij was echt het vrolijkste mooiste mannetje wat ik ooit heb mogen mee maken. Ik ben dankbaar dat ik hem elf maanden in mijn leven heb mogen hebben. En negen wonderbaarlijke maanden in mijn buik. Lief klein elfje. Sinds Elfin is overleden, ben ik veel dichterbij mijzelf gekomen. Ik voel veel meer waar ik behoefte aan heb en voel ook veel andere mensen aan. Alles is aan zal maar zeggen. In het contact met mijn vrienden en de mensen om mij heen gebeuren er steeds kleine wondertjes. Dit is een soort van normaal geworden. Zo had een vriendin het gister over witte schedels, haar maya teken, en ik keek voor me en zag de afbeelding van een witte schedel. Dat is een klein dingetje. Ik zie overal vlinders en libelles, hartjes, het getal elf en weet ik veel wat meer. Ik zie het als richtingwijzers, blijf uw richting volgen, u voelt hem perfect aan. Op de dag van de crematie van Elfin hebben we een ballon in de vorm van een ster op laten vliegen. Een paar dagen na dit afscheid wandelde ik op het strand. Mijn vrienden en ik vonden tot drie keer aan toe een soortgelijke ster aangespoeld op het strand. Na deze lange fijne strandwandeling kwamen we aan in een strandrestaurant. Ik bestelde een pannenkoek met groenten en hoe werd deze opgediend? Als een opgevouwen ster. Dankjewel universum. Ik zei ook heel droog ja, een ster, natuurlijk. Eva, mijn lieve dinnetje, lachte en vroeg: je kijkt er niet eens meer van op he? Nee lieve mensen, deze dingen gebeuren aan de lopende band, Elfin heeft het goed. Ik heb het prachtig. Er is voor mij een nieuw wonderbaarlijk leven begonnen en het gaat maar door. Ik wil trouwens even iedereen weer bedanken, ook vreemden die ik niet eens ken, voor alle liefde en aandacht die aan mij besteed wordt. Jullie maken mede dat ik mij nu staande houd en van het leven houd als nooit tevoren. Ik leef nu driedubbel. Een beetje voor Pauline, een beetje voor Elfin en een beetje voor mijzelf! Heel veel liefde vanuit de grond van mijn hart voor jullie
  • Elfin mijn binkeboef 1
    Amsterdam, 6-8-’16 Ik word, zoals op de meeste ochtenden so far, rustig wakker. Nu bij mama. Daar woon ik weer. Na de crematie van Elfin, op vrijdag 29 juli, had ik wat afspraken voor de boeg. Dinsdag zou ik met een vriendin naar het strand en zo gezegd zo gedaan. Er waren ook andere vrienden mee, erg fijn! Vrijdag was ik na twee dagen op het strand, langs bij een vriendin en een nachtje op Ruigoord, naar Ellen gegaan. Een goede vriendin van de familie. Heel fijn mee kunnen praten. We hadden het er over dat mensen zo ontzettend veel projecteren. Ik zie dat nu veel gebeuren. Mensen die verwachtingen en hun eigen oude pijn projecteren. Het is allemaal begrijpelijk maar als je niet oppast gaan ze jou uitleggen hoe je moet rouwen en wat hoort in een dergelijke situatie. Terwijl ik zelf de enige ben ik Mijn situatie. Gelukkig blijf ik ook dichtbij mijzelf en geef ik mijn grenzen daarin ook duidelijk aan. Ik huil wanneer ik huil en ik heb gekozen om te vergeven. Ik ga mezelf niet in de weg zitten met kwaadheid over iets in het verleden als er nog zo’n mooie toekomst voor mij ligt. Dikke doei verleden! Af en toe huil ik en dat is ook erg fijn. Wat houd ik nog van dat kleine mannetje. Engeltje. Mijn super binkeboef. Voor altijd in mijn hartje. Ellen zei op deze dag dat ik langs ging dat ik er een boek over kan schrijven, een van de eerste dingen die ik uitsprak na het grote drama. Ik kom hier sterker uit en ik ga hier een boek over schrijven waren mijn woorden. Nou hier ben ik in elk geval officieel begonnen met een blog. Na de afspraak met Ellen ging ik met mijn vader, Monique en Opa Joop wat eten in Zeist. Mijn opa is geloof ik al over de 90 en soms wat verward. We hebben tijdens dit etentje niet gesproken over het drama. Toen wij weer bij het restaurant vertrokken, vroeg Joop mij naar warvoor werk ik nu deed. Ik vertelde dat ik even niets deed en daar ook niet zo mee bezig was nu. Er viel een stilte. Mijn vader, Monique en ik liepen iets voor opa Joop uit en toen zei hij vanuit deze stilte: Ga maar schrijven. Hij wist niet van mijn schrijfplannen maar gaf mij wel een fantastische bevestiging! Here we go. Zaterdag was ik voor het eerst op een feestje nadat alles gebeurde. Dit voelde voor mij dubbel. Ik moest echt even inkomen met de harde muziek. Dansen was wel fijn maar niet de hele tijd, soms lag ik ook even te chillen in een hangmat. Ik was er met een soort, achteraf zeer onnodige, haast heen gegaan. Uiteindelijk een taxi in plaats van een snorder die naar mijn idee te laat kwam. Ik was op tijd. Arjuna, mijn broer, begon om 17:00 met zijn optreden. Om 16:55 liep ik binnen. Ik snakte naar een redbull maar die hadden ze niet dus ik was de hele dag aan de biologische alcoholvrije drankjes. Ik drink even geen alcohol. Wil even zoveel mogelijk bij mezelf blijven. Was erg fijn met Ant, Elo, Ish en Arjun. Fijn toch ook wel om bekenden om je heen te hebben op dit soort momenten. Mensen die je in je hart zitten, alleen is ok maar alleen maar alleen is ook zo alleen. Merk dat het erg fijn is om te praten en delen zo nu en dan. Ik voelde me de hele dag aangenaam kalm. En met het prachtige hartje om mijn nek waar een fototje van Elfje in zit, voelde ik me ook sterk op zwakke momenten. Ook zag ik zo nu en dan bellenblaas voorbij zweven. Hetgeen wat wij allen op zijn crematie naar hem uitbliezen. Prachtig. Elfin heeft het goed. Dat voel ik nog steeds met alle zekerheid. En hij is voor altijd bij mij. In mijn hart. En ook in een mooie hartjeshanger om mijn nek dus. Op een gegeven moment was ik er klaar mee daar. Ik had het koud en er waren wel drie afters waar we heen konden maar we bleven hangen. Het duurde lang voordat we een knoop doorhakten en uiteindelijk deden we dat en toen gingen we naar een huisfeestje. Daarvoor gingen we patat eten, dat was erg fijn. Patat en ik hebben een openlijke liefdesverhouding. Arjun vond dat ik ver van Elo en hem zat toen we aten. Ik heb het toen even voor patat opgenomen. Ik ben nu even helemaal bezig met mijn eten ok, ik kom zo weer bij jullie ja. Het feestje op de prinsengracht daarna bij een vriendin van Arjun was het niet helemaal meer. Ik had meteen naar mijn gevoel moeten luisteren want ik was gewoon moe. En dat mag ook. Ik was nog geen tien minuten op dat huisfeestje toen ik weer besloot te gaan. Voldaan en met een volle maag. Vanochtend opgestaan en het nummer van Stevie Wonder opgezet wat ook op de crematie van Elfin voorkwam in het programma. Op dit liedje danste ik vaak met hem. En zong dan uit volle borst mee: I just call to say i love you. Bij deze herinnering kwamen er dan eindelijk weer even dikke vette tranen. Ik heb toen hij leefde besloten dat dit ons liedje zou zijn. En, dat is het. Voor altijd. Elfin wat houd ik van jou. Mijn kleine binkieboef! Altijd bij mij.